sensOtheque blOg

Stilte...

2010-12-29T18:26:00.017+01:00

Beste toevallige of niet zo toevallige passant,

Hier zal niet meer gepost worden.
Graag verwelkom ik u in 2011 op mijn nieuwe website en blog:
http://www.aaavanbelle.be/ en http://aaavanbelle.blogspot.com/
Voor mijn intieme dagboek(aan)tekeningen kunt u nog altijd hier terecht:
http://vluchtschrift.blogspot.com/

Ik wens u graag een warm, wijs, liefdevol en lustrijk Nieuwjaar toe.
Bitterzoete zoenen en dank voor uw lees- en kijktrouw!

(artikel uit De Morgen Wax 24 dec 2010)

Beminnen als beroep

2010-12-15T20:37:00.003+01:00

Roos Bachelier (41) schreef een boek over haar carrière als courtisane

Prostituee. Als het woord al niet beladen is met schande en schaamte, dan toch met misère. Vrouwenhandel, loverboys, Oost-Europese raamhoertjes die werken tegen een prikje, alleenstaande moeders voor wie dit de enige vorm van overleven is: dát is het beeld dat wij hebben van het oudste beroep. De Nederlandse Roos Bachelier, die sinds acht jaar werkt als luxeprostituee, wil tonen dat het ook anders kan. Dat het bedienen van hooggeplaatste heren niet alleen lucratief maar ook gewoon heel erg leuk en lekker kan zijn.

Onze weg naar Roos Bachelier verloopt als een filmscenario. We worden op de hoogte gebracht van haar bestaan door een Vlaamse vriend die beweert haar te kennen: “Intelligent geschreven boek, moet je checken!”, maar die verder in het ongewisse blijft over de aard van hun contact. Ook Roos Bachelier zelf haalt haar meest stoïcijnse gezicht boven als we vissen naar haar band met deze Vlaamse vriend. Discretie heet dat dan wellicht. Professionalisme.
Ze zou me ophalen aan het station in een voorstad van Rotterdam. Elk contact verloopt via de uitgeverij, het mobiele nummer van de high class prostituee zelf krijg ik niet te pakken. “Een lange brunette met een pony,” vertrouwt de dame van de uitgeverij me toe, “en ze draagt een rode jas.” Na een aantal rondjes in het station meen ik haar te spotten. Ze springt helemaal niet uit de band. Alleen haar dure tasje en laklaarsjes zouden eventueel iets kunnen verraden, maar enkel voor een scherpe observant. Zij kan elke Hollandse moeder zijn die straks haar kinderen van school afhaalt.
En dat is ze ook. Ze neemt me mee naar haar mooie herenhuis in een pittoresk hoekje van de stad, groet daar even de buurvrouw (“Hoi, ik heb straks nog een klant”) en stelt me daarna, terwijl we gezellig thee drinken in haar smaakvolle woonkamer voor aan Peter, een van haar vier kinderen. Een knappe knul van zestien die haar even later een knuffel komt geven als hij vertrekt naar zijn vader. Roos is ooit tien jaar getrouwd geweest, maar plots werd de huwelijkse staat haar te beklemmend. De kinderen wonen nu afwisselend een week bij haar en een week bij haar ex.
“Objectief gezien had ik een fijn huwelijk”, zegt ze me, “We hadden zelfs goeie seks. Althans, dat dacht ik toen. Later begreep ik dat het nog veel beter kon, na een aantal ervaringen die me helemaal van mijn sokkel bliezen. Mijn ex-man is een goeie vader, een hele stabiele persoonlijkheid, iemand waar je altijd op kunt rekenen. Maar op een dag kreeg ik het benauwd. Ik dacht: ik wil nog van alles uitproberen, ik wil niet sterven voor ik bijvoorbeeld eens met een vrouw heb gevreeën. Ik besefte toen dat ik misschien niet zo geschikt ben voor een rol als echtgenote. Ik wou vrij en onafhankelijk zijn, mijn eigen boontjes doppen.”
En toen besloot je dat je het wou uitproberen als luxeprostituee?
“Overdag werk ik als sales manager en dat verdient goed. Ik begon dus niet met dit werk uit financiële noodzaak, al is men snel gewend aan het comfort dat deze extra inkomsten met zich brengen. Prostituee worden was eigenlijk een meisjesdroom van me. Reeds als tiener las ik over het leven van de grote courtisanes: La belle Otero, La Paiva, Madame de Pompadour. Het sprak allemaal heel erg tot mijn verbeelding. Na mijn scheiding begon ik weer uitgebreid te daten, maar ik vond dat ik er na zo’n one night stand telkens wat bekaaid vanaf kwam. Ik hield aan een dinner date een volle maag over, terwijl de man in kwestie dankzij mij de lekkerste seks van de wereld had. Ik besloot mijn droom te laten uitkomen: ik werd prostituee. Eerst had ik mijn eigen klanten, na een paar jaar promoveerde ik mezelf tot courtisane en ging ik werken in de duurste nachtclub van Nederland, in De Haag.”
Vertelde je je kinderen over je bijzondere bijberoep?
“Aanvankelijk niet, maar toen ik volop met dit boek bezig was, kon ik niet anders. Een van mijn zonen was al eerder op de hoogte. Een gefrustreerde ex had hem zonder mijn medeweten geïnformeerd. Mijn zoon was daar toen even niet goed van, heeft het daarna ook aan de maatschappelijk werkster op school verteld. Ik werd geïnterpelleerd door jeugdzorg, ze wilden Peter van me afnemen. Gelukkig is dit alles uiteindelijk goed afgelopen.
“Nu zijn mijn kinderen vooral trots op mij, ze vinden het stoer wat ik doe, dat ik omga met die hoge heren. Ik heb het boek ook aan hen opgedragen. Ze vinden het cool dat hun moeder er zo goed uitziet, helemaal anders dan de andere moeders die ze kennen. Mijn dochter heeft het boek hier bij me zitten lezen en moest vooral af en toe heel hard lachen. Voor hen is het echt no big deal (lacht).”
Is dat ook het statement dat je wil maken: een vrouw kan tegelijkertijd een goede moeder en een goede hoer zijn?
“Zeker. Ik zie een mens als een ruwe diamant, en alle facetten moeten gepolijst worden, aandacht krijgen. Ik ben moeder, dochter, zus, vriendin, buurvrouw, gedreven werknemer en ja, ook courtisane. Pas als ik alle facetten van mijn persoonlijkheid ten volle kan uitleven, voel ik me in evenwicht. Ik zie dit boek als een coming out, ik wil een positief verhaal brengen: het vak van courtisane is een edele kunst. Je moet sterk zijn, toegewijd, weten hoe mannen te plezieren. Het beeld dat meestal opgehangen wordt van prostituees klopt dan ook niet helemaal: veel meisjes die ik ken genieten echt van deze job, van hun onafhankelijkheid, van hun royale inkomen. Door de jaren heen heb ik de kneepjes van het vak geleerd, maar het is voor mij ook gewoon erg leuk werk: het is spannend, ik doe mensenkennis en levensinzicht op, en vooral: ik geniet er zelf ook van. In de beginjaren hield ik vast aan het cliché dat een prostituee zelf niet mag klaarkomen. Dat is nu wel anders (knipoogt).”
Zijn de bedkunsten van de bemiddelde Nederlanders die bij je passeren dan zo goed? Weten deze mannen ook hoe ze jou moeten behagen?
“Oh nee, mijn ondervinding zegt dat slechts vijf procent van de mannen echt goeie minnaars zijn. Met de rest is het pover gesteld. Het komt er dus op aan je zelf vooral te onderleggen in het seksspel. Ik heb heel wat gelezen over tantra, ik ken mijn lichaam vanbinnen en vanbuiten, ondertussen weet ik mijn orgasmen perfect te beheersen. Heel veel oefenen, je spieren trainen, daar komt het op aan. Al is een goede minnaar, die weet hoe een vrouwenlichaam te bespelen, nog altijd het summum natuurlijk.
“Seksuele energie is voor mij de basis van alles, de voedingsbodem voor mijn levenskracht. Ik heb altijd een hoog libido gehad, maar ik geniet vooral van het spel, dat ik na al die jaren perfect onder de knie heb. De macht die ik over mannen heb, dat is echt kicken. In mijn clientèle zitten politici, vastgoedmagnaten, drugsbaronnen, allerlei zakenmannen, BN’ers, zelfs een schrijver. De meesten ken ik al jaren, ze zijn ondertussen vrienden geworden.”
Geloof jij nog in de liefde, na alles wat je hebt gezien?
“Het hangt ervan af wat je met liefde bedoelt. Waar ik alvast niet meer in geloof is de monogamie. Mensen zijn in wezen niet monogaam. Ze zoeken avontuur, verleiding. In mijn boek zit een behoorlijke portie rebellie: mijn verhaal staat haaks op de burgerlijke moraal. Slechts een enkeling is levenslang gelukkig in een exclusieve relatie. Mensen proppen zichzelf in het keurslijf van het huwelijk, en kunnen daarna geen afscheid meer nemen van hun keurig ingerichte leven. Meestal zie ik dat koppels elkaar mettertijd ongelukkig maken. Ik zie heel veel ellende, opgekropte frustratie, oneerlijkheid. Die hypocrisie, daar wil ik komaf mee maken. Bij mij kunnen mannen terecht met hun duistere verlangens en dat werkt zeer bevrijdend.”
Heel ontroerend in het boek vond ik het verhaal over Jan Geert, de spastische man die jij de meest romantische nacht van zijn leven bezorgt. Even zien we de weke, kwetsbare kant van Roos bovenkomen. Is dat een facet dat je doorgaans goed verstopt?
“Ik bewaak mijn grenzen inderdaad goed. Als ik het gevoel heb dat een man een spel met me tracht te spelen, dan gaat de deur onherroepelijk dicht. De relatie met mijn klanten is in de eerste plaats zakelijk, en staat los van mijn privéleven. Thuis kan ik me wel kwetsbaar opstellen, bij mijn kinderen ben ik mijn ongepantserde zelf, en ook bij Paul, mijn huidige grote liefde. Paul is een getrouwde Parijzenaar die om de paar weken een weekend hier komt logeren. We voelen elkaar perfect aan, zowel lichamelijk als geestelijk. Bij hem kan ik helemaal mezelf zijn. Hij noemt me ook ‘zijn vrouw’. Voor mij is dit de pure liefde: we zijn niet aan elkaar gebonden door een huwelijk, door kinderen, door praktische of economische banden. We kiezen voor elkaar in alle vrijheid, telkens opnieuw, en laten elkaar ook vrij. We mogen beiden andere relaties hebben. Ik wil geen beslag op hem leggen, ik wil hem alleen maar gelukkig zien. Zolang hij van me houdt en in Parijs woont, vind ik het goed. Maar op het moment dat zijn sokken in mijn wasmand komen te liggen, heb ik het gevoel dat er iets helemaal mis gaat. Dat is me toch te intiem (lacht).”

Roos Bachelier, ‘Beminnen als beroep: mijn carrière als courtisane’, Uitgeverij Prometheus, 2010

* Roos Bachelier is een pseudoniem. Ook de andere namen in het boek en in dit artikel werden om privacyredenen gefingeerd.

(dit artikel van Annelies Vanbelle/Rafaela verscheen in De Morgen Wax - foto: Hollandse Hoogte)

A map of the Lands of Human Sexuality (by Franklin Veaux)

2010-12-13T16:06:00.001+01:00

Create your own map! For a larger version: click here.

A survey, at last!

2010-12-13T16:02:00.002+01:00

For a larger version: click here

(thanks to David Mc Candless)

Bitterzoet op AVS

2010-11-19T11:39:00.001+01:00

Lees hier meer over 'Bitterzoet'

Acanthus: van mannetjesputters en ramklare Liliths

2010-11-11T23:06:00.021+01:00

Een boekvoorstelling, dat was ons excuus om onze zedige leden binnen te werken in Acanthus, oord der verderf langs een onbestemde steenweg in het West-Vlaamse Hulste. Reinold Vallinga stelde er zijn nieuwe roman voor, 'Acanthus', een ode aan de parenclub met dezelfde naam, 'een sprookje voor volwassenen', in zijn eigen woorden. 'Voor gelukkige koppels of zij die het willen worden', of hoe het bezoek aan een parenclub een ingeslapen huwelijk nieuw leven kan inblazen. Geen nood aan een relatietherapeut sneert de man: dit is de perfecte oppepplek voor wat op sterven na dood is. Of we dit moeten geloven, weten we niet meteen. We hebben het boek nog niet kunnen consumeren, maar konden wel dit mekka voor swingers grondig inspecteren.

Acanthus zou de grootste (56.000 leden) en meest exclusieve parenclub van de Benelux zijn. Aan de poort worden we opgewacht door een kloeke vent met zwarte mantel en combats. Geen geintjes hier. Ook aan de kassa zitten dezelfde zwartgeklede stuurse figuren. Tot daar het vleugje onwereldsheid want binnen is het alledaagsheid troef: jonge haantjes met gelcoiffure en geruite hemdjes, een handvol Chinezen/Thai/Koreanen (?), overjarige opgedirkte dames met schaarse kledij, breedgeschouderde mannetjesputters met ampel kettingen rond de hals, hier en daar een eerder schuchter koppel dat aarzelend tussen de ruimtes heen en weer schuifelt.

Hét uniform van Acanthus voor de vrouw is zonder enige twijfel: geblondeerde lokken, overknees, netkousen, jurkje dat net wel - net niet over de poep krult. Onveranderlijk strak en slank: mollige dijen zijn hier ver te zoeken. Op het eerste gezicht bevinden we ons in een doordeweekse discotheek. Deejay achter de draaitafel, forse beats, cocktails en champagne die vlot over de toonbank gaan. Groepjes vrienden die overal ongedwongen staan te praten. Niets aan de hand. Een feestje op zaterdagavond, niets bijzonders. Daarna wordt het gekker: we worden uitgenodigd tot een buffet en wanen ons even op een huwelijksfeest. Warme en koude gerechten à volonté, kaas, taart en ijsjes toe. Geen culinaire hoogstandjes, gewone Vlaamse kost. We vragen ons af waar de exclusiviteit zich hier schuilhoudt, want het ijs is niet eens te scheppen. Wegens beenhard.

We vullen een bescheiden bordje en vlijen ons neer in de loungeruimte om van daaruit de passanten te taxeren. De loungeruimte (veel wit, namaakleder) is nieuw maar vloekt met de rest van het etablissement dat veeleer een fermettestijl heeft. De overgang tussen de twee stijlen wordt verzacht met een slordig opgehangen rood fluwelen baldakijn. Waarom, vragen we ons af, zijn dergelijke gelegenheden altijd gespeend van smaak en stijl, zelfs als men zich exclusief durft te noemen? De eerste die een smaakvolle seksclub weet te openen, krijgt van mij een pluim.

Tot hier het slechte nieuws, want het moet gezegd: in Acanthus voel je je meteen op je gemak. Een ongedwongen sfeer, sympathiek volk, geen stiekem gegluur. Opvallend is hier ook het vrijpostige gedrag van de vrouwen: als u ooit dacht dat een vrouw slechts een voorbeeldige Eva was, een kuise moeder en huisvrouw, dan leer je hier wel anders. Liliths op drift. Op zoek naar hun wekelijkse of maandelijkse shot ongebreideldheid. Er hangt echter niets dwingends in de lucht: hier ben je wie je wilt (een verschijnt o.a. een uit de kluiten gewassen drag queen op het toneel) en doe je wat je wilt. Geen geforceer. Kleren aan of kleren uit, dat maak je zelf uit. Althans als het geen vrijdag is, want dan moet iedereen zonder uitzondering om elf uur in lingerie. Beneden heb je twee discotheekruimtes, een bar, een loungeruimte met aansluitend jacuzzi en sauna. Boven vind je de themakamers waar je tot de kern van de zaak kunt komen. Als we voor elf uur al de trap willen opstijgen, worden we op de vingers getikt. Alles is hier goed geregeld. Goede regels maken goede seksclubs.

We vangen nog een aantal gesprekken op, waaronder: "Ze stonden daar allemaal met een slappe. Mijn ventje, 48, was de enige die hem nog rechtkreeg. En zonder pillen hé!" (het gesnoef van een Cindy Lauper-lookalike) en worden - helaas - niet opgewonden van dit soort banaliteiten. Acanthus lijkt ons vooral een plek voor een portie flink rammen, HSP's of liefhebbers van verfijnde erotiek komen hier niet aan hun trekken. Hier krijgt de verbeelding, de versluiering geen kans. Hier is het rechttoe rechtaan, een potje neuken en dat is dat. De supermarktversie van iets wat voor sommigen vooral verheven en geraffineerd zou moeten zijn. Laagdrempelig, dat wel, en dat is wellicht waarom zoveel mensen hun weg vinden naar de liederlijkheden in deze club. Tot spijt van wie niet berijdt.

Of we zelf even van de partouzes proefden? Dat laten we aan uw verbeelding over. Zo hebt u ook nog wat.

Bekijk hier een filmpje over Acanthus

Bitterzoet op één in De Standaard

2010-11-11T23:05:00.002+01:00

Merci, Annemie!

Vrouwvriendelijke erotiek?!

2010-11-05T20:21:00.004+01:00

(uit Het Nieuwsblad - De Gentenaar 4 nov 2010)

Ze hebben het niet helemaal begrepen geloof ik:

'Als er één term is die mijn bloed aanstonds naar het kookpunt voert heden ten dage, dan is het wel ‘vrouwvriendelijk’. En niet van opwinding, maar van ergernis. Vrouwvriendelijke erotiek, vrouwvriendelijke seks, en oh ja, het ondeugende zusje: ‘vrouwvriendelijke porno’. Vrouwvriendelijke porno, wat een contradictio in terminis. ‘Mag ik je alsjeblief heel even in je kleddernatte poes rammen, mijn allerliefste duifje?’ ‘Zou ik misschien als het u past mijn geil op je wonderschone gelaat mogen spuiten, mijn hartendiefje?’ ‘Excuseer juffrouw, hebt u er iets op tegen als wij even gezamenlijk met zijn drieën al uw openingen een keiharde beurt geven?’ Vriendelijkheid en porno, het is een mooi duo.

Vriendelijkheid, vrouwvriendelijkheid, wat een instant bedpretbedervers. Je kent ze wel, die oudbakken feministes die lopen te leuren met hun vrouwvriendelijke pornofilms. Films die ‘draaien om het genot van vrouwen’ of waarin ‘vrouwen geen passieve, onderdanige hulpstukken zijn’. Het belegen beeld alleen al: die seksbeluste, simpele, al te dominante mannen die zich vergrijpen aan die arme, frêle, satijnzachte dametjes. Wee o wee de wijfjes met hun gedistingeerde goestinkjes en hun verfijnde maniertjes die ten prooi vallen aan al die beestachtigheid. Zonde, zonde, zware zondigheid! De oerman moet een lesje geleerd: hij legge zijn knuppel naast zich neer en onderlegge zich in beschaving! (...)'

(uit 'Bitterzoet')

Liefdesexperten united

2010-11-05T19:37:00.005+01:00

Met Bo Coolsaet op de boekenbeurs. Ook de penisprofessor heeft een boek uit bij Uitgeverij Van Halewyck: 'De Alchemie van liefde & lusten'.

Over acoteetjes & hemelse liefde

2010-11-04T11:23:00.003+01:00

Bitterzoet in Goedele (zusterlijk geschraagd naast de vunzigheden van Fleur van Groningen)

Het Nieuwsblad - Annelies A.A Vanbelle over haar allereerste keer

2010-11-03T17:53:00.001+01:00

GENT - De Gentse auteur Annelies A.A. Vanbelle stond afgelopen weekeind voor de allereerste keer op de boekenbeurs. Hoe voelt dat, wilden wij wel eens weten, temeer omdat Annelies met Bitterzoet toch wel een heel erotisch geladen boek op de markt bracht. En Annelies liet het ons weten, in de stijl van Piet Huysentruyt. Al trok ze wel meer dan drie lessen.
De eerste keer op de boekenbeurs: wat hebben we geleerd?

- Dat er heel veel volk was, en de aandacht voor de schrijverij dus nog lang niet dood is.

- Dat er weinig standen zijn waar je als auteur zo wordt verwend als bij Uitgeverij Van Halewyck: sfeer, drank à volonté, koffiekoeken, lieve woordjes!

- Dat je van voorlezen heel veel dorst krijgt, en van signeren heel veel honger.

- Dat er mensen zijn die zo gechoqueerd zijn door mijn Bitterzoete woorden dat ze met schaamrood op de wangen vertrekken op de voorleessessie.

- Dat mensen wel vijf minuten je boek vasthouden en er bijna bij kwijlen, maar het dan toch terugleggen.

- Dat dit nog sneller gebeurt als de zedige wederhelft een venijnige, corrigerende blik werpt.

Lees verder:
Het Nieuwsblad - Annelies A.A Vanbelle over haar allereerste keer

Het Nieuwsblad - Naakt op cover van Bitterzoet mocht toch, omdat het kunst was

2010-10-31T10:11:00.003+01:00

GENT - Annelies A.A. Vanbelle (1975) is journaliste en columniste en schrijft voor diverse kranten en tijdschriften. Haar wulpse alter ego Rafaela liet ze al los in De Morgen, Deus ex Machina, The Word en TicKL magazine. Op de boekenbeurs presenteert ze haar debuut: Bitterzoet, een koesterboek vol pittige teksten en tekeningen over liefde en lust. Prikkelend en met een knipoog, maar tegelijk met veel diepgang en vaak confronterend. We vroegen haar hoe ze aankijkt tegen haar eerste boekenbeurs:

“Iedere schrijver vindt zijn boek natuurlijk het mooiste, beste en belangrijkste van de hele boekenbeurs. Het is niet makkelijk om in die ontzettende toevloed van boeken boven het maaiveld uit te steken.
Toch vind ik mijn boek heel bijzonder. Zelf zie ik het meer als een kunstwerk dan als een boek. Het is zorgvuldig gecomponeerd, er staan veertig aquarellen in die ik zelf schilderde en elke tekst is een doordacht weefsel van woorden.
Bitterzoet is een snuistertuin vol teksten en tekeningen, een echt hebbeding. Zo eentje dat je telkens opnieuw opneemt om een stukje te savoureren. In zekere zin is mijn boek daarom ook tijdloos: binnen vijf jaar kunnen de mensen er nog steeds evenveel van genieten."

Lees verder:
Het Nieuwsblad - Naakt op cover van Bitterzoet mocht toch, omdat het kunst was

(Foto: Carmen De Vos)

Bitterzoet weer ontbloot!

2010-10-27T14:28:00.006+02:00

Officiële reactie van de 'Facebook vice police', aan Kim Clemens, journaliste van Het Laatste Nieuws:

"We've looked into this further. Our policy prohibits the posting of photos and videos of actual nude people. As a general rule, we do not take action on photographs of nudity in paintings or sculptures. Our reviewers look at thousands of photos a day that are reported to them. Of course, they make an occasional mistake. This is just an example. We encourage the person who uploaded the photo to repost it and apologize for any inconvenience. I hope this helps. Please let me know if you have any further questions. Thanks."

Bitterzoet te bloot voor Facebook

2010-10-26T09:46:00.006+02:00

(uit Het Laatste Nieuws, 25 okt 2010)

Rafaela werpt sluier, pruik en masker af

2010-10-18T13:07:00.009+02:00

Interview uit De Morgen Wax

Op haar blogs en in Wax schreef ze vrank over erotiek, Grote Liefdes en Kleine Vrijerijen. Rafaela wil ons zo graag voeden met lust en liefde dat er uiteindelijk een boek van kwam. Bitterzoet verschijnt deze week. Blijft de vraag: wie is die tot de verbeelding sprekende Rafaela nu eigenlijk, en waar haalt ze al die wijsheid? Wel, als Lilith Rafaela is, dan is Eva Annelies Vanbelle.

door Cathérine Ongenae / Foto Yann Bertrand

In januari 2009 had ik in de vroege avond in hartje Brussel een afspraak met een vrouw die ik niet kende. Toch niet persoonlijk. Via een gemeenschappelijke Facebookvriendin was ik op haar blogs Bitterzoet en sensOtheque beland. Rafaela la Sensualista schreef op een manier over seks en erotiek die ik nog niet vaak was tegengekomen.
Niet plat, niet belegen, niet ‘kijk eens wat ik durf’. Ze wist net zo goed te prikkelen met haar zorgvuldig gekozen woorden als met de situaties die ze schetste. Het ging hem niet zozeer over de pornografische, technische of visuele kant van seks, waar zeker toen meer dan genoeg over verschenen was, maar wel over de emotionele en psychologische kant ervan. De pijn en de extase die bij seks en relaties komen kijken.
Twee weken later publiceerde ze haar eerste column in Wax. Deze week, nog geen twee jaar later, verschijnt haar eerste boek. ‘Bitterzoet. Het Liefdesevangelie volgens Rafaela’ is een bundeling van haar schrijf- en schilderwerk, een snuistertuin van teksten voor vrouwen en mannen die gulzig zijn in het leven en de liefde. “Het boek toont een bepaald soort vrouw in deze tijd”, verduidelijkt ze. “Ze zijn het feminisme voorbij, zien mannen supergraag, genieten van hun vrijheid en hun lusten. Ik wilde vrouwen inspireren om toch meer te zijn dan een moeder. Om tegenover hun man vrij te zijn, te kunnen zijn wie ze zijn. En omgekeerd. Je hoort vaak dat mensen na een relatie van twintig jaar vanalles onderdrukt hebben, zaken die niet aan bod mochten komen in die relatie, en plots BOEM, ontploft het... Dat vind ik jammer. Je zou al je gezichten, en die van de ander moeten kunnen accepteren in een relatie.” Rafaela wil ons dus graag voeden met lust en liefde. Blijft de vraag: wie is die tot de verbeelding sprekende Rafaela nu eigenlijk?

Ik verwachtte voor onze eerste afspraak de vleesgeworden seksbom te ontmoeten. Sjartellen, korset, decolleté. Een ongrijpbare vrouw. In plaats daarvan kwam jij binnen. Echtgenote, journaliste, jonge moeder... Een vrouw van vlees en bloed in gewone kleren wiens echte naam ik maar niet kon onthouden, want in mijn hoofd was je Rafaela. “Het komt wel vaker voor. Zelfs goede vrienden en vriendinnen blijven me Rafaela noemen. Soms houden mensen graag vast aan een droombeeld. Ze willen graag geloven dat ze bestaat, die ongrijpbare vrouw. Vooral mannen, dan. Terwijl ik ook liever mezelf ben.”

Dat komt ervan als je een alter ego creëert...
“Dat is begonnen met mijn blog Bitterzoet. Een alter ego is handig als je over pikante onderwerpen wil schrijven. Het geeft je een zekere vrijheid om geen blad voor de mond te nemen. Wel meer erotische schrijvers dat. Bovendien staat dat toch niet: Annelies Vanbelle schrijft over erotiek. Rafaela sprak meer tot de verbeelding.
“Vandaag zie ik Rafaela als een stukje van mezelf. Het extravagante, sensuele, passionele, stoute, foute deel. Het wilde in een vrouw dat je kunt loslaten. Als Annelies de moeder is en de toegewijde journaliste, dan is Rafaela degene die een man wel eens van de zweep wil geven, of zich graag laat wegdrijven in een passionele romance. Als zinnebeeld vind ik het ook mooi. De moeder naast de hoer, of Eva naast Lilith. Ik gebruik haar nu meer om iets te vertellen over die twee vormen van vrouw zijn.”

Waarom wilde je over erotiek schrijven?
“In de eerste plaats als uitlaatklep. Ik hield wel van die sfeer, van de fantasiewereld. Al ging het nooit over erotiek in de zin van parenclubs en zo. Erotiek is in de eerste plaats een psychologisch spel tussen twee mensen. Seks wordt voor mij pas interessant als het cerebraal is. Ik denk ook dat het voor cerebrale mensen boeiend is om zich te verliezen in het lijfelijke. Maar het blijft een vorm van exploreren van elkaars geest.
“Een vrouw die op die manier over erotiek schreef, bleek een gigantisch gat in de markt. Men was blijkbaar op zoek naar een verheven en stijvolle vorm van erotiek, weg van de vibrerende badeenden en videotheekporno. De respons maakte het natuurlijk leuk om daar verder mee te gaan. Nu is het wat verminderd, maar toen reageerden er vooral mannen op. Je kunt je niet inbeelden wat voor voorstellen ik via mail kreeg. Als ik wilde kon ik elke dag met vijf mannen afspreken. Voor een meisje dat uit de brave middenklasse komt, is dat spannend. Mijn vader is nu trots op mijn boek, maar aanvankelijk was Rafaela voor hem je reinste nachtmerrie. (lacht)”

Je bent niet de eerste vrouw die op een verfrissende manier met erotiek omgaat. Amelie O schreef er columns over. Lingerieontwerpster Murielle Scherre heeft er al een aardig boekje over open gedaan. Polaroidfotografe Carmen De Vos maakt haar eigen magazine met huis-,
tuin- en keukenerotiek. Je hebt ook de burlesquemeisjes van Ne Vuilen Avond... En allemaal wonen jullie in het Gentse. Een mens zou zich gaan afvragen wat daar in het drinkwater zit.
“Ik denk dat het een vorm van speelsheid is die eigen is aan de Gentenaren. We hebben geen gêne, zijn best wel direct, maar nooit vulgair. Het zijn de knipoog en de naturel die ons typeren, denk ik.”

Eén van je stokpaardjes op je blog was SM. Wat fascineert je daar zo aan?
“Correctie: fascineerde. (lacht) Niet de toestellen en de zweepjes in elk geval, maar ook weer de psychologische kant ervan. Eigenlijk was ik daar niet eens zo hard mee bezig. Elke relatie heeft zijn specifieke taal. Als je iemand ontmoet en je open stelt voor die persoon, zul je wel zien welke taal het beste bij die relatie past. Soms kan dat uitmonden in SM, maar een mooie relatie kan net zo goed bestaan uit om de veertien dagen samen thee drinken en taart eten. Wat zeg ik, dat zou wel eens de grootste romance uit mijn leven kunnen zijn.
“Voor mij is SM een vorm van spelen die je niet te serieus moet nemen. Een SM-relatie die enkel daarom draait, een eenlijnige meester- slaafverhouding op leven en dood, lijkt me niet interessant en zelfs een beetje zielig. Bovendien heeft de ervaring me geleerd dat de meeste mensen die daarmee bezig zijn, toch met een of ander jeugdtrauma zitten. Wat niet erg is, iedereen heeft wel een jeugdtrauma. We zijn uiteindelijk allemaal psychologisch belast op de een of andere manier. Ik denk wel dat iedereen bepaalde SM-verlangens in zich heeft. Ik ken bijvoorbeeld weinig vrouwen die er niet af en toe van genieten om tussen de lakens gedomineerd te worden. Sterker nog, vraag naar hun seksuele fantasieën en de helft zal antwoorden ‘verkracht worden door een wildeman’ of 'met geweld genomen worden'. Alleen doet niet iedereen daar iets mee, en dat is ook oké. Het punt is, moet dat wel allemaal benoemd worden? Misschien is het wel beter dat bepaalde fantasieën fantasie blijven.”

Je hebt, zoveel is duidelijk, een en ander zelf onderzocht.
“Ja. Al zie ik dat vooral als zelfonderzoek. Elke relatie is een instrument om te leren, te groeien, je te ontwikkelen. Een relatie heeft volgens mij vooral kans op slagen als partners bereid zijn om zich voor elkaar open te stellen, aan zichzelf te werken en dat taaie ego even niet te laten meespelen. Je ego is goed als motor, maar op ego alleen kun je niet draaien. Een zekere onbaatzuchtigheid is ook nodig in een relatie. Al vloekt dat dan weer met seks. Een groot ego, en zelfs een zekere vorm van narcisme, kan erg aantrekkelijk en sexy zijn. Maar toch vind ik het mooi om even veel van jezelf te houden als je ongekamd en in je slodderbroek in je tuin aan het prutsen bent. Of van je partner in zijn stomste, kwetsbaarste en stinkendste momenten. Dat is een veel fundamentelere vorm van liefde dan alle affaires die draaien op ego.”

Je bleek in je columns ook een groot voorvechtster te zijn van polyamorie.
“Omdat het volgens mij een goede optie is voor mensen met een duurzame relatie die niet kunnen leven met het idee dat ze nooit nog iemand anders beter mogen leren kennen. Al bij al zou het niet zo’n groot taboe mogen zijn.
“Maar ik sta er intussen wel kritischer tegenover. Het is zeer gevaarlijk. Niets is zo broos als de liefde. Heel wat mensen liggen met zichzelf overhoop, herkennen crushes en lust niet uit verliefdheden en liefde. En bovendien is een monogame relatie al niet eenvoudig om te onderhouden. Laat staan twee relaties. Het vraagt veel energie, toewijding, eerlijkheid, en bereidheid van alle partijen. Het is dus geen must, maar ik vind het mooi als binnen een relatie die mogelijkheid op dat soort vrijheid bestaat.”
“Voor mij is het de relatievorm die ik het liefst tot het einde van mijn dagen zou beoefenen, Al noem ik het zelf liever een vast minnaar- of minnaressenschap. Wat de mens al eeuwen doet, en wat blijkbaar werkt. Ik heb een té hartstochtelijke natuur om mijn leven conventioneel te leven. Gelukkig heb ik een man die daartegen bestand is. En ik tegen hem. (lacht)”

Helaas voor de fans is Rafaela la Sensualista weg.
“(glimlacht) Ze is deze zomer naar de abdij van Chevetogne getrokken en heeft daar haar spiritueel ontwaken beleefd. Ze is Sancta Rafaela geworden.”

Je maakt een grapje! Je was daar om aan je boek te werken.
“Dat ook, maar het is geen grap. Je kunt vanalles uitproberen, maar op een bepaald moment word je dat ook wel beu. Dat sensualisme is wat op de achtergrond geraakt nu. (heftig) In het leven moet je toch vooruit gaan en andere dingen proberen? Ik wil niet de rest van mijn leven over erotiek schrijven. Zo geobsedeerd ben ik niet. Op dit moment ben ik veel bezig met alles wat spiritualiteit betreft. Maar dan wel in relatie tot wetenschappelijke zaken. Ik lees stapels boeken over meditatie, over wat er in je lichaam en geest gebeurt als je het doet. Dat is nu mijn nieuw ding, en waarschijnlijk ga ik me daar weer een aantal jaren mee bezighouden, als Sancta Rafaela.
“Trouwens, de laatavondmis in Chevetogne is een van de meest spirituele ervaringen die ik ooit heb meegemaakt. ‘s Avonds laat in een met kaarsen verlichte kerk zitten en de monniken een Mariahymne horen zingen, dat is pure schoonheid. Extase. Magie is magie, voor mij. Of je dat nu bereikt door seks, door naar de kerk te gaan of door samen taarten te bakken... Het gaat hem om de intensiteit in je leven. Als je daar goed in bent, heb je geen zweepjes nodig.”

Hier na te lezen (online krant van De Morgen)

Bitterzoet boek op komst!

2010-10-06T16:25:00.011+02:00

‘Liefde is een religie. Maak van de ander het object van je geloof, vereer, adoreer met overtuiging, en je broodje is gebakken. Hoe dieper je geloof, hoe heftiger de extase die je deel zal zijn. Als je niet gelooft echter, ben je de klos. Het is een schrijnende waarheid, maar in de liefde leidt atheïsme onverbiddelijk tot betekenisloosheid, tot eenzaamheid, tot leegte.’

In een tijd die bol staat van de (v)echtscheidingen durft Rafaela openlijk de liefde te belijden. Haar man is haar manna. Ze spreekt in vurige tongen over de passie. Ze predikt haar aktes van liefde en verlangen en noteert tien geboden voor de hedendaagse vrouw. Hoe ze de devotie zelve kan zijn en toch een zondig besje. Lilith die speeltijd krijgt van Eva, moeder en hoer tegelijk. Rafaela neemt je mee langs de vijftien staties van het heerlijke, wrede liefdespad, dat soms een Hof van Eden is en soms een ware kruisweg.

Bitterzoet is een koesterboek vol zinnebeelden en minneschriften, een hebbeding verlucht met pittige tekeningen. Om op je nachtkastje te leggen en steeds opnieuw ter hand te nemen, samen met je geliefde of stiekem alleen onder de lakens.

Bitterzoet, het liefdesevangelie volgens Rafaela
Vanaf 18 oktober in de boekhandel.
Uitgeverij Van Halewyck
Hardback 16 X 18 cm – 224. Blz.
Geïllustreerd
Prijs: ca. 19,95 euro

! Rafaela leest voor op de Antwerpse boekenbeurs in de Gele zaal op dinsdag 2 november om 14u30. Daarna signeersessie op de stand van Uitgeverij Van Halewyck (zaal 3, stand 323/325) van 15u tot 16u.

! Ook een signeersessie op donderdag 4 november van 19u tot 21u en op zondag 7 november van 16 tot 18u, beide op de stand van Uitgeverij Van Halewyck.

De Grote Ogen van Kees van Dongen

2010-09-14T11:18:00.005+02:00

‘De grote ogen van Kees van Dongen toont de weidse blik van deze in Nederland geboren kunstenaar, die in Parijs wereldberoemd werd met zijn kleurrijke vrouwenportretten. Vrouwen met grote ogen, acrobates, naakte vrouwen, vrouwen gekleed in de couture van de ontwerper Paul Poiret en vrouwen die hij schilderde tijdens zijn verre reizen. Ook zijn eigen geliefden en goede vriendinnen – zoals de minnares van Pablo Picasso, met wie Van Dongen in Parijs een atelier deelde – werden door de schilder vereeuwigd. Soms schilderde Van Dongen ook mannen, waaronder zijn vader, de bokser Jack Johnson en enkele jazz artiesten.'

Nog tot 23 januari 2011 in Museum Boijmans Van Beuningen in Rotterdam.

Meer info: http://www.boijmans.nl/nl/7/kalender/calendaritem/267/de-grote-ogen-van-kees-van-dongen

"De kick van de rust"

2010-09-03T08:57:00.001+02:00

Berthilde Vanroy schreef de autobiografisch geïnspireerde roman ‘Verstrikt en verlost’

De Vlaamse Catherine Millet wordt ze genoemd, en wij begrijpen niet eens zo goed waarom. Oh ja, in haar boek wordt een eindeloze reeks (we zijn onderweg de tel kwijtgeraakt) seksuele escapades afgewerkt, maar uit haar verhaal spreekt vooral een grote hunker. Een hunker naar die ene echte ware liefde. Een gesprek met een onvervalste romantica en idealiste.

Door Rafaela

Ze ziet eruit zoals wij het personage in haar boek hadden voorgesteld: een dame van stand, het ranke lijf in een voorbeeldig deux-piècesje gestopt, haren in de juiste krul, dure juwelen, hagelwitte tanden, mooi gebronsd, feilloos in haar gedistingeerde maniertjes. Maar in haar ogen lezen we een grote kwetsbaarheid, en wanneer ze met de nodige geestdrift haar visies op de liefde en het leven uiteen begint te zetten, krijgen we meerdere malen kippenvel.
‘Verstrikt en verlost’ is niet haar eerste boek. Daarvoor kwam al ‘De formule voor geluk’ (2008), een gedurfd esoterisch boek vol ingewikkelde formules en hexagonen. ‘Dat schrikte de mensen af’, zegt ze, ‘het is niet onthaald zoals ik had gewild.’ Het boek lijkt het werk van een goeroe, een verlichte geest die niet echt in het hier en nu leeft. Mocht ze een man zijn geweest, denken wij, dan had ze nu al een hele schare volgelingen. Een Hollandse beschermheer waaraan ze het liet lezen zei haar: “Nou Berthilde, daar heb je een fan-tas-tisch boek geschreven, maar helaas: hier is de wereld nog niet klaar voor.”
Waar de wereld wel klaar voor was, volgens hem, was het relaas van de bumpy ride die haar leven tothiertoe is geweest. Het begint – uiteraard – met een ongelukkige jeugd. Gespeend van de ouderlijke aandacht zoekt Vanroys alter ego Alexandra troost bij haar grootouders, waar ze bij inwoont. Haar grootste kinderlijke genot: billenklets van opa. Het deed pijn, maar ze krijgt tenminste aandacht. De onzekere financiële toestand waarin ze haar jeugdjaren doorbrengt, gaat ze later overcompenseren. Alleen de hoogste kringen (ze schopt het tot in de adellijke regionen) en de meest gefortuneerde mannen zijn goed genoeg. Haar knappe lijf werpt ze in de strijd om alles te krijgen waar ze altijd van droomde. Dacht ze. Tot op een dag de droom uiteenspat.

Wat was voor jou het keerpunt? Waardoor kwam de rollercoaster die je leven tot je vijftigste was geweest tot stilstand?
In het boek stort Alexandra in op het moment dat ze door een scheiding het mooie, grote droomhuis waar ze in woonde, moet afstaan. Hierdoor wordt bij haar een louteringsproces op gang gebracht. Plots beseft ze dat haar ego helemaal afhankelijk is van haar weelderige bezittingen, dat ze zonder niet veel voorstelt. Alles aan haar was ego, persoonlijkheid had ze veel te weinig. Ze was helemaal niet de sterke persoon die ze zich had ingebeeld. Ik zie de individualiteit van een persoon als de som van persoonlijkheid en ego. Hoe groter je persoonlijkheid, hoe kleiner je ego. Helemaal vrij van ego zijn eigenlijk maar heel weinigen, misschien hier of daar een monnik in een Tibetaans klooster. We worden voortdurend bestookt met reclameboodschappen, met allerlei begeertes die worden aangezwengeld, onze maatschappij dwingt je tot voortdurend afwegen en presteren. Dat is wat ik noem de ‘drowning capitalism structure’ waaraan we onderhevig zijn. Zeker in mijn generatie, die na de oorlog weer alles moest opbouwen, lag de focus op het verwerven van materiële welstand. Maar ook met de nieuwe generatie zie ik dat het niet goed gaat. Ik denk momenteel na over een handboek voor scholen, waarin ik mijn ‘formule voor geluk’ wil verwerken. Ik heb veel bedenkingen bij ons pedagogisch systeem: jongeren leren op school heel veel, maar niet hoe ze moeten leven.

Moeten we ze ook weer leren wat liefde is?
Het gaat inderdaad ontzettend slecht met relaties momenteel. Waar vind je nog mensen die levenslang gelukkig zijn met een vaste partner? Terwijl dat toch heel essentieel is: de liefde is de basis van alles, de kern van onze maatschappij. Want kinderen die opgroeien in een klimaat van liefde, worden later mooie mensen. En die kinderen zijn onze toekomst. Als de liefde teloorgaat, gaat alles teloor. Wellicht groeit nu al de helft van de meisjes op zonder vaderfiguur, en dat legt a priori al een hypotheek op hun relaties later. Elk meisje droomt toch van een papa die op een hoge troon zit, die ze kan adoreren? Wat gebeurt er met vrouwen die dit niet hebben gekend? Ze moeten een hele reeks relaties doorlopen met ersatzvaders, ze raken nooit hersteld van wat ze in hun jeugd hebben gemist. Hun hele leven is overcompensatie, frustratie. En meestal hebben ze dan zelf nog niet eens inzicht in wat hen drijft, bij dat hindernissenparcours in de liefde.

Wat is volgens jou het recept voor een goede liefdesrelatie?
Eerst en vooral denk ik dat je moet kiezen voor iemand uit één stuk, iemand die klaar is met zichzelf en niet al zijn frustraties op jou zit uit te werken. Iemand zonder al te veel rare kronkels in zijn of haar kop. Daarnaast heb ik door heel veel gesprekken en na mijn eigen ervaringen een analyse kunnen maken van de drie pijlers waarop een succesvolle liefdesrelatie is gebaseerd. Ik noem die drie pijlers de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. De Vader staat voor het vinden van psychologische en materiële zekerheid bij een partner, een gevoel van veiligheid hebben en samen een ordelijk en gestructureerd leven kunnen opbouwen. Huwelijken zijn doorgaans vooral gebaseerd op die eerste pijler. Nochtans vind ik de tweede pijler, de Zoon, het belangrijkste in een liefdesrelatie. De Zoon staat voor de jeugd, de spirituele band, de lichamelijke en seksuele aantrekkingskracht, dat is de motor, de drijvende kracht achter een relatie. De Heilige Geest gebruik ik om het rationele weer te geven, het samen uitwisselen van gedachten en gevoelens, de bereidheid tot communicatie, het verlangen te delen. Als al deze facetten voldoende zijn vervuld, dan heb je heel wat potentieel in handen voor een ideale liefdesrelatie. Dan kun je te maken hebben met de Ware.

Waarom droom jij zo van de Ware? Waarom streef jij naar het ideaal?
Ik ben een heel romantische ziel en wordt tot tranen toe bewogen door bepaalde lovesongs. Maar het zit in elke vrouw denk ik, het dromen van de prins op het witte paard. Daarin verschillen wij van mannen. Wij willen in een man alles verenigd zien: een maatje om mee te giechelen, iemand waartegen we kunnen zaniken over onze vriendinnen, iemand die ons op sleeptouw neemt naar een parenclub, iemand waar we financieel kunnen op rekenen. Mannen zijn veel minder veeleisend in de liefde. Zij zijn al lang blij als ze een goed ‘vrouwtje’ hebben dat zorgt voor het huishouden en de kinderen. Daarnaast kijken ze dan wel wat voor lekkers er passeert om zich mee te amuseren. Of nog erger: de mannen die zich geroepen voelen een vrouw uit het verre oosten te importeren. Meestal is die vrouw onze taal niet eens machtig, maar die mannen geven daar niet om: ze denken dat ze er vierentwintig uur per dag in bed zullen mee kunnen doorbrengen, en dat praten helemaal niet belangrijk is.

De hamvraag, na heel je verbeten zoektocht, is uiteraard: heb jij nu jouw Ware gevonden?
Ik denk het wel. Het is iemand waar ik heel open mee kan praten, alles kan gezegd worden, we zijn heel eerlijk tegen elkaar. Communicatie is zo belangrijk in een relatie. Het heeft geen zin bepaalde aspecten van jezelf weg te stoppen, dat werkt zoals een stoompan: op een dag houdt het deksel het niet meer. Gek genoeg is de man waar ik nu mee samen ben opgegroeid in mijn geboortedorp, we moeten als kind op amper driehonderd meter van elkaar hebben gewoond. Verbazingwekkend toch: ik heb de hele wereld rondgereisd op zoek naar de ware liefde, tot in New York, Hong Kong en Dubai, en kom dan hier in Antwerpen de man van mijn leven tegen!

Dus nu is een einde gekomen aan je seksuele omzwervingen? Mis je de kicks niet, de adrenalinestoot die een nieuwe liefde geeft?
Nee, want in de plaats is iets heel moois gekomen: de intensiteit van de rust, ik zou zelfs durven zeggen: de kick van de rust. Ik woon een groot deel van het jaar op de Seychellen en dat is werkelijk een prachtige omgeving waar ik helemaal tot mezelf kom. Ik mediteer er veel, ik leef er helemaal anders dan hier. Dolgelukkig ben ik er, wanneer ik in een smoezelig T-shirt op het strand ga ravotten met mijn honden. Dan mis ik de luxe van hier helemaal niet. Al kan ik nog altijd genieten van mooie spullen hoor, maar op een andere manier. De chique wagen waar ik nu mee rondrijd, kocht ik niet zoals vroeger om mijn ego op te pompen of aandacht te trekken, maar omdat ze een streling is voor mijn ogen, om het esthetisch genot.

Berthilde Vanroy, Verstrikt en verlost, Manteau, 2010, 19,95 euro

Website van Berthilde: http://www.theformulaforhappiness.net/

Deus ex vagina

2010-08-11T17:40:00.004+02:00

Het literaire tijdschrift Deus ex Machina verleidt als op een bal masqué en wordt Deus ex Vagina, een literair damesblad voor de spelende vrouw. Vrouwen van vandaag willen zich niet in een keurslijf laten dwingen door maatschappelijke conventies en vinden het leuk te experimenteren met verschillende rollen. De hedendaagse vrouw is niet enkel Madonna en Hoer, maar ook Coquette, Muurbloempje, Allumeuse, Duivelin, Keukenmeisje, Literair Wijf, Femme Fatale of Sirene. Het nummer opent met een make-over van Anna Karenina, ontsproten aan de fantasie van Annelies Verbeke en geïllustreerd door de arty polaroids van Carmen De Vos. Rafaela/sensOtheque geeft voor de gelegenheid Flairs Mieke Van Maerle een lel en beschrijft hoe ze ontwaakt uit een sensuele droom met in de hoofdrol een geniale minnaar. Verder in dit nummer ook werk van Els Moors, Lies Van Gasse, Eva Mouton, Annemarie Estor, Celia Ledoux en vele anderen. Kers op de taart zijn de vertaalde brieven van de 17e-eeuwse courtisane Ninon de Lenclos. Zo spitant hebt u ze nog niet gelezen! Koop (in de betere boekhandel) & geniet!

Meer info op Deus ex Machina/Vagina

Zomerrust

2010-07-08T18:47:00.001+02:00

(terug in september met groot nieuws en vele kleine lekkernijen)

Het beleg van de buitenvrouw

2010-06-21T19:16:00.011+02:00

Over de eeuwenoude kunst van het minnaressenschap

“Het evenwicht in de beschaafde wereld drijft op hen. Als er geen minnaressen bestonden, waar zouden ze dan hun geil moeten zoeken, al die intelligente getrouwde mannen die te romantisch, te veeleisend en te gevoelig zijn om zich tot de betaalde liefde te wenden, en onromantisch, vindingrijk en ongevoelig genoeg om jarenlang een perfect dubbelleven in stand te houden? Zonder minnares geen hoeksteen, zonder minnares geen kalm, beschermd huwelijksleven. De minnares hoort bij het huwelijk als het hart bij de longen, roodkapje bij de boze wolf, zonde bij verlossing." (Marjo Van Soest in ‘De Prijs van de Passie’)

Niets plezieriger dan een verboden liefde. Niets opzwepender dan vrijen met de verkeerde. Ook het meest stevige huwelijk blijkt gebouwd op drijfzand, als het spook van de wellust aanloopt. Zelfs de meest verhevenen weten het. Kijk maar naar Delphine Boël, passievrucht van majesteits foute liaison. En hoe Camilla Parker-Bowles het haalde, ondanks Diana’s aandoenlijke snoetje. Zwijgzaam zijn meestal zij die deze heren soigneren in hun geheime kamers, maar stilaan komt daar verandering in. We laten het licht schijnen op de psychologie van de minnares, en praten met een aantal van hen die liever liefhebben in de schaduw.

Tiger Woods had het wellicht niet voorzien, maar plots kwamen al zijn minnaressen uit de kast, met de meest smeuïge details voor mevrouw Woods, en de hele wereld. Vijftien zouden het er intussen al zijn. Vraag is natuurlijk of we in dit geval niet beter spreken van speeltjes, dan van minnaressen. Veel meer dan een vlugge drug om zijn seksverslaving te temperen, kunnen de bijslaapjes van de golfkampioen niet zijn geweest. Een mooier verhaal is dat van Carole Mallory, die onlangs een boek uitbracht over de affaire die ze had met schrijver Norman Mailer, een notoire verleider die niet alleen zes huwelijken aan elkaar reeg, maar ook een eindeloze reeks losse en vastere scharrels. Dat Carole Mallory de kunst der minnaressenschap perfect begreep, blijkt uit haar boek en uit de lange tijd die hij in haar leven bleef. Negen jaar lang waren ze samen, geen enkele echtgenote hield het zo lang met hem uit. ‘Ik verlangde er niet naar met hem te trouwen’, zegt ze, ‘Liefde is aanvaarding, en ik aanvaardde hem als rokkenjager.”
Ook in de Lage Landen lijkt de minnares toe te zijn aan een coming out. Milla Fonteyne publiceerde onlangs ‘Bekentenissen van een minnares’, waarin ze vertelt hoe ze in een getrouwde zakenman van bijna tweemaal haar leeftijd de liefde van haar leven ziet, en hem onverschrokken voor zich tracht te winnen. In Nederland bracht Astrid Joosten ‘Onmogelijke Liefdes’ uit, een bundel openhartige verhalen van minnaressen, getrouwde vrouwen en bedrogen echtgenotes. Het is het vervolg van haar zeer succesvolle boek uit 2002 (20.000 exemplaren verkocht) ‘Verboden Liefdes’. Allicht zullen ook deze geheime getuigenissen verkopen als zoete broodjes.

Sexus politicus
Het verhaal is natuurlijk zo oud als de straat. De clandestiene liefde van onze koning en de verzuchtingen van de Britse kroonprins, het zijn allemaal variaties op hetzelfde lied. Er waren tijden waarin een ‘aanvulrelatie’ naast het veeleer economisch geïnspireerde huwelijk schering en inslag was, vooral voor de gegoede klasse. Misschien de bekendste maîtresse uit de geschiedenis is Madame de Pompadour, paramour van Lodewijk XV. Ze werd niet alleen gedoogd door de koningin, maar kreeg na vijf jaar de vorstelijke vertrekken toegewezen onder die van de koning, onderling verbonden met een geheime trap. Tot aan haar dood offerde ze haar eigen geluk op voor het zijne, ze amuseerde zijn lichaam en geest, teneinde zijn levenspijn te verzachten. Zelf mocht ze nooit pijn tonen. Zelfs toen haar tienjarige dochter Alexandrine het leven liet, zette ze een opgewekt gelaat op. Verdriet staat niet aan de zijde van de koning. Daarnaast bleek ze ook een excellent politica. Ze stond gekend als een machtige, heerszuchtige vrouw. De eerste minister, werd ze genoemd, en de onofficiële minister-president van Frankrijk. Ook nu blijven in Frankrijk seks, liefde en politiek onlosmakelijk met elkaar verbonden. Nog steeds is het bezit van een cocotte bon ton bij de hoge heren die het land regeren. Chirac en Mitterand zouden ooit zelfs een maîtresse hebben gedeeld, daarvan wordt kond gedaan in het boek ‘Sexus politicus’ uit 2006, wat een regelrechte bestseller werd. Het lijkt wel of het bij elkaar hoort: machtige mannen en hun onstilbare drang om vrouwen te veroveren. Feline (36), één van de minnaressen waarmee we spraken, verbergt al vijftien jaar een groot geheim. Omdat de man hooggeplaatst is, ‘zeer bekend en zeer getrouwd’, zoals ze zelf zegt, moet ze met de nodige omzichtigheid omspringen met haar verdoken relatie, van een coming out is dan ook geen sprake. Ze zien elkaar op onregelmatige basis, als hij in zijn drukke agenda een plaatsje vindt. “Soms komt zijn chauffeur me ophalen en word ik voor een gesprekje van tien minuten naar Brussel gereden”, zegt ze, “Never a dull moment.” Bij hem kan ze haar onderdanige fantasieën uitleven. Hij vindt bij haar - in zijn eigen woorden - ‘frisheid, intelligentie en het gevoel in een sprookje te kunnen stappen.’

Echtbreeksters en beterweters
Nooit heeft Feline eraan gedacht om met deze man te gaan samenleven. In de eerste plaats omdat ze er de vrouw niet naar is om in iemands schaduw te staan. “Bij hem zou ik ‘de vrouw zijn van’”, zegt ze, “dat ligt me niet”. Daarnaast koestert ze niet het verlangen naar een vaste relatie: “Ik heb het al vaak genoeg uitgeprobeerd en ik weet ondertussen dat ik veel liever alleen ben. Ik ben ook letterlijk graag alleen. Andere mensen kan ik maar met mate om me heen verdragen. Bij mij moet alles gebeuren als ik er klaar voor ben en zin in heb. Het moet in een relatie echter van twee kanten komen en dat kan ik jammer genoeg niet opbrengen.”
Ook bij Kathleen (40) is dit de teneur van haar verhaal. Drie jaar lang had ze een relatie met Marc (48), getrouwd en vader van vier kinderen. Ze was erg verliefd, maar heeft hem nooit willen wegrukken bij zijn vrouw. “Ik ben heel realistisch”, zegt ze, “en ik weet dat je een huwelijk van twintig jaar en vier studerende kinderen niet zomaar achterlaat. Bovendien kwam het mij wel goed uit. Ik ben nogal allenig, en zo’n lief waar je seks en vriendschap mee hebt, maar geen dagelijks gedoe, past precies in mijn kraam.”
Het blijkt de juiste formule, voor zij die het willen uithouden op het tweede schavot. Want vrouwen die zich als een pitbull vastbijten in hun vrijer - zoals Milla Fonteyne doet in haar boek - delven meestal het onderspit. Slechts vijf procent van de schuinsmarcheerders kiest uiteindelijk voor zijn aanhoudster, blijkt uit onderzoeken. Slimme minnaressen, zoals Norman Mailers Carole Mallory, verstaan de kunst van de acceptatie. Ze kennen het onderscheid tussen liefhebben en bezitten, en weten los te laten op het juiste moment.

De lokroep van de sirene
Wat drijft een vrouw tot het aanvaarden van een tweede plaats? Er zijn natuurlijk de welluidende redenen: moeite met het keurslijf van het huwelijk, revolteren tegen de geijkte paden, het verlangen zondig te handelen, tegen de heersende norm. Veel minnaressen lijken inderdaad niet geschapen voor een uitgestippeld leven. Ze worden aanzien als lastige, raadselachtige, vaak ietwat wispelturige vrouwen, en staan met verwondering te kijken naar hun seksegenoten die er wel in slagen zich te voegen naar het gestructureerde gezinsleven. Het lijkt wel of ze geen talent hebben voor het compromis: nog liever blijven ze alleen dan hun meanderende gevoelens aan banden te leggen. Huiselijkheid heeft geen uitstaans met hun heftigheid.
Het klinkt romantisch en avontuurlijk, maar er spreekt ook een zekere tristesse uit hun escapisme. Veel minnaressen blijken een zekere dualiteit te herbergen: achter hun masker van eigengereidheid en superioriteit schuilt kwetsbaarheid, en een drang naar zelfverzaking. Het zou volgens psychologen te maken hebben met een gebrek aan vaderliefde in de jeugdjaren: vrouwen die door hun vader erg waren geliefd, lijken minder geneigd om op relatievlak de complicaties op te zoeken. Vrouwen die de vaderlijke aandacht moesten ontberen daarentegen, hebben het gevoel dat ze liefde moeten verdienen, dat liefde niet bestaat als ze niet gepaard gaat met pijn. Stabiel geluk zegt hen weinig. Ze lijken gedoemd levenslang het spel van afstoten en aantrekken te herhalen, en putten hun levenskracht uit de intensiteit van hun pieken, en hun dalen. Mede door hun erg veranderlijke emoties, oefenen ze zo’n aantrekkingskracht uit op mannen. Wat veranderlijk is, is ongrijpbaar, en dus is de bekoring des te groter. En de kwetsbaarheid in hun ogen is de kers op de taart: het maakt de lokroep van de sirene voor veel mannen onafwendbaar.

De wonderlijke cocon
Die lokroep uit zich in zijn subliemste vorm op seksueel vlak. Minnaressen zouden meer dan voorbeeldig gehuwde eega’s op een diep niveau met seks zijn verbonden. Ze belichamen het zinnelijke in de vrouw, wat in schril contrast staat met het betrouwbare en koesterende van ‘moeder de vrouw’. In een doorsnee dagelijkse partnerrelatie vinden minnaressen niet genoeg voedsel voor hun seksuele gevoeligheid. Marianne (50) is zo’n dame die met haar stiekeme lief en vader van drie kinderen een passionele relatie onderhoudt. Ze houden beiden van “geweld(da)dige seks”, zegt ze. Hij is ‘dark’ en gaat door voor ongenaakbaar, een ladykiller, een charmeur. “Verknocht ben ik aan hem”, zegt ze, “Omdat hij mij tegelijk een vrouw- en meisjesgevoel geeft. Omdat ik me graag aan hem overgeef. Omdat hij me optilt, me vervoert, begeestert, ontroert, bedwelmt, verzoent.” Hij is de incarnatie van de vader die meisje liefdevol bemint, en tegelijk de demon die haar zinnelijkheid losweekt. Een onweerstaanbare combinatie.
Maar het zijn niet enkel alleenstaande vrouwen die voor hun uitbundige zinnelijkheid buiten het huwelijk een uitlaatklep zoeken. Lieve (42) en haar minnaar (46) zijn allebei twintig jaar getrouwd, en benoemen hun huwelijken als ‘zeer bevredigend’. Ze zijn niet verliefd, veeleer vrienden, “maar seksueel”, zegt ze, “knetteren we gewoon. We kunnen elkaar letterlijk met één woord, blik of gebaar doen zinderen.” De eerste keer dat hij haar zoende kreeg ze een orgasme van het zoenen op zich. Het is de niet de eerste keer dat Lieve een buitenechtelijke relatie aangaat: ook de vorige keer verloor ze zich in wellustige dromen. Het bleef toen bij een platonische relatie, maar ze had niettemin het gevoel uren, dagen, jaren met die man hartstochtelijk de liefde bedreven te hebben.
Wellicht zijn het uitspattingen die slechts kunnen bestaan aan de rand van het rustige huwelijksleven. De wilde, zinnelijke liefde bereikt haar intensiteit omdat ze niet wordt getoetst aan de werkelijkheid, omdat de partners niet genoodzaakt zijn vuile was en aantikkende rekeningen te delen. Slechts binnen de cocon die los staat van de wereld, kan het sprookje worden gevrijwaard, waar ook de hooggeplaatste lover van Feline zo tuk op was. In het donker is alles zoveel spannender. Misschien is het daarom niet erg wijs dat de minnares uit de schaduw treedt: ze vervult haar rol het best als ze een vluchtplek biedt voor de duistere lusten die het daglicht niet mogen zien. Al eeuwenlang danken huwelijken hun voorbestaan aan geheime en parallelle liefdes, maar evengoed zou zonder de monogamie ook de minnares niet bestaan. Wederhelft en bijslaap houden elkaar in leven. Daarom is het ook niet koosjer om de minnares als zondebok en helleveeg te bestempelen. Veeleer is ze een troosteres, en een redster van tomeloze dromen.

* De namen van de getuigen zijn om privacyredenen veranderd.

Meer lezen:
• ‘Onmogelijke liefdes: openhartige verhalen van minnaressen, getrouwde mannen en bedrogen echtgenotes’, Astrid Joosten, Prometheus, 2010
• ‘Bekentenissen van een minnares’, Milla Fonteyne, Linkeroever Uitgevers, 2009
• ‘De minnares’, Victoria Griffin, De Bezige Bij, 2001
• ‘Ik hou van uw man’, Clara Voigt, Spectrum, 2008
• ‘Seks met de koning’, Eleanor Herman, Manteau, 2007
• ‘Sexus politicus’, Christophe Deloire & Christophe Dubois, 2006

(dit artikel van Rafaela verscheen in De Morgen Wax op 19 juni 2010)

Luc Minne

2010-06-15T09:24:00.019+02:00

"We zijn niet eens ingelicht. We worden klaargestoomd om mee te draaien in een economisch proces, krijgen een spoedcursus platte voortplantingsinformatie en lopen voor de rest van onze dagen rond met een gevoel van gemis. Dat je genot het hevigst is wanneer gerichte, zachte stoten binnendringen bij het uitademen, wordt ons niet bijgebracht. Dat vrouwen hun genitale spieren kunnen sterken om een man in zich te klemmen en alleen al door inwendig bewegen zelf tot een orgasme kunnen komen, is niet direct iets voor op school. Dat je zonder verlies aan sperma meermaals tot een totaal lichaamsorgasme komen kan, dat vrijen zoveel mooier is als hij afraakt van die hitsige, opdringerige, grove impuls en zich liefdevol verdiept in wat zij beleven wil, staat niet op het programma. Lessen massagekunst, praktische leerstellingen over een op elkaar afgestemd laten circuleren van seksuele energie, methoden voor langdurige zintuiglijke opwinding, een studie erotische lijntekeningen leren lezen, een opleiding erotische intelligentie en macht, gekoppeld aan ademhalingsstages, niets van dat alles maakt deel uit van de leerjaren. (...)
De man draagt in deze een enorme verantwoordelijkheid. Als hij van een verkrampt, vroegtijdig uitstorten, via een beheerst klaarkomen kan evolueren naar orgasmen zonder ejaculatie, wordt zij niet langer meer teleurgesteld. Genoeg onderlegd kan je zelfs zonder geliefde tot orgastische gevoelsdimensies komen, die los van een seksuele context, gelijk waar en wanneer, zoveel en zolang je maar wil, herhaald kunnen worden. Echte vordering maak je als je deze stromingsreflex zelf activeren kan door een op de ademhaling afgesteld traag spannen en ontspannen van de geslachtsspieren. Wanneer je deze gemeenschap binnen jezelf, later enkel nog met je ogen en gedachtekracht stuurt en je tot het inzicht komt dat dit energiegebeuren je dag en nacht ter beschikking staat, verschaf je jezelf toegang tot paradijselijke contreien. Als je zo geconcentreerd bent dat opwinding zich vertaalt in zuiver bewustzijn, wanneer je van zeldzame mooie momenten doorgroeit naar pure, durende gelukzaligheid, als lust een ruimtevullend kalmeren wordt en de viering van die passieve intimiteit je sacrale kracht toezendt, dring je binnen in het onverdeelde van je ware natuur. (...)
Blijf met je aandacht bij het innerlijk gebeuren. Onderga het dansen van je energie, doorleef de opbouw in genezen, deel die ademhalingsklim, reis in alleen maar bij elkander liggen. Ontdek hoe lichamen uit zichzelf elkaar ontmoeten: onbewogen, helemaal omstrengeld, niet toegeëigend, alsof bezitten niet bestaat. Maak van het hele spel een lang uitgesponnen voorspel, tot elke plek orgastisch is. Blijf in de opwinding ontspannen en stop net voor elk hoogtepunt. Adem in, span de spieren in je geslacht, kantel je bekken achterwaarts, denk je energie omhoog en doe het omgekeerde bij het uitademen. Adem gelijk, versmelt in elkaars ademhalingsritme. Trek je seksuele energie met je ogen langs je ruggengraat tot in je hoofd, adem naar een totale gedachtestilte, voorbij de begrenzing van het lichaam. In het licht van dit naweten, komt alles op het juiste ogenblik..."

(uit 'De Monnik-minnaar - Over de relatie: Onderwijs - Economie- Seksualiteit' van Luc Minne)

http://www.pinsart.be/LucMinne.htm

Van herenenkelspel spelen tot een miljardenmoord plegen

2010-05-28T09:25:00.003+02:00

Uroloog en seksuoloog Mels van Driel schreef ‘Met de hand’, een culturele geschiedenis van de soloseks

Er zijn weinig bedkunstjes waarover mannen niet onderling durven te snoeven, en ook vrouwen worden steeds loslippiger over hun seksuele avonturen. Eén schaamte blijft tussen al die schaamteloosheid overeind: de masturbatie. Mels van Driel (1954), verbonden aan het Universitair Medisch Centrum Groningen, trok het taboe open en schreef er een verrukkelijk boek over: een mooie mengeling van wetenschappelijke bevindingen, amusante trivia en culturele referenties. Alles wat u ooit wilde weten maar nooit durfde te vragen over onanie.

Door Rafaela

In uw boek staat een satirische prent uit de zeventiende eeuw waarop een monnik al zelfbevlekkend de biecht afneemt van een boetvaardige vrouw. Ik neem aan dat de kerk doorgaans niet zo welwillend stond tegenover dat soort pleziertjes?
Dat klopt, en dat is eigenlijk in zowat alle wereldgodsdiensten zo. Taoïsme, hindoeïsme, Jodendom, islam, geen van allen heeft wat met masturbatie. Seks is gericht op de voortplanting, en verder is het van geen nut. Wel integendeel: bij masturbatie komen al snel fantasieën te pas en die worden als ongrijpbaar, en dus bedreigend gezien. Nu, deze weerstand is niet het voorrecht van de kerk hoor. Behalve Diogenes is er geen enkele filosoof die achter masturbatie staat. Kant, Schopenhauer, Nietzsche, Bataille: allen zien ze masturbatie als verachtelijk, onnatuurlijk of dierlijk. Mensen moeten in staat zijn hun emoties en lusten met het verstand te bedwingen, vinden ze.

Van dit taboe zijn we nog niet helemaal genezen. Hoe komt het dat we er nog steeds zo schroomvallig over doen?
Aan de universiteit waar ik werk doen we jaarlijks een onderzoek bij eerstejaarsstudenten geneeskunde. Daaruit blijkt dat nog steeds 5 à 10 procent van de achttienjarigen zich schaamt of schuldig voelt over het feit dat ze masturberen. Veel heeft wellicht te maken met opvoeding, en met hoe preuts het milieu is waaruit je komt. Verder spelen natuurlijk ook andere zaken mee: dat het sneu is of zielig, dat je het doet omdat je geen lief kunt krijgen, dat het egoïstisch is en je je partner zou tekortdoen, dat je er verslaafd aan zou raken. Een Brits onderzoek wees ook uit dat dikke vrouwen het vaker doen dan hun slanke seksegenoten. Zulke resultaten bevestigen natuurlijk het stigma van de eenzame onanist.

Nochtans bewijzen onderzoeken het tegendeel: vaak met jezelf spelen betekent niet noodzakelijk dat je je partner tekortdoet.
Nee, er is zelfs gebleken dat vrouwen die het vaakst masturberen ook het meest bevredigende seksleven hebben met een partner. Wellicht speelt hierin ook het testosterongehalte een rol: vrouwen met hogere waarden hebben doorgaans een groter libido. Al blijkt uit onderzoeken dat het dan weer ook niet zo simpel is: in Amerika wordt wel eens testosteron voorgeschreven aan vrouwen met een laag libido, maar dit schijnt niet altijd te werken. Vrouwen zitten nu eenmaal ook anders in elkaar dan mannen, bij hen speelt de context een grote rol, ze doen vaker beroep op hun fantasie. Mannen nemen hun toevlucht tot pornografie om hun opwinding aan te zwengelen, terwijl vrouwen op het internet meer zoeken naar informatie over erotiek en manieren om hun seksleven te verbeteren.

Maar als we onze partner betrappen met zo’n vunzig blaadje in de ene en zijn jongeheer in de andere hand, moeten we ons niet meteen beledigd voelen?
In mijn boek heb ik het onder andere over ‘Het limonadegevoel’, een verhalenbundel van de Nederlandse schrijfster Vonne van der Meer. Het gaat over een vrouw die na drie jaar samenwonen ontdekt dat haar partner Cas regelmatig masturbeert. Ze ziet het al helemaal voor zich: hoe hij naar zijn werkkamer verdwijnt, met de pornobladen op het logeerbed gaat liggen, kijkt naar vreemde gezichten, borsten, monden, zijn gulp openritst en zich aftrekt. Plots wordt het haar helemaal duidelijk: zijn porno en de plaatjes in haar eigen hoofd, haar fantasie, doen niet voor elkaar onder. Ze beseft dat haar jaloezie ongegrond is, en dat ze zelf ook iets verbergt. Er volgt een opwindende vrouwelijke masturbatiescène. Wellicht hebben we zo allemaal onze eigen geheime fantasieën. Je weet toch dat een aanzienlijk percentage van de mannen en de vrouwen tijdens de daad fantaseert over iemand anders dan degene waarmee hij/zij in bed ligt? Zou jij dat zomaar aan je partner vertellen? (lacht)

Hoe zit het precies met de percentages? Wie doet het nu het vaakst op zijn eentje, vrouwen of mannen?
Mannen, zonder enige twijfel. Zij hebben hun apparaat natuurlijk voor het grijpen, bij meisjes zit het veilig weggestopt. Jongens beginnen ook eerder dan meisjes bewust te masturberen. Velen zijn er als kind al mee bezig, zonder dat het echt wordt opgemerkt of als masturbatie wordt gezien (je kent wel het beeld van het kleine meisje dat over de bank heen en weer schuift). Dertig procent van de jongens tussen twaalf en veertien jaar doet het, en vanaf veertien jaar is dat vijftig procent. Pas als ze zeventien zijn evenaren de meisjes dit cijfer: dan blijkt de helft het ook te doen. Bij volwassen vrouwen tussen de achttien en de dertig lijkt de frequentie van masturbatie fors te zijn gestegen sinds de jaren zeventig (van 74% naar ruim 90% die het doet), maar dergelijke cijfers zijn altijd te betwijfelen omdat mensen bij zo’n enquêtes nogal snel dreigen te verzanden in sociaal aanvaardbare antwoorden.

Maar waarvoor dienen al die stiekeme hand- en spandiensten? Persoonlijke hygiëne? Zelfverwennerij? Het sussen van de lusten?
Je kunt daar natuurlijk allerlei sociologische en psychologische verklaringen voor geven, maar eigenlijk is het heel simpel: bij mijn weten doen alle dieren het, behalve de insecten. Het is een universele fysieke behoefte, een volstrekt normaal verschijnsel en tegelijk ook iets heel moois, want er hangt geen morele component aan vast, er is geen dubbele laag. Het is een excellent slaapmiddel en bovendien goed voor de spermakwaliteit. Die is het best als het sperma om de drie dagen wordt ‘ververst’. Dat je er prostaatkanker van krijgt, is dus een fabeltje. De prostaat is een klier, en bij een klier hoort een secreet. Het is net goed dat geregeld een zaadlozing plaatsvindt. En voor vrouwen geldt hetzelfde: het orgasme houdt de vagina soepel en traint de bekkenbodemspieren. En het maakt niet uit of dit gebeurt via vrijen met jezelf of een ander.

De tijd dat we er ruggenmergtering dachten van te krijgen ligt dus ver achter ons? Zijn er helemaal geen risico’s aan verbonden?
Vroeger werden uit onwetendheid allerlei ziektes aan zelfbevrediging toegewezen, van doofheid tot tuberculose. Nu is er ondertussen genoeg kennis vergaard zodat iedereen weet dat het geen kwaad kan, dat een beetje oefening zelfs goed is. Te veel is uiteraard nooit goed. Parkinsonpatiënten krijgen wel eens medicatie waardoor hyperseksualiteit ontstaat, dan willen ze vele keren per dag klaarkomen, wat nogal vervelend is. En er zijn misschien jongeren die obsessief met masturberen bezig zijn (zo vind je hele masturbatiedagboeken op internet), maar zelfs dan kun je het geen ‘verslaving’ noemen, want je wordt er niet ziek van. Wat artsen wel vaak te zien krijgen in hun praktijk, hierover bestaan de meest bizarre anekdotes, zijn mensen die tijdens het masturberen gebruik maken van allerlei vreemde voorwerpen: elektriciteitssnoeren in de plasbuis bij mannen, haarspeldjes bij vrouwen, knikkers in de vagina bij jonge meisjes. Maar homomannen spannen hoe dan ook de kroon: vibrators, flessen, elektromagneten, kurkentrekkers, gloeilampen, appels, zaklampen. Je kunt het zo gek niet bedenken of men vindt het terug op een plaats waar het niet hoort (lacht).

Kan een G-shot wel op veilige wijze ons plezier verhogen?
Natuurlijk niet, dat is je reinste oplichterij! Het is een tijdje een hype geweest in de VS, om collageen in te spuiten daar waar de G-plek zit. Een grotere G-plek zou zorgen voor een beter hoogtepunt, maar de artsen hier vinden het volksverlakkerij en kwakzalverij. Toen het naar hier dreigde over te slaan, kwamen daar felle reacties op. Ik denk niet dat het nu nog in Nederland wordt toegepast. Als het al lustverhogend werkt, zit het wellicht vooral in het hoofd van de vrouw, want dé G-plek bestaat niet eens. Het is wel zo dat in de voorwand van de vagina extra veel zenuwuiteinden zitten en resten van de prostaat, en hierdoor is deze veel gevoeliger dan de achterwand. Maar meer dan dit heeft de Duitse gynaecoloog Gräfenberg niet beweerd. Hij had het zeker niet over een echte ‘plek’. Het is pas nadien dat die zone werd afgebakend en naar hem werd vernoemd.

Uw boek staat boordevol mooie beelden en passages uit de literatuur. Nochtans hebt u goed moeten zoeken, want geen enkel onderwerp blijkt in de kunst zo stiefmoederlijk behandeld als masturbatie. Welk boek, film of kunstwerk is u het meest bijgebleven, na al die research?
Het mooiste is helaas niet opgenomen in het boek, omdat ik er pas op attent werd gemaakt nadat het boek werd gepubliceerd. Het gaat om ‘Bokkenvla’, een boek van de Groningse schrijver Karel ten Haaf. Bokkenvla staat natuurlijk voor sperma, en het is bij mijn weten de enige Nederlandstalige roman die integraal over masturbatie gaat. En verder ben ik ook gek op de tekeningen van de Britse kunstenares Tracey Emin. In haar leven was seks doorgaans een puur fysieke aangelegenheid, iets wat haar lichaam werd aangedaan. Het realisme waarmee ze een masturberende vrouw afbeeldt is dan ook heel schrijnend. Het is het eenzame, het desolate waar ik erg van houd.

Mels van Driel, ‘Met de hand: een culturele geschiedenis van de soloseks’, Uitgeverij De Arbeiderspers, 2010

(uit De Morgen Wax, 22 mei 2010)

Sophi's grand empire

2010-04-15T09:33:00.004+02:00

Nice link:
http://www.artforengineers.com/the_menu.htm

(sorry, there is no picture because the artist disabled the copy/paste function)

Dit jaar niet, schat

2010-04-05T16:01:00.008+02:00

Seksloze relaties, het laatste taboe?

Volgens onderzoeken zouden we het twee à drie keer per week doen. Sekstherapeuten schatten de frequentie veeleer op twee à drie keer per maand. Uit de kleine rondvraag die wij deden blijkt dat in aardig wat relaties weinig tot geen seks voorkomt, zeker als de relatie de kaap van de tien jaar heeft overschreden. Liefde zonder lichamelijkheid dus. Is dat het signaal van een nakend einde of kunnen relaties gerust blijven teren op affectie, respect en vriendschap?

Recent Brits onderzoek wees uit dat 28% van de vrouwen boven de 35 nooit seks hebben. Dat cijfer liep op tot 38% onder de Schotse vrouwen. Ander onderzoek, uitgevoerd door de universiteit van Hamburg, wees uit dat de seksuele verlangens van een vrouw sterk afnemen als ze zich zeker voelt in haar relatie. Veiligheid staat haaks op opwinding: aan het begin van een relatie wil 60 procent van de 30-jarige vrouwen nog 'vaak', maar na vier jaar is dat minder dan de helft. Na twintig jaar zegt slechts 20 procent dat ze vaak met haar partner naar bed wil. De Duitse onderzoekers constateerden dat het voor mannen daarentegen helemaal niets uitmaakt of ze pas een week een relatie hebben of al tientallen jaren: ze willen hoe dan ook regelmatig seks. In het onderzoek zei 60 tot 80 procent 'het' vaak te willen doen, onafhankelijk van de duur van hun relatie.
Ook de getuigenissen van de respondenten die wij spraken over dit onderwerp spiegelen dezelfde cijfers. Joseph heeft jarenlang een seksloze relatie gehad. Het klassieke verhaal: besognes omtrent huis, carrière en kinderen zorgden ervoor dat seksualiteit een steeds geringere plaats kreeg in de relatie. Aangezien hij met zijn partner niet tot een goed gesprek kwam hierover, is de relatie stilaan doodgebloed: “Seks is, zeer zeker voor de man, een onderdeel van een goede relatie. Uit gesprekken met vrienden en kennissen blijkt dit voor een vrouw veel minder het geval, en blijkbaar heeft het al dan niet hebben van kinderen hier een behoorlijke grote invloed op.”
Marjan bevestigt dit verhaal: “Na de geboorte van mijn dochter kreeg ik steeds minder zin in seks. Mijn kind vroeg al mijn aandacht, al mijn liefde. Het is misschien iets hormonaals, maar ik vind in mijn partner nu vooral een goede vader, een stabiele basis, een veilige plek. Hij is mijn beste vriend waar ik altijd kan op rekenen, maar als het echt om wilde seks gaat dat fantaseer ik toch vooral over andere mannen. Mannen waar ik niet zo’n diepe emotionele band mee heb. Ik denk dat dat normaal is, als je elkaars kleine kantjes leert kennen, dat de opwinding er een beetje bij inschiet.”

Geen barometer
Mieke Mievis, seksuologe, kan het sekseonderscheid niet beamen. In haar praktijk krijgt ze zowel mannen als vrouwen die te kampen hebben met een tekort aan opwinding, al zijn vrouwen wel in de meerderheid. Vrouwen hebben ‘hoofdpijn’, bij mannen uit zich dat vaker in erectiestoornissen. “Het is wel zo”, zegt Mievis, “dat mensen altijd de neiging hebben momentopnames te maken van hun seksleven. Ze zitten even in een impasse en denken dat het altijd zo is geweest of zal zijn. Maar die frequentie van 2 à 3 keer per maand moet je zien op de lange termijn. Als mensen vijftig of zestig jaar samenzijn met eenzelfde partner gaat een relatie doorheen verschillende fases. Soms vrijt men heel veel, soms heel weinig, soms helemaal niet. Soms vrijt men graag, soms is het een opgave. Meestal ziet men een flinke daling in de periode na een bevalling. Ook de menopauze doet de goesting afnemen, om daarna soms weer op te flakkeren als nooit tevoren. Andere kritieke momenten in een levensloop zijn ziekte, depressie, het vreemdgaan van een van de partners.”
Bij Isabelle begon het seksleven te tanen toen de carrière van haar partner alle aandacht opeiste: “Het enige waar over werd gesproken was het werk. Er waren ook weinig momenten voor lichamelijke intimiteit. Hij was zelden thuis.” Zelf worstelde ze met familiale problemen die samen met haar job al haar aandacht en energie opeisten. “Slapen en voldoende nachtrust hebben werd een prioriteit. In die periode gingen we mentaal heel hard in elkaar op. Misschien ik meer dan hij, hij ging vooral in zichzelf op, en ik in hem. Geen seks werd voor mij daarom een manier om een deel van mezelf voor mezelf te houden, ik kon niet meer geven dan wat ik gaf.”
“De ene persoon is inderdaad stressgevoeliger dan de ander”, zegt Mieke Mievis, “Sommigen zullen in een stressvolle situatie helemaal dichtklappen of het liefst met rust gelaten worden en geen seks willen, anderen zullen in moeilijke periodes net zin hebben om heel veel te gaan vrijen, als een soort uitlaatklep. Je mag de frequentie op een bepaald moment niet zien als een barometer voor de relatie. Het is helemaal niet erg om eens een periode minder te vrijen.”

Dipje versus crisis
Maar niet iedereen zingt het levenslang uit met eenzelfde partner, zeker niet in de huidige era, waar seriële monogamie schering en inslag is. Voor Isabelle betekende het verschil in seksuele appetijt uiteindelijk een breekpunt in de relatie: “Op een bepaald moment zijn er een aantal zaken gebeurd die ik heel intrusief vond. Hij nam gewoon wat hij wilde. Daar ben ik zwaar op afgeknapt. Seks werd hierdoor iets dat vooral te vermijden was. Er zijn wel pogingen ondernomen om erover te praten, trucjes toe te passen, dat soort dingen. Maar daaruit bleek vooral dat we twee totaal verschillende mensen waren. Hij heel high tempo en actiegericht, ik eerder intuïtief en emotioneel. We spraken een andere taal.”
“Wanneer beide partners niet dezelfde curve volgen, dan heb je inderdaad wél een probleem”, zegt Mieke Mievis. “Als het verlangen te veel verschilt en er is niet meteen een bereidheid om die ongelijkheid op te lossen, dan zit de relatie niet in een dipje, dan is er sprake van een crisis. Alles staat of valt met de vraag: ben je bereid eraan te werken? Ben je bereid, ook al is het in minieme mate, tegemoet te komen aan de wensen van de ander? Meestal is een kleine inspanning al genoeg, zolang mensen maar het gevoel krijgen dat ze nog de moeite waard zijn, dat de relatie nog de moeite waard is, dat ze nog aantrekkelijk zijn. Een dipje gaat vanzelf over en kun je ondervangen door wat meer tijd met elkaar door te brengen. Een echte crisis overwinnen, waarbij sprake is van een te groot verschil, is veel moeilijker.”

Emotional fusion
Wat allicht ook speelde in het geval van Isabelle en haar partner, is het gebrek aan emotionele afstand. Doordat ze zo opging in de problemen van haar partner, verloor ze zichzelf: “Ik had teveel gegeven, was te weinig voor mijn eigen wensen opgekomen.” Het is wat David Schnarch, auteur van ‘Resurrecting sex’ en goeroe onder de sexperts, zou benoemen als ‘emotional fusion’: het verlies van de eigen identiteit, het niet onafhankelijk kunnen functioneren maar vooral reageren op de ander. Volgens hem staat of valt een goede seksuele relatie met autonomie. Het romantische ideaal van samensmelting is op de lange duur fnuikend voor de seksuele spanning. Hij zegt: “Leer emotioneel op je eigen benen te staan, alleen zo blijf je interessant voor je partner, ook in bed.”
Dat is ook wat Lieve mocht ervaren. Doordat ze jarenlang kampte met een chronische aandoening en bijhorende depressies werd haar partner vooral haar steun en toeverlaat, haar beste vriend. Ze waren totaal vervlochten, ze was emotioneel helemaal afhankelijk van hem: “Op den duur lagen we elke avond verstrengeld op de sofa, als twee beestjes die een lange winterslaap hielden. Hij koesterde en streelde me, en ik verlangde niets meer, ook omdat ik veel pijn had. Alleen duurde die winterslaap te lang. Op een gegeven ogenblik, toen mijn gezondheid erop vooruitging, begon ik tegen dat vastgeroeste rollenpatroon te rebelleren. Ik verzorgde mezelf beter en trok uitdagende kleding aan. Ik ging ook al eens uit. Mijn partner slaagde er echter moeilijk in om uit de rol van verzorger te stappen. We zijn nog steeds samen, en hebben een hele fijne relatie, maar mijn seksuele avontuurtjes zoek ik noodgedwongen buiten het echtelijke bed.”

Verstandshuwelijk?
Kurt maakt zich maar matig zorgen over het lage seksgehalte in zijn relatie. Hij is erg gehecht aan zijn vrouw en ziet voorlopig door de vingers dat ze van hem alleen nog liefde wil. Ooit hadden ze een wild seksleven, maar na drieëntwintig jaar samen en drie kinderen, diende de ‘beddendood’ zich aan. “Net als veel getrouwde mannen ben ik intussen gewoonweg mijn zin in seks verloren”, zegt Kurt, “Mijn testosterongehalte is simpelweg gedaald. Niet dat ik er zwaar onder lijd hoor, ik krijg liefde van mijn vrouw. En affectie, tederheid, begrip. Meer hebben mijn hersenen niet nodig om de endorfine af te geven die nodig is om me in een geluksroes te brengen. Even knuffelen en ik ben weer tegen alle kwalen bestand. Liefde en seks hebben niets met elkaar te maken.”
Ook Isabelle, die sinds kort weer single is, kan zich inbeelden een relatie te hebben waarin vooral vriendschap en partnerschap centraal staan. “Ik zou gerust met een man kunnen samenwonen die mijn beste vriend is, zonder seks maar met veel andere intimiteit. Liever de volledige acceptatie als mens, en voor elkaar zorgen dan dat het seksueel klikt, maar mentaal niet. Het ideale blijft natuurlijk beide, maar ik heb geleerd dat er zoveel externe factoren zijn, zoals stress en persoonlijke issues en evoluties, dat het eigenlijk een loterij is. Kun je je geluk daarvan laten afhangen?”
Kan het, vragen we aan Mieke Mievis, een gelukkige relatie zonder seks? “Allicht wel”, antwoordt ze, “maar naar mijn aanvoelen is er dan toch iets tekort. Net zoals een relatie niet kan zonder veel praten, kan een volwaardige relatie niet zonder seks. Het is toch iets unieks, dat je alleen deelt met je partner. En dan heb ik het niet enkel over penetratie, maar over elke vorm van intiem samenzijn, hoe klein en beperkt ook. Als de seks ontbreekt, of je zoekt het elders, dan kun je volgens mij niet meer van een relatie spreken, dan heb je een verstandshuwelijk.”
Toch brengt Marc, die al meer dan twintig jaar samen is met zijn partner, zo’n seksloze relatie al sinds jaar en dag in de praktijk. Het begon met een periode van ziekte, die tot onthouding noopte. Daarna slaagde hij er niet in met zijn partner de draad terug op te nemen: “Na verloop van tijd werd de seks 'vergeten', maakte het geen deel meer uit van het vaste ritueel. En waarachtig, niemand leek het echt te missen. Hoe langer de periode 'zonder' duurde, hoe lastiger het werd om er weer aan te beginnen. Op den duur was er geen beginnen meer aan. Dit alles zonder de liefde en de affectie voor mekaar aan te tasten. Merkwaardig toch? Seks mag dan soms nog taboe zijn, geen seks is pas écht taboe!”
Al gebiedt de eerlijkheid ons te zeggen dat Marc niet geheel seksloos is. Af en toe heeft hij een minnares, waarmee hij zich seksueel helemaal uitleeft. Misschien is dat wel de voornaamste conclusie: er bestaat seks zonder liefde, en er bestaat gelukkige liefde zonder seks. Maar helemaal seksloos is een mens doorgaans niet. Al was het maar in de fantasie.

N.B. Om privacyredenen werden de namen van de getuigen veranderd.

Beeld: Salvador Dalí 'Young Virgin Autosodomised by Her Own Chastity' (1954)

(Dit artikel van Rafaela verscheen in De Morgen Wax op 3 april 2010)

Spoedcursus levens- en liefdeslessen

2010-03-31T17:05:00.013+02:00

Sophie van der Stap en Blanca van den Brand geven op vrijdag 14 mei in Amsterdam een workshop over de zin van het leven en de liefde! Op school leer je alle hoofdsteden van landen waar je nooit zult komen, leer je van alles over veldslagen uit reeds vervlogen tijden, maar krijg je niets te horen over de liefde en bar weinig over seks. Maar hoe kies je een geschikte partner? Hoe bouw je een fantastische en liefdevolle relatie op? En hoe houd je je seksleven bruisend?

Sophie van der Stap is schrijfster van de bestseller "meisje met negen pruiken". Op 21-jarige leeftijd werd bij haar kanker geconstateerd. Daarmee begon haar zoektocht naar de zin van het leven en de liefde...
Blanca van den Brand is liefdes- en sexpert en schreef "de liefde bedrijven" en "69. de kunst van het beminnen". In haar eigen praktijk begeleidt zij stellen met relationele en seksuele problemen. Samen bieden zij op geheel eigen wijze verrassende liefdeslessen aan.

Meer info, ziehier: http://www.crystalclear.nl/women-in-control-fund/workshops/161/Spoedcursus-levens-amp-liefdeslessen?utm_source=site&utm_content=listview_workshops

~ Lees hier het interview dat Rafaela/sensOtheque deed voor De Morgen met Blanca van den Brand

'Hier gaan ze allemaal met de billen bloot'

2010-03-15T20:45:00.005+01:00

Relatietherapeute Blanca van den Brand over haar nieuwe boek en bloeiende praktijk

‘Bemin en je zult waarlijk bemind worden’. Je zou denken dat het een lijn uit de bijbel is, maar het komt uit het evangelie van Blanca van den Brand. De pastoor op naaldhakken, noemen ze haar, vanwege haar krasse uitspraken op de Evangelische Omroep. Ze houdt een vurig pleidooi voor levenslange relaties en voor liefde en intimiteit binnen de seksuele daad. Het vergt veel bravoure om die boodschap te verkondigen in een relatielandschap dat danig besmet is door de zapcultuur.

Door Rafaela

Bravoure heeft Blanca van den Brand in elk geval in overvloed. Wanneer we aan de bel trekken van haar praktijk aan de Keizersgracht in Amsterdam, moeten we even naar adem happen. Een flamboyante wervelwind zwaait de deur open: uitgedost in monochroom burgundy (van de laarsjes tot en met de bloem in het kunstig opgestoken haar), en een spraakwaterval waartegen geen Vlaamse bedachtzaamheid opgewassen is. Dat moet ook zegt ze, want in haar praktijk ontvangt ze mensen die flink wat tegengas verwachten: veel hoge piefen uit het zakenmilieu, mensen uit de media, een resem bekende Nederlanders. ‘Best fijn’, zegt ze, ‘op feestjes denk je: wat een prachtig koppel en wat hebben ze het toch mooi voor elkaar. Tot ze in de auto zitten: dan is het hommeles. Maar hier vallen alle maskers af. Hier gaan ze allemaal met de billen bloot.’
Haar eerste boek, ‘De liefde bedrijven’, gaat anders dan de titel doet vermoeden niet over seks, maar over het blijvend voeden van de liefde. ‘Wij mensen zijn dan wel ronduit oversekst, maar niet meer liefdevol te noemen. Daarom is mijn motto: we moeten vaker de liefde bedrijven, maar dan wel met de kleren aan.’ Haar nieuwe boek ’69: de kunst van het beminnen’, is daar een logisch vervolg op. Op een eigenwijze manier herschreef ze de Kamasutra: geen traktaat met 69 standjes, maar 69 adviezen voor een liefdevol vijfsterrenseksleven. ‘Wij westerlingen denken namelijk dat dit eeuwenoude boek alleen maar pornografische standjes bevat, maar niets is minder waar. De Kamasutra is een gortdroog werk, boordevol liefdestips voor jonggehuwden.’
Het mag geen toeval heten dat van den Brand dit boek schreef tijdens haar huwelijksreis in Nepal. Drie maanden genoten ze daar van elkaar en op de huwelijksnacht werd dan ook nog eens haar dochter verwekt, zegt ze. Of dat écht zo is of een klein loopje met de waarheid, weten we niet zo zeker, want alles aan Blanca klopt als een bus. Van haar outfit tot haar website en de rozerode accenten in haar spreekkamer: over alles is nagedacht. Zelfs haar e-mails schrijft ze steevast in rozerood. Als geen ander heeft ze begrepen hoe je van jezelf een sterk merk kunt maken, en dat the medium minstens zo belangrijk is als the message. Maar een sterke boodschap heeft ze natuurlijk ook. Duurzaamheid prediken terwijl de datingmarkt overbevolkt is met love-aholics voor wie geen thrill heftig genoeg is: het is een hele kunst.

Heb je soms niet het gevoel dat je staat te schreeuwen in de woestijn, als je al dat gerommel met relaties om je heen ziet?
Ik weet dat ik de maatschappelijke evolutie niet kan tegenhouden: seriële monogamie lijkt de relatievorm van de toekomst te worden. Als het met een partner niet meer klikt, zappen mensen gewoon door naar een volgende relatie. Maar ik geloof niet dat daarin het grote geluk ligt, want heel vaak lopen ze in een volgende relatie weer tegen dezelfde problemen aan. Daarom zeg ik: grijp zo’n midlovecrisis aan om samen naar verdieping te zoeken. Als de betovering van de verliefdheid is afgelopen en je je partner ziet zoals hij werkelijk is, met al zijn goede eigenschappen en gebreken, dan kun je een bewuste keuze maken, dan kan écht liefde ontstaan. En dan kun je de relatie zo opbouwen dat je er zelf heel gelukkig mee wordt.

Uit je boek klinkt een enorm positivisme en een geloof in de maakbaarheid van relaties, maar het kan toch niet anders dan dat je soms denkt: ‘Ga toch alsjeblief uit elkaar.’ Hoe vaak komt dat voor?
Eigenlijk heel zelden. Tussen al die honderden stellen die ik gezien heb waren er misschien vijf waarbij ik dacht: het is misschien toch beter van niet. Maar dan hebben ze elkaar zo veel pijn gedaan en dan zijn er zoveel littekens dat het haast onmogelijk is om dit nog terug te draaien. Die mensen zijn dan heel ver afgezakt in wat ik ‘relational delusion’ noem: je gaat de negatieve eigenschappen van je partner in je hoofd zo fel uitvergroten dat het haast ondraaglijk wordt om met hem/haar samen te leven. Bij het begin van een relatie zijn de verwachtingen altijd erg hoog gespannen, maar na verloop van tijd treden wel eens irritaties op. Als je die dan niet uitspreekt tegen elkaar krijg je dus situaties die op lange termijn erg uit de hand kunnen lopen. De kunst is dus eigenlijk om van in het begin alles uit te spreken, hoe onbenullig het probleem ook is.

Jij zegt ook: als je wil kun je met iedereen een vijfsterrenrelatie opbouwen, met andere woorden: dé ware bestaat niet?
Ik weet alvast dat ik met heel veel verschillende partners heel gelukkig zou kunnen worden. Want ik voel me goed en ben gelukkig met mijn leven, en wat ik van mijn partner krijg is een surplus. Maar daarmee wil ik niet zeggen dat we onze partner niet heel hard moeten gaan selecteren. Wij zijn nogal geneigd snel voor de bijl te gaan als iemand ons leuk vindt, zonder dat we ons daarbij afvragen: maar vind ik hem of haar wel leuk genoeg? Ik denk dat de keuze van een partner eigenlijk van levensbelang is, want hij of haar bepaalt eigenlijk alles: waar je gaat wonen, wat voor vrienden je hebt, wat voor kinderen je krijgt, hoeveel geld je te besteden hebt... Ik zou dus willen dat mensen daar veel harder over gaan nadenken. Maar eens een goede selectie is gebeurd geloof ik wel dat je mits de nodige inzet met iedereen een gelukkige relatie opbouwen.

Zijn er mensen waarvan je denkt: die zijn gewoon niet relatiebekwaam? Ik denk maar aan de eeuwige vrijgezel?
Dat ligt meestal niet aan de persoon, maar aan de situatie. Want hoe langer je vrijgezel bent, hoe kritischer je gaat zijn voor mogelijke partners. Wat ik altijd eerst doe bij singles is hun vicieuze cirkel proberen te doorbreken. De eerste stap daarin is dat ze toegeven dat ze wel heel graag een partner willen, maar eigenlijk doodsbenauwd zijn om überhaupt iemand toe te laten. Ik geloof dus ook niet in de zogezegde ‘happy single’. Mensen hebben nu eenmaal in hun systeem zitten dat ze samen willen zijn, en zijn hun hele leven bezig om dat voor elkaar te krijgen. Hier in Amsterdam heb je ontzettend veel singles en ik vind het echt de leukste doelgroep die er is. Samen met hen stel ik een ‘personal relation-plan’ op: welke partnerprofiel zoek je en waar zitten die personen? En wat kun je doen om die partner daadwerkelijk binnen te halen? Het is altijd heel leuk als zo iemand hier de volgende keer binnenkomt en uitgelaten zegt: ‘Ik heb iemand ontmoet!’

Dat ligt wel heel ver af van hoe andere therapeuten een wanhopige single zouden benaderen. Meestal gaat zo iemand voor jaren op de sofa.
Een therapie is bij mij altijd kort en bondig. Ik ga nooit graven in iemands jeugd of zo, ook niet bij relatieproblemen. Ik werk eigenlijk helemaal anders dan de meeste relatietherapeuten, ik geloof in de zelfredzaamheid van mensen. Ik kan geen wonderen verrichten, dat moeten ze zelf doen. Het is allemaal heel gezellig om iemand jarenlang te volgen, maar bij mij is het in een paar sessies afgelopen. Dan geef ik ze een schop onder de kont en moeten ze zelf aan de slag.
Tijdens de gesprekken hier houd ik ook allerminst mijn mond. Ik toon mijn emoties en dat maakt vaak heel snel dingen los. Ik zit niet zoals de doorsnee therapeut een beetje verheven te knikken.
Als een koppel hier langskomt, bekijk ik de unieke wisselwerking tussen hen beiden en probeer daarin in te grijpen. Dat noem ik combicoaching. Ze komen een keer samen en daarna eens apart. Ik geef ze dan allebei een paar tips mee waarmee ze aan de slag kunnen in hun relatie. De volgende keer als ze komen is het soms een en al gegiechel, want ze weten natuurlijk niet welke tips van mij komen of wat hun partner uit eigen beweging anders deed. Dat werkt fantastisch.

Tot slot: wat vind je van nieuwe trends als polyamorie (het openlijk hebben van verschillende relaties tegelijk, nvdr)?
Dat is echt een hot item momenteel hier in Nederland en ik had er onlangs een battle over op televisie met Ageeth Veenemans, de voorvechtster van de polyamorie. Ik geloof het gewoon niet, dat mensen ertoe in staat zijn om ergens in hun systeem die dingen te scheiden, alle ballen hoog te houden en het ook nog eens ok te vinden dat hun partner ook weer andere partners heeft. Ik geloof ook niet dat mensen monogaam in elkaar zijn gezet, maar als ik moet afwegen dan ga ik toch voor de monogamie. Mensen willen gewoon nummer één zijn bij iemand, ze hebben nood aan een fundamenteel gevoel van veiligheid, ze willen niet voortdurend bang moeten zijn dat hun partner weer eens met iemand anders in bed kruipt. We leven op Temptation Island, en het is best vervelend om elke dag weer met dichtgeknepen billen al die lekkere hapjes te laten passeren. Maar precies omdat het zo moeilijk is om trouw te zijn, is dat het mooiste dat je elkaar te bieden hebt. Knap lastig, maar heel waardevol.

Blanca van den Brand, 69: de kunst van het beminnen, Scriptum Psychologie, 2009
http://www.insightorout.nl/
http://www.deliefdebedrijven.nl/
http://www.dekunstvanhetbeminnen.nl/

(dit interview verscheen in De Morgen Wax op 13 maart 2010)

Cyclus Vamp Fatale - Cinematek

2010-03-13T10:48:00.005+01:00

Greta Garbo, John Gilbert in Flesh and the Devil

Vamp. Eindeloos diepe enigmatische blik. Charme als strategie, verschijning als wapen. Een lichaamstaal van de verleiding die zelden verkeerd wordt begrepen en die zowel karikatuur maakt van de 'eeuwige vrouw' als de mythe bestendigt. Wat beroert deze moderne sfinks? Is ze liever perfide en perverse mannenverslindster dan een tweedeplansrol te aanvaarden? V is for Vampire, but also for Vengeance. CINEMATEK presenteert een 20-tal femme fatales uit de stille periode.

http://www.cinematek.be/?node=10&event_id=100059000

'Passie is drijfzand voor de rede'

2010-02-15T09:40:00.002+01:00

Seksuoloog Wilfried Van Craen over gekke liefde en liefdevolle gekte

Mad about you, fou de toi, stapelgek op jou. We kennen allemaal de zotternijen die bij een nieuwe liefdesavontuur horen. We kijken minnelijk naar de capriolen van verliefde paartjes of laten ons zelf meevoeren door de chemische wervelstorm van een prille romance. Maar wat als de waanzin niet meer ophoudt? Wat als liefde een obsessie wordt, als je bijvoorbeeld gestalkt wordt uit naam van de liefde? Wilfried Van Craen, seksuoloog en psychotherapeut, schreef een boek over de minder gezonde vormen van liefde.

U heeft zich drie jaar lang verdiept in deze materie. Vanwaar het idee?
‘Op een dag werd ik gecontacteerd door een arts die zich belaagd voelde door de obsessionele liefde van een patiënte. Hij vroeg me: wanneer is liefde ziekelijk? Het antwoord hierop bleek niet zo eenvoudig. Veel mensen die ik hierover aansprak vertelden me dat ze in de waan van hun verliefdheid bizar gedrag gaan vertonen en dat ze zich losgekoppeld voelen van de alledaagse werkelijkheid. Ook gewone mensen blijken obsessionele kantjes te hebben, en zich soms als een pitbull vast te bijten in het leven van iemand anders. Toen raakte ik gefascineerd door de parallellen en de schemerzone tussen wat normaal en abnormaal is. De overgang naar wat echt pathologisch is lijkt erg geleidelijk te verlopen, een grens is niet zomaar te trekken.’

U legt inderdaad een opvallende mildheid aan de dag in uw boeken. In ‘De Prijs van de Passie’ is dat onder andere ten aanzien van de vreemdganger, in dit boek leert u ons begrip op te brengen voor ziekelijke minnaars. Waarom is dit?
‘Ik denk dat we moeten aanvaarden dat een vorm van waanzin in elk van ons zit. Ik vind het veel boeiender om te kijken wat we vanuit het abnormale kunnen leren over het normale, dan andersom. De waanzin kan ons veel leren. Met een zekere mildheid kijken naar zij die liefdesgek zijn, ik bedoel hiermee: met een zeker begrip maar daarom niet ‘goedkeurend’, leert ons ook mild te zijn naar onszelf toe. We zijn soms bang ons te verliezen in passie, we klampen ons vast aan de rede. Niet zelden zijn het degenen die het sterkst veroordelen, die ik hier het eerst in mijn praktijk zie. Zij die de passie te sterk verdringen en krampachtig vasthouden aan controle, kunnen het felst ontsporen. Zeg dus nooit: mij zal dit nooit overkomen. Ik denk dat het met iedereen kan gebeuren. Passie is drijfzand voor de rede, voor elk van ons.’

Is er dan helemaal geen onderscheid te maken tussen redelijke, gezonde liefde en redeloze, gestoorde liefde?
Toch wel. Er kan onder andere een temporeel onderscheid worden gemaakt. Bij een ‘normaal’ verliefd iemand zal de geëxalteerde toestand na verloop van tijd milderen, en zal die persoon zijn geliefde meer en meer in perspectief zien, minder als een ideaalbeeld. Op pathologische minnaars zoals erotomanen heeft de tijd geen vat, zelfs integendeel: hoe meer afwijzing ze ervaren, hoe meer dit hun obsessie aanwakkert.
Een ander belangrijk criterium is dat ziekelijke minnaars niet zien hoe destructief hun obsessief gedrag werkt. Ze begrijpen niet dat ze hierdoor hun geliefde steeds verder van zich af duwen. Nog een kenmerk van ‘liefdesgekken’ is dat ze niet in staat zijn tot empathie. Het kan hen hoegenaamd niet schelen hoezeer hun geliefde mogelijk lijdt onder hun dwangmatig gedrag. Een obsessionele minnaar schreeuwt: ‘Ik hou van u, ik hou zo van u’, maar eigenlijk is hij alleen maar met zichzelf bezig.

Horen bij deze uitwassen van liefde bepaalde persoonlijkheidsstructuren, maw zijn sommigen hiervoor meer vatbaar dan anderen?
Erotomanie is de meest pathologische vorm. Het gaat om een echte waanstoornis, een psychose, dus toch wel een ernstige psychiatrische problematiek. Denk maar aan de studente die zich levendig inbeeldt dat een van haar professoren verliefd op haar is en hier tot het uiterste in gaat. We zien dit vaak bij schizofrenie, bij bipolaire stoornissen (wat men vroeger manische depressie noemde, nvdr), bij hersenbeschadiging en dementie. Er zijn nogal wat oudjes die op het eind van hun leven plots in een heftige liefdeswaan verkeren.
Obsessionele minnaars daarentegen hebben geen last van wanen, maar bevinden zich in een tunnel: zij gaan hun geliefde idealiseren. Hier vinden we heel vaak mensen met een borderlinestoornis. Zij kunnen moeilijk omgaan met het reguleren van hun emoties: hun geliefde is ofwel ‘alles’, ofwel ‘verwerpelijk’, als die niet blijkt te beantwoorden aan het ideaal. Ten slotte vinden we onder de obsessionele minnaars nogal wat narcistische persoonlijkheden, omdat zij bij uitstek niet in staat zijn om te gaan met afwijzing. Zij durven wel eens hun toevlucht te nemen tot geweldpleging of stalking als hun toenaderingspogingen vergeefs blijken.

U hebt het in het boek ook over liefdesverslaafden?
Dat is de derde vorm van ‘ongezonde’ liefde die ik aankaart. Het gaat hier om mensen die worstelen met een zeer sterk negatief zelfwaardegevoel, die de ander nodig hebben om betekenisvol te zijn. Het zijn de ‘junkies of love’ die hun leven helemaal in het teken stellen van iemand anders. Ze denken: jij bent het ideaal, en als ik jou verlies dan verlies ik de liefde. Liefdesverslaafden zijn erg bang de ander te verliezen en gaan die daarom op allerlei manieren trachten te controleren. Zij bewerkstelligen daardoor helaas vaak wat ze het meest vrezen: de partner gaat heel hard lopen. Wat ze evenmin inzien is dat ze de partner geen enkele kans laten om te verlangen, wat natuurlijk de doodsteek is voor elke liefdesrelatie.

Is er een onderscheid te maken tussen mannen en vrouwen?
Minstens drie vierde van de erotomanen zijn vrouwen. Zij kunnen soms een levenslange passie koesteren voor die ene, onbereikbare figuur. Het is het soort blind geloof dat we ook zien bij het geloof in een godheid of een goeroe. In sommige gevallen zien we zelfs dat liefdeswaan gepaard gaat met godsdienstwaan. Ook liefdesverslaafden blijken een bijzonder talent te hebben voor transcendentie. Zij kunnen zonder moeite hun individualiteit opheffen en samenvallen met een groter geheel zoals religie, of volledig opgaan in een ander.
Bij obsessionele minnaars zien we ongeveer evenveel vrouwen als mannen, maar een zwaar overwicht aan mannen als het om obsessionele minnaars gaat die eerst een relatie hadden. Vaak kunnen ze heel moeilijk verkroppen dat die wordt afgebroken.

Krijgt u vaak te maken met ziekelijke liefdes in uw praktijk?
‘In mijn praktijk zie ik vooral mensen die belaagd worden door ziekelijke minnaars, bijvoorbeeld slachtoffers van stalking. Mensen met een ziekelijke liefde komen hier niet aankloppen, zij ervaren zichzelf helemaal niet als ziekelijk: met hen is immers niets aan de hand (knipoogt). Bovendien zijn ze ook niet bereid diepgaand in therapie te gaan: vaak is hun obsessieve liefde hun enige houvast, datgene wat hen het dierbaarst is in het leven. Zij komen alleen terecht in de hulpverlening als ze verwezen worden door justitie, door hun partner of familie. Er zijn mensen die belaagd worden die samen met hun belager in therapie willen gaan, maar dit is geen goed idee. Het betekent immers opnieuw investeren in de relatie, precies wat men niet moet doen. Men verwacht altijd dat een ziekelijke minnaar zal zijn te bewegen tot rede, maar dit is een illusie: deze mensen zijn eenvoudigweg niet in staat tot redelijkheid.

Tot slot: wat kunnen we zelf doen om niet ten prooi te vallen aan de streken van een obsessionele minnaar?
Ik denk dat het onmogelijk is om je hiertegen te wapenen. Vaak lijken dit hele normale mensen, die op de koop toe erg boeiend en aantrekkelijk kunnen zijn. Ze zijn bereid om alles voor je op te geven en zijn een en al liefde voor jou. Het kan bijna niet anders of dit laat je niet onberoerd, als doelpersoon. Iemand die zijn leven aan je wil wijden, dat kom je immers niet elke dag tegen! (lacht) Daarenboven weten liefdesgekken doorgaans van aanpakken in bed, ze kunnen heel vurig zijn. We zien dan ook dat seks de grootste valkuil is in dit soort relaties. Het zorgt ervoor dat de doelpersoon steeds blijft terugkeren, waardoor soms een emotionele afhankelijkheid ontstaat die niet min is.
Om de pijn draaglijker te maken zou ik daarom aan zowel de doelpersoon als de geobsedeerde willen zeggen: tracht ook passies te ontwikkelen op andere gebieden dan de liefde. Want zoals ondertussen genoegzaam is bekend, is al die passie heel boeiend, maar ook erg vermoeiend. En vooral heel dominant. Het is fijn om eens zo’n grote passie mee te maken, maar het leven is zo kort en er vallen nog zoveel andere zaken te ontdekken. Zorg dus dat je een rijk gevuld leven hebt, dat is de beste preventie tegen mentale overbelasting en allerlei andere problematieken.

Gek van liefde, als liefde een obsessie wordt, Wilfried Van Craen & Uitgeverij Van Halewyck, 2010
19,95 euro

http://www.wilfriedvancraen.tk/

(foto Wilfried Van Craen: Charlie De Keersmaecker)

(dit interview verscheen in De Morgen Wax 13 feb 2010)

Vers werk

2010-02-05T10:14:00.007+01:00

Vers werk, driemaal lezenswaardig:

* 'Gek van liefde: als liefde een obsessie wordt', Wilfried Van Craen

* 'O vermiljoenen spleet: seks, erotiek en literatuur', Bart Van Loo

* 'Bekentenissen van een minnares', Milla Fonteyne

Bekijk ander recent werk in de sensOtheque

Carmendevos - Purveyor of exquisite photographic rogueries

2010-02-03T10:37:00.009+01:00

She's a partner in crime

a sister in arms

and one of my goddesses

(although she doesn't like me saying that).

Here's her new personal website:

http://carmendevos.com/

(licking fingers, lips and other body parts is allowed)

(copyright carmendevos)

Odalisques

2010-01-15T10:32:00.003+01:00

'Odalisque' ~ Belololov Pavel

The above painting appears both in this nice series of odalisques: http://www.orientalist-art.org.uk/odalisque.html and in this series of sensual art: http://www.sensual-arts.com/inspiration/variousartists/classicarts/variousclassicarts/variousclassicarts.htm#oda

A very merry X-mas & a sultry New Year

2009-12-19T15:07:00.004+01:00

2010 fiery kisses to all of you!

I wish you all the best & the finest of feasts.

Don't forget to unleash the devil!

(image: http://www.calascione.com/)

Monogaam te monotoon? Neem een minnaar.

2009-12-15T10:09:00.009+01:00

Over de opmars van het overtuigd schuinsmarcheren

Door Rafaela

Vreemdgaan, het is in sommige kringen steeds minder een taboe. Er werd allicht nooit zoveel over geschreven en gepraat als het voorbije jaar. Sla om het even welk blad open en je vindt er ‘zeven tips om een minnaar te strikken’. Ook vrouwen onder elkaar nemen steeds minder een blad voor de mond over hun buitenechtelijke escapades. Wat vroeger not done was, blijkt nu haast een must-have voor wie een beetje bijdetijds wil zijn. Met een blitse handtas imponeer je al lang niet meer, de kunstjes van je minnaar daarentegen doen wel likkebaarden. De nieuwste trend in relatieland, datingsites voor vreemdgangers, speelt gretig in op die overspelige goesting.

‘Life is short, have an affair’, met dit motto lokt AshleyMadison.com getrouwde mannen en vrouwen die een scheve schaats willen rijden. Meer dan drie miljoen leden zijn er ondertussen ingeschreven, wereldwijd. Ook andere sites beloven zonder omwegen die extra portie passie die in een langdurige relatie zou ontbreken. Gleeden.com verkoopt zichzelf als ‘de eerste datingsite voor getrouwde mensen’. Zo’n 60.000 leden telt die site ondertussen. Niet weinig, als je bedenkt dat aan al dat discreet plezier een ferm prijskaartje hangt: ruim 500 euro voor een VIP-pakket en 900 euro voor een abonnement voor het leven. Ook het succes van andere sites als Forget Dinner, Marital Affair, Simply Adult bewijst dat de illusie dat het gras groener is aan de overkant nog steeds hoogtij viert.

Gebonden maar toch op zoek
Ook steeds meer ‘gewone’ datingsites voor singles zorgen ervoor dat ze, hoewel ze beweren alleen maar alleenstaanden te bedienen, bij het zoekwoord 'vreemdgaan' hoog scoren op Google. Geen goed nieuws voor singles die ernstig op zoek zijn naar een partner, voor wie het sowieso al hopen is op een naald in een hooiberg. Een van de datingsites die ontrouwe zielen in de Lage Landen aan een partner-in-crime helpt, DC Partner, begon ooit in 1994 als datingbureau voor alleenstaanden. Nu lokt het bureau getrouwde mannen en vrouwen met de slogan: ‘gebonden, maar toch op zoek naar warmte en begrip op niveau?’ Bij DC Partner kun je terecht voor een vaste minnaar of minnares, niet voor gedachteloze escapades. Andere Nederlandse sites zoals Meet2Cheat (‘het georganiseerde slippertje’) en Secondlove.nl richten zich vooral op vrijblijvende sekscontacten. Op de website van Secondlove wordt het verbloemd aangepakt: “Trek, zoals veel vrouwen voor je, de stoute schoenen aan en geef jezelf een geheim avontuur cadeau. Een spannende belevenis met iemand die, net als jij, niet uit is op een vaste verhouding, maar die ook in is voor een flirt, een diner bij kaarslicht of de vervulling van je erotische droom.”
We besloten de proef op de som te nemen en even te kijken wat er in dit lusthof te beleven valt. Niet snel na het inschrijven kregen we van Second Love een lijst met ‘matches’ en – hoe toevallig – een mail met felicitaties: “Je bent door het systeem uitgekozen voor een gratis lidmaatschap.” Wellicht kampt ook deze site zoals de meeste in zijn soort met een onevenwicht in het mannelijk en vrouwelijk ledenaantal. We lieten ons, ondanks de hele resem berichten van flirterige mannen, niet verleiden tot een avontuurtje. Het is immers nog geen pakjestijd. Voor wie écht op zoek is valt er na wat speurwerk misschien wel wat te rapen. Deze enthousiasteling wacht alvast op u “Ik ben een creatieve en ondernemende man met gevoel voor humor en een echte levensgenieter met veel passie. Ik zoek een vrouw die op een behoorlijk niveau kan converseren en er aantrekkelijk uitziet, uithoudingsvermogen heeft en zich kan overgeven aan een langdurig liefdesspel.” Geef toe, dit mag u niet missen.

Failliet van de monogamie
Het succes van dergelijke datingsites komt natuurlijk niet uit het niets. Het levenslang uitzingen met één vaste partner, ‘tot de dood ons scheidt’, is alsmaar minder mensen gegeven. Scheidingen zijn schering en inslag, seriële monogamie lijkt goed op weg de relatievorm van de toekomst te worden. Uit een recent onderzoek van het tijdschrift Cosmopolitan blijkt dat 25 procent van de vrouwen toegeeft soms ontrouw te zijn, tegen 7 procent in 1991. Andere studies spreken van 40 procent vrouwen die een scheve schaats zouden rijden. Het gegeven dat alleen mannen overtuigde schuinsmarcheerders zijn (doorgaans schommelt dit cijfer rond de 30 à 35 procent), gaat dus lang niet meer op. Carolien Roodvoets, psychotherapeute en auteur van o.a. ‘De duivelsdriehoek’, een boek over vreemdgaan, kan deze trend bevestigen: “Vrouwen gaan inderdaad veel vaker vreemd dan vroeger. Dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat hun sociale netwerk veel groter is dan vroeger. Ze zijn actief op de arbeidsmarkt, gaan vaker op vakantie, gaan meer uit en zijn lid van allerlei verenigingen. Er is gewoon meer gelegenheid om vreemd te gaan.”
Mari Kapteijns, oprichter van het datingbureau DC Partner, heeft het bewust niet over ‘vreemdgaan’, maar zweert bij de term ‘aanvullende relatie’. Dat hij mensen op het slechte pad zou brengen, vindt hij onzin, hij zegt gewoon in te spelen op een bestaande behoefte: “Een aanvullende relatie kan een, eventueel tijdelijke, oplossing zijn om het gezin bij elkaar te houden en een scheiding te voorkomen tot de kinderen groot genoeg zijn. Soms besluiten man en vrouw samen dat het beter is voor hun relatie om elk een bijkomende partner te hebben, zeker als ze allebei een gemis ervaren. Dat gemis kan van seksuele aard zijn, maar kan ook met een gebrek aan aandacht en waardering, of een verschillende interesse in cultuur te maken hebben.”
Is dat zo, vroegen we aan Carolien Roodvoets, kan vreemdgaan een huwelijk redden? “Integendeel. Een affaire legt doorgaans een bom onder het huwelijk. Dag in dag uit leven met een leugen ondermijnt je relatie. Je bent voortdurend in gedachten bij die ander, wat ervoor zorgt dat er vitale energie wordt onttrokken aan je primaire relatie. Het is een beetje als een kamer warm willen houden, maar de achterdeur wagenwijd openzetten. Ook in nieuwe relatievormen als polyamorie (kiezen voor een aanvullende relatie in overleg met je partner, nvdr), waarvoor nu meer en meer stemmen opgaan, geloof ik niet echt. Ik krijg in mijn praktijk vooral mensen die daarin zijn vastgelopen, die het hebben geprobeerd maar bij wie het uiteindelijk toch misging. Ik denk dat het zeer weinig mensen is gegeven om hun partner te delen met iemand anders. Dat is slechts weggelegd voor enkelingen.”

Waarom gaan we vreemd?
Uit verveling. Voor de spanning. Uit lust. Uit een gebrek aan aandacht. Omdat ik dronken was. Om mezelf een pleziertje te gunnen. Omdat het leven veel te kort is. Uit een zucht naar romantiek. Gewoon hopeloos verliefd. De redenen die vrouwen opgeven voor vreemdgaan zijn velerlei. Het beste excuus voor dat onbesuisde slippertje vinden we echter bij Charles Darwin. Al in 1879 gaf hij in ‘The origin of species’ aan dat polygamie één van de belangrijkste voorwaarden is voor de gunstige evolutie van een soort, dus ook van de mensensoort.
Recent biologisch onderzoek van Mark Bellis en Robin Baker bevestigt dit. Hieruit blijkt dat een vrouw eerder zwanger raakt van iemand met wie ze een losse affaire heeft dan van seks met haar reguliere partner (6 à 10 procent van de kinderen die wordt geboren is niet van hun ‘vader’). Minder dan 1% van de zaadcellen van een man in staat is een eicel te bevruchten. De rest is erop gebouwd om het zaad van andere mannen af te weren en te vernietigen.
De zaadcellen van de man strijden met elkaar om de eicel te mogen bevruchten. Daarbij zal de sterkste uiteindelijk zijn doel bereiken, een vorm van 'kwaliteitsbewaking' voor sterke nakomelingen. Bij de strijd tussen meerdere spermalegers van verschillende mannen, bijvoorbeeld bij vreemdgaan, zal deze 'kwaliteitsbewaking' een nog hoger niveau bereiken, dus 'betere 'nakomelingen. Zuiver biologisch gezien heeft vreemdgaan dus 'nut'.

Twee vreemdgangers praten vrijuit

“Ik wil geen minnares die 'slechts' minnares is; ik wil verliefd zijn op de ware.”
Peter, 42 jaar

Ga je al lang vreemd?
“Ik ben al heel lang samen met mijn vriendin, maar de interesse voor andere vrouwen is er altijd geweest. Zelfs toen we elkaar nog maar een paar maanden kenden, had ik al een slippertje. Vroeger biechtte ik het meteen op als ik verliefd was, wat telkens voor een breuk zorgde in onze relatie. Nu houd ik alles geheim. Mijn vriendin is niet te vinden voor een open relatie. Het is zelfs ondenkbaar om hier met haar over te praten. Soms zou ik willen dat het haar ook eens overkwam. Maar zoiets overkomt je natuurlijk niet: je staat ervoor open en je cultiveert het.
Wat mij voornamelijk aantrekt in die extra relaties is de romantiek. Warmte mis ik niet, die is er thuis genoeg. Maar de ‘Grote Gevoelens’ koesteren en verliefd zijn, daar is het mij om te doen. Ik wil ook geen minnares die 'slechts' minnares is; ik wil verliefd zijn op de ware, iets wat volstrekt irrationeel is natuurlijk.”

Hoe beïnvloeden je verliefdheden je relatie?
“Toen die verhoudingen aan de gang waren voelde ik me super. Ik was graag bij mijn minnares, maar ook thuis was ik opgewekt en vol energie. Ik regelde mijn tijd met veel aandacht en concentratie. Hoewel mijn wereld op haar grondvesten daverde, hield ik ook erg veel van de spanning ('hier mag ik zeker niet geflitst worden met de auto') en van het gevoel van controle en macht (‘nu leef ik volop, ik doe en heb alles wat een man kan doen en hebben’). Toen mijn laatste minnares het uitmaakte, viel ik erg diep: ‘a serious case of ldvd’. Die periode had de grootste weerslag op mijn primaire relatie. Mijn wereld stortte in en ik wou alleen maar bij mijn minnares zijn. In die periode dacht ik er vaak aan om mijn vriendin te verlaten.”

Wat vind je van datingsites voor vreemdgangers?
Op een gewone datingsite heb ik me ooit ingeschreven, maar zo’n datingsite voor vreemdgangers vind ik veel te weinig romantisch. Die zou ik nooit gebruiken.

“De kick van belofte, de snakkende bijna-doodervaring van nieuwe liefde...”
Tine, 37 jaar

Waarom laat jij je verleiden tot vreemdgaan?
“Het is geen constant verlangen, maar veeleer een opborrelende gewaarwording van ‘mogelijkheid’ bij het ontmoeten van een nieuw iemand. Ik heb al zeven jaar een vaste relatie. Toen we twee jaar samen waren ben ik voor het eerst vreemdgegaan. Daarna zijn er nog twee stiekeme relaties gevolgd. Het is niet zozeer de sleur die me daartoe drijft, maar mijn nieuwsgierigheid. Ik hou ervan te ontdekken, te veroveren, te graven in interessante, inspirerende personen. En ook het ‘toegeven aan’ is verleidelijk, mij overgeven aan iemand tegenover wie ik (tijdelijk) machteloos sta. Ik hou van het gevoel dat iemand mij volledig wil bezitten, mijn lichaam, geest en ziel wil inpalmen, al is het maar voor een paar extatische minuten. De kick van belofte, de snakkende bijna-doodervaring van nieuwe liefde…”

Heeft dit een weerslag op je relatie?
Het is nogal schadelijk voor mijn basisrelatie. Het belast de emotionele verbintenis met mijn partner, het brengt schuldgevoelens met zich mee, het heeft een negatieve invloed op mijn zelfbeeld. Ik heb er moeite mee dat ik het wel doe, en mijn partner niet, dat ik er telkens weer aan toegeef en er zo kan van genieten. Vaak vraag ik me af wat er fout is met me, omdat ik dit doe en wil. Ik vind dat ik ‘volwassen’ moet zijn en me dit moet kunnen ontzeggen. Het diep gewortelde gevoel dat nog steeds heerst in de samenleving, dat ontrouw niet mag, zal natuurlijk ook een rol spelen. Bovendien weet ik dat ik een vrijheid neem die ik mijn vriend nooit zou kunnen geven. Een open relatie zou niets voor mij zijn. Ik zou veel te jaloers zijn.

Wat vind je van datingsites voor vreemdgangers?
Ik wist niet dat dit bestond. Tja, zielig vind ik dat. Zelf surf ik nooit naar datingsites. De mensen waarmee ik een verhouding heb zijn vrienden, waarmee een band groeit tot er meer begint te zinderen, of collega’s bij wie er een erotisch machtsspel voelbaar is.

(om privacyredenen werden de namen van deze getuigen gefingeerd)

Datingsites:
· http://www.dcpartner.nl/
· http://www.secondlove.nl/
· http://www.gleeden.com/
· http://www.ashleymadison.com/
· http://www.c-dating.be/
· http://www.meet2cheat.nl//

Meer lezen:
· Carolien Roodvoets, ‘De duivelsdriehoek: over de gevaren en verleidingen van het vreemdgaan’, Aramith, 2001
· Mira Kirshenbaum, ‘Verliefd op een ander’, Archipel, 2008
· Wilfried Van Craen, ‘De prijs van de passie: trouw aan ontrouw’, Van Halewyck, 2002

(Een bewerkte versie van dit artikel verscheen in De Morgen Wax op 12 dec 2009.)

Beeld: watercolour van Eric Fischl: http://www.ericfischl.com/works_on_paper/watercolor/html/watercolors.html

Oogst

2009-12-09T16:06:00.028+01:00

Een greep uit de najaarsoogst die ons in het oog sprong:

De auteursstrips van Edmond Baudoin, 'Het model', 'Jeanne' en 'Corpus Song'. Mooie tekeningen, mooie zinnelijke zinnen als deze:"1965, ik ben drieëntwintig. Het was de eerste keer dat ik 'echt' van een vrouw hield. Het leek me uitgesloten dat ik ooit nog van het leven zou genieten zonder dat mijn geslacht vaak in het hare was. Toch vreeën we op een dag voor het laatst. Tegenwoordig herinner ik me vooral haar blik. Heel nauwkeurig. Van mijn genot bij haar weet ik niets meer."

(uit 'Jeanne' van Edmond Baudoin)

Meer info: http://www.pastis.org/Jade/2009-4-6/corpus_song.htm

"Er werd ons vaak verteld dat na verloop van enige tijd de hartstocht ‘iets anders’ wordt, duurzamers en mooiers; dat dat ‘andere’ Liefde is met een grote L, een weliswaar minder opwindend, maar ook minder onvolwassen gevoel. Ik wil er geen doekjes om winden: dat ‘andere’ zal me aan mijn reet roesten, en als dat ‘andere’ Liefde is, dan laat ik de Liefde graag over aan de luien, de moedelozen, aan de ‘volwassen’ lieden die zich onkwetsbaar hebben gemaakt in hun emotionele gemakzucht. Mijn liefde is liefde met een kleine l maar neemt een hoge vlucht; ze duurt niet zo lang, maar zolang ze er is, kan ik er op zijn minst niet omheen. Hun ‘iets anders’ waarin ze de liefde graag zouden veranderen, heeft veel weg van een theorie die ze hebben bedacht om met weinig tevreden te kunnen zijn, en om zichzelf gerust te stellen met de kreet dat je nu eenmaal moet roeien met de riemen die je hebt. Ze doen me denken aan de afgunstigen die de portieren van de dure auto’s bekrassen omdat ze zelf niet het geld hebben om er een aan te schaffen."

(uit 'Liefde duurt drie jaar' van Frédéric Beigbeder)

Meer info: http://achillevandenbranden.blogspot.com/2009/09/liefde-duurt-drie-jaar-frederic.html

"Ik heb zo lang ik mij kan herinneren geleefd in een staat van verliefdheid. Geen gemoedstoestand maar een wezenstrek van mijn karakter. Duurzaam verliefd, de invulling kan wisselen, er zijn ook overlappingen geweest, vier of vijf geliefden tegelijk geen probleem, ongeveer zoveel als er gaspitten op een fornuis zitten, je kunt het best verschillende potjes op het vuur houden. Zoals een andere hartsvriendin die uit mijn leven verdwenen is, het eens formuleerde tijdens haar derde huwelijk: ‘Mijn hart is groot genoeg voor meerdere liefdes.’ Alleen zó pleeg je geen verraad, wat in onze jonge jaren zijn de mogelijkheden onbeperkt, we dragen allemaal meerdere levens in onze koker. Stel je voor dat Cupido slechts één pijl ter beschikking had gestaan! Ik moet er niet aan denken."

(over & uit 'Siciliaanse Vespers' van Geerten Meijsing: http://achillevandenbranden.blogspot.com/2009/03/siciliaanse-vespers-geerten-meijsing.html)

~ Meer info in de sensOtheque

~ De tien wetten van liefde op ~Vluchtschrift~

The perfect match

2009-11-23T09:18:00.003+01:00

Feit of Fantoom?

artikel uit De Morgen Wax 21/11/09
door Rafaela

En dan staat hij plots voor je neus: de man van je dromen. Verblindend knap, flink voorzien van oren en poten, een goed stel hersens, charmant als geen ander, een onuitputtelijke bron van humor, getalenteerd, uitdagend en teder bovendien. Of ziet hij er anders uit? Hoe weet je wanneer je de ware ontmoet? Hoe onderscheid je de kikkerprins van de prins op het witte paard? Want alleen in sprookjes ontpopt de sufferd van dienst zich tot de ideale echtgenoot. In de echte wereld is het soms zoeken naar een naald in een hooiberg. Daarom: zes formules, een mengeling van ernst en spel, om het geluk te vinden op je liefdespad. Vergeet vooral de knipoog niet. Want wij durven niet gezegd hebben dat hij écht bestaat, Mr. Right.

1. De relatiebemiddelaar
Rika Ponnet, van het relatiebureau Duet, heeft uit haar jarenlange ervaring een werkbare methodiek kunnen distilleren om mensen succesvol te koppelen. Haar concept vergt heel wat psychologisch doorzicht. Rika Ponnet: “Het is belangrijk dat men stilstaat bij de partnerkeuze die zijn of haar ouders maakten of bij de mannen of vrouwen waar men zelf al mee samen was. Maak een soort van stamboom van relaties in je familie en je zal versteld staan hoeveel je daarvan opsteekt over jezelf en je partnerkeuze. Kijk naar je vorige relaties: op wie ben je gevallen, wat liep goed, wat liep minder, waarmee kon je leven, waarmee niet. Weet dat dit je patroon is en dat je altijd daarbinnen zal kiezen en verliefd zal worden, maar dat je binnen dat patroon ‘gezonde’ en heel wat minder gezonde keuzes kan maken.
Onze partnerkeuzes zijn immers vaak ingegeven door dieperliggende psychologische mechanismen. Mensen vallen vaak op een partner die dezelfde dingen vermijdt, de pijnlijke dingen uit het verleden, de niet verwerkte ontwikkelingen uit de jeugd. Ze vallen dan meestal op iemand die met hetzelfde probleem worstelt of juist over de tegenovergestelde kwaliteiten beschikt. Men start onbewust een relatie om de slechte ervaringen te corrigeren. Die relatie vormt dan een herhaling van het verleden, een soort kopie van het gezin van oorsprong, vanuit het verlangen en de hoop binnen deze ‘nieuwe’ familie de problemen van de oude op te lossen. Een relatie wordt dus aangegaan vanuit het verlangen naar persoonlijke groei, vanuit het verlangen onopgeloste, pijnlijke ervaringen tot een goed einde te brengen.”

De ideale man is dus degene die ideaal is voor ons op een bepaald moment, ‘juist’ voor het stuk evolutie dat nog op onze weg ligt. Koppels die tevreden zijn en bij elkaar blijven, slagen er samen in de problemen van het ouderlijke gezin te verstouwen en los te laten. Zo komen ze tot een nieuwe constellatie, waarin ze zich beter en completer voelen. Elk van hen heeft de groei goed doorgemaakt.

Nuttig? Als je beschikt over voldoende zelfkennis en inzicht in relaties.

Rika Ponnet is seksuologe en startte in 1995 samen met haar partner het relatiebemiddelingsbureau ‘Duet’ op, ondertussen de grootste organisatie op dat vlak in Vlaanderen.

2. De psychotherapeute
Mira Kirshenbaum, psychotherapeute, heeft honderden vrouwen over de hele wereld gesproken over haar grootste obsessie: wat liefde is, waardoor ze leeft en duurzaam blijft functioneren. Al te vaak wordt volgens haar aangenomen dat een klik tussen mensen ontstaat doordat interesses worden gedeeld of doordat een soort ‘gelijkgezindheid’ bestaat. Fout, zegt Mira Kirshenbaum. Allebei graag tennissen, Chinese films kijken of Italiaans eten is geenszins een garantie voor een goede relatie. Want al snel gaan de verschillen zwaarder doorwegen dan de gelijkenissen. En dan is er maar één toverwoord dat je relatie doet slagen, en dat is wat Kirshenbaum ‘chemie’ noemt. De chemie tussen twee mensen zit goed als bij die ander zijn voelt als ‘thuiskomen’, als het goed voelt om samen doodgewone dingen te doen.
De chemie in een goede relatie bestaat volgens Kirshenbaum uit vijf dimensies:
* je voelt je op je gemak bij elkaar, er is een sfeer van ongedwongenheid, rust, behaaglijkheid, verbondenheid
* je voelt je veilig in je relatie, dus niet angstig, gespannen of teveel bekritiseerd
* het is leuk om samen te zijn, jullie maken plezier samen
* jullie voelen genegenheid en passie voor elkaar, er wordt gekust en geknuffeld, en er is ook seksuele verbondenheid
* Je voelt dat er echt wederzijds respect is

De ideale man is degene bij wie je de vijf dimensies van chemie terugvindt. Als aan alle vijf de dimensies redelijk tot zeer goed is voldaan, is er voldoende reden om aan te nemen dat de relatie levensvatbaar is. Als echter een van de vijf ontbreekt, zal de relatie het niet lang uitzingen.

Nuttig? De vijf dimensies van chemie worden bepaald door jouw aanvoelen. Alleen jij weet hoe het zit, niemand anders kan dit voor jou beoordelen. Ze zijn er, of ze zijn er niet.

Mira Kirshenbaum is al meer dan dertig jaar werkzaam als therapeute en is internationaal bekend van haar vele bestsellers over relaties, o.a. ‘Scheiden of blijven’ en ‘Verliefd op een ander’.

3. De professor
Professor Jean Paul Van Bendegem schakelt de wiskunde in om de ideale partner in je netten te strikken: “We weten allemaal dat het vinden van een partner om een kleiner of groter gedeelte van het leven mee te delen, geen eenvoudige zaak is. Hoewel we nog steeds graag geloven dat de ‘ware’ daar ergens buiten rondloopt, rekenen we er toch niet al te hard op dat we hem of haar zullen vinden. Dat in dit moeilijke, lastige en diep menselijke proces wiskundige patronen zouden verborgen zitten, lijkt toch al te gek. En toch. Ik vroeg me af: stel dat je weet hoeveel relaties je in je leven zou kunnen hebben, is het dan mogelijk om te weten op welk moment in de rij je ideale partner passeert? Verrassend genoeg is het antwoord hierop ja.
De methode, die via een niet zo eenvoudige wiskundige berekening is te vinden, gaat als volgt: in de loop van je leven heb je opeenvolgend met een aantal mensen een relatie. Hiervan moet je de eerste 37% laten passeren. Van die 37% moet je onthouden wie de beste was, dat mag volkomen subjectief zijn. Neem dan de eerste persoon die daarna komt, en die op zijn minst even goed is. Dan heb je 37% kans om die ideale partner te pakken te krijgen. Iemand die 100 relaties zou kunnen hebben, bereikt zijn ideale partner dus ten vroegste pas na 37 relaties. Iemand echter die in zijn levensloop maar twee of drie partners heeft gehad, zal alles bij elkaar genomen dicht bij de ware Jacob of Jacoba vertoefd hebben. Het principe minder is meer geldt dus ook hier.” (lacht)

De ideale man is vooral iets voor wiskundeknobbels en visionairen. Want het is nogal moeilijk om vooraf in te schatten hoeveel relaties je in je leven zou kunnen hebben.

Nuttig? Niet echt, want wat gebeurt er bijvoorbeeld als alle partners die de revue passeren na die 37% minder goed zijn dan zij die voorgingen? “Dan leid je een normaal familieleven, neem ik aan.”, gniffelt de professor.

Prof. Jean Paul Van Bendegem is wiskundige, filosoof en als hoogleraar logica en wetenschapsfilosofie verbonden aan de Vrije Universiteit Brussel.

4. De astroloog
Astrologen pretenderen in de omwentelingen van de planeten te lezen wie jouw ideale partner is. De traditionele theorie gaat er vanuit dat je best overeenkomt met een partner wiens sterrenbeeld in hetzelfde element staat als het jouwe of in een element dat complementair is. Er zijn vier elementen: vuur, aarde, lucht en water. De elementen water en aarde zijn bijvoorbeeld complementair, want dankzij water wordt aarde vruchtbaar. En aarde op haar beurt geeft vorm aan water. Zo zijn ook de elementen vuur en lucht complementair (want lucht wakkert vuur aan, en vuur brengt lucht in beweging).
De watertekens zijn: Kreeft, Schorpioen en Vissen.
De aardetekens zijn: Steenbok, Stier en Maagd.
De luchttekens zijn: Tweelingen, Weegschaal en Waterman.
De vuurtekens zijn: Boogschutter, Ram en Leeuw.

Astrologe Sandra Vandenbussche: “Zo eenvoudig is het echter niet. Zonnetekens (wat men gemeenzaam sterrenbeelden noemt) zijn maar een aspect van wat mensen compatibel maakt. Soms kunnen de zonnetekens botsen, maar de maantekens perfect passen. En dan heb je ook nog Venus, Mars, Mercurius, enz. Dat verklaart vaak waarom mensen met zonnetekens die niet samen lijken te passen, wel heel goed samen passen. Iemands zonneteken weten is dus eigenlijk niet genoeg, het zegt al veel over de kern van het karakter, maar niet noodzakelijk of je wel of niet samen past. Bovendien kiezen we niet per se mensen met wie alles soepel en harmonisch gaat, een relatiehoroscoop waarin vooral harmonische aspecten staan is niet noodzakelijk 'beter' dan een waarin er veel botst. We kiezen de mensen in ons leven ook om lessen te leren. Soms zijn de mensen (en relaties) die het moeilijkst zijn, het meest waard. En ja, dat wrijft en wringt soms, maar als je daar goed mee kunt omgaan, brengt het je veel verder en leer je er heel veel uit.”

De ideale man kan dus ook degene zijn die heel je wereld op zijn kop zet, waarna je de stukjes weer in elkaar mag beginnen te puzzelen.

Nuttig? Alleen als je een tikje bijgelovig bent.

5. De goden
In de oudheid creëerden de Grieken goden en godinnen om verschillende soorten persoonlijkheden uit te beelden. In het boek ‘Liefdesgoden’ beschrijft Agapi Stassinopoulos de zeven archetypen godinnen, met al hun sterke en zwakke punten. Bij elk type godin past een uitverkoren god. Hestia bijvoorbeeld, de godin van huis en haard, zou haar ideale partner vinden in de Hermes-man, de betoverende zwerver. Zij is een vrouw van lijstjes, georganiseerd en stabiel. Hij is kinderlijk en volgt de wind onder zijn vleugels, waarheen die hem ook draagt. Samen zijn ze de perfecte twee-eenheid: hij leert haar ongewone dingen ontdekken, en zij verschaft hem een thuisgevoel.
Ik nam even de proef op de som met het testlijstje in het begin van het boek en ontdekte dat ik een amalgaam moet zijn van de godinnen Aphrodite en Persephone. De sensuele en creatieve Aphrodite legt haar lot het best in handen van de creatieve ambachtsman Hephaestus. Hij kan teruggetrokken zijn, maar zij compenseert dat met haar speelsheid en assertiviteit. Ook in de bezielde krijger Ares vindt ze een goede partner. Hij prikkelt haar vrouwelijkheid met zijn ruwe mannelijkheid. Mijn andere archetype Persephone, de godin van de dieptes, is creatief, ontvankelijk en gevoelig voor de behoeften van anderen. Ze zou haar ideale match vinden in de Hades, de god van de onderwereld: een humeurige eenling, die zich graag terugtrekt in zijn innerlijke wereld. De combinatie tussen Persephone en Hades is het recept bij uitstek voor duistere passie. Hun seksuele aantrekkingskracht kan hartstochtelijk, opwindend en allesverterend zijn. Niet zelden drijven een Persephone-vrouw en een Hades-man elkaar de dieperik in.

De ideale man vinden is je laten leiden door je archetype. En je overgeven aan de verlokkingen en de gevaren van lust en liefde, in plaats van op zoek te gaan naar huiselijk geluk.

Nuttig? Alleen als je jezelf en je partner een goddelijke status toekent, een beetje roekeloos bent en in mythes wil geloven.

Agapi Stassinopoulos is psychologe en geeft regelmatig lezingen en workshops over zelfontplooiing aan de hand van de Griekse archetypes.

6. Hocus Pocus
Elke methode uitgeprobeerd, maar nog steeds eenzaam en ten einde raad? Een vleugje magie dan maar.
Borstel op de avond voor Sint-Agnes (19 januari), Valentijnsdag of Halloween je haar voor een spiegel, en je ziet het gezicht van je toekomstige partner op wonderbaarlijke wijze weerspiegeld in het glas.
Als je veel aan iemand denkt, kerf zijn initialen dan in een boomblad en leg dat ’s nachts in je schoen. Zijn de initialen ’s ochtends duidelijker geworden, dan trouw je met die persoon; zo niet, dan niet.
Leg met Halloween of met Yule (21-22 december) een hazelnoot of een appelpit in de as van het vuur en spreek de woorden: ‘Heb je me lief, sta op en vlieg; zoniet, lig hier stil dan in je wieg.’ Als de minnaar die je in gedachten hebt voor jou bestemd is, zal de noot opspringen in het vuur, anders niet.

Meer lezen?
· ‘Mijn leven als koppelaarster’, Rika Ponnet, Standaard Uitgeverij, 2006
· ‘De prins op het witte paard: het geheim van een gelukkige relatie’, Mira Kirshenbaum, Archipel, 2006
· ‘Liefdesgoden: welke godin ben jij en welke god past bij jou?’, Agapi Stassinopoulos, De Kern, 2004
· Zeer handige site, waar je gratis je liefdescombinatie kunt opvragen: http://www.cafeastrology.com/
· ‘Hocus Pocus: magie voor vrouwen’, Titania Hardie, Tirion Uitgevers, 1999

(beeld: Madeline von Foerster)

Expo: Tears of Eros

2009-10-28T23:39:00.006+01:00

Henri Rousseau - The Snake Charmer (1907)

The exhibition takes its name from Les Larmes d'Éros (1961), Georges Bataille's last book before his death and his final contribution on a theme he had researched in depth in Eroticism (1957): the intimate relationship between Eros and Thanatos, between sex drive and death instinct.
sacred. To explore the intimate relationship between Eros and Thanatos, the mythological figures in the exhibition are almost narrative sequence, moving forward from innocence to temptation, from temptation to the torment of passion, and ending in atonement and death.

Museo Thyssen-Bornemisza
Paseo del Prado, 8. 28014 Madrid.
From 20 October 2009 to 31 January 2010.

Luisterverhaal: Theater!

2009-10-19T10:40:00.005+02:00

Wilt u het zinnenprikkelende luisterverhaal horen dat Rafaela voorlas op het Festival Stout(st)e Dromen?

Dit en andere oor- & hersenmassages vindt u hier: For Your Ears Only

Stout(st)e dromen

2009-10-09T22:03:00.005+02:00

Stout(st)e dromen wordt een zinnenprikkelend festival, met een flinke dosis grrrl power en de focus op seksualiteit. Speels en humoristisch, maar ook kritisch en rebels: dit festival pleit voor niets minder dan een nieuwe seksuele revolutie!

‘Stout(st)e dromen’ is een feministisch geïnspireerd festival. Het haakt aan bij de groeiende beweging van vrouwen, meisjes en queers die – in woord, beeld, muziek en daad – hun eigen verhalen vertellen over seksualiteit. In onze selectie hebben we gekozen voor positieve, creatieve en constructieve verhalen: de focus op goesting en plezier dus, en minder op het ongenoegen, al zullen er ongetwijfeld sporen van beide te vinden zijn in het programma.

Benader dit festival gerust als een kookboek voor je (seksuele) belevingswereld. Jij blijft de baas in eigen keuken. Een vleugje dit en een snuifje dat, maak zelf je mix tot het water je in de mond loopt, want de beste recepten worden nog altijd geschreven met het puntje van je tong!

‘t Werkhuys & Zaal Jeanne (Antwerpen), zaterdag 10 oktober 2009, van 11u tot 22u30, after-party van 23u tot 4u

Organisatie: FC Poppesnor

Het programma: check hier (13u-14u voorleessessie Rafaela/sensOtheque!)

(beeld: Louis(e) de Ville)

'Les Beaux jours' ~ Balthus

2009-09-26T11:57:00.004+02:00

Ze ligt langgerekt in een chaise longue. Daglicht valt aarzelend binnen op haar rechter gezichtshelft en haar ranke leden. In de spiegel bekijkt ze zelfbewust haar schaduwzijde. In een andere hoek van het schilderij knielt een man voor de open haard. Beiden lijken op te gaan in hun eigen bezigheid. Niets is minder waar. Want wat zich hier werkelijk afspeelt is dit: het meisje, gespeend van de pudeur van een volwassen vrouw, en nauwelijks bewust van haar ontluikende seksualiteit, plaagt en verleidt. De man maakt het vuur aan als een soort surrogaathandeling. Het is ersatz voor dat wat niet mag: de al te prille vrouwenlust aanwakkeren. Vast van plan om zijn vingers niet te schroeien, grijpt hij zich vast aan de schouwmantel. Hij voert een gevecht tussen begeerte en zelfbeheersing. Het meisje is de zondeval, de man een wilde die ternauwernood is gedomesticeerd. Het schouwspel druipt van de ingehouden spanning. Er heerst een broeierige hitte die haast verstikkend is. In de cocon van deze kamer gebeurt dat wat het daglicht niet verdraagt.
‘Les beaux jours’ is een werk van Balthus (1908-2001), de zwijgzame schilder die vertikte zijn werk uit te leggen. Is de man aan de schouwmantel Balthus zelf, die zich weet in te tomen door kunst, die al zijn foute lust probeert te sublimeren? Was hij werkelijk die verguisde efebofiel, iets te hevig gelonkt door lolita’s en ontluikende nimfen? Een stuk van het antwoord vinden we bij Odile Emery, die model stond voor ‘Les Beaux jours’. In een interview uit 1985 vertelt ze dat ze ongeveer veertien jaar was toen ze een onbekende man hoorde zeggen: “J’aimerai la peindre, celle-là!” Het oog van Balthus haperde aan haar toen ze met leeftijdsgenootjes speelde bij gemeenschappelijke vrienden in Fribourg. Ze ging een drietal keer poseren bij Balthus thuis, de eerste keer met haar gouvernante als chaperonne, daarna alleen. Odile Emery, die zich naar eigen zeggen toen nog vooral bezighield met ‘touwtjespringen’, was erg geïmponeerd door die donkere, somber ogende man die mysterieus om haar heen draaide. Hij installeerde haar op de divan in een zeer gekunstelde houding, stopte haar slofjes toe in plaats van schoenen, en een spiegel. Daarop schoof hij haar jurk omhoog en maakte hij de halsuitsnijding ruimer. Ze voelde zich onbehaaglijk bij het stilzwijgende gebeuren en die vreemde gymnastiek. Eigenlijk wilde ze zo snel mogelijk naar huis.
Odile Emery was deze episode uit haar jeugd totaal vergeten tot ze zoveel jaar geleden via een bevriend kunstenaar een catalogus in handen kreeg van een Balthus-expo in Beaubourg. Toen realiseerde ze zich pas dat die ‘Monsieur de Rola’ van destijds een heel bekende schilder was geworden. Haar portret laat zeker geen treffende gelijkenis zien, zegt ze. Herkenbaar is de morfologie van haar benen, handen, armen en haar hoge voorhoofd, maar meer niet. Ook het haardvuur en de heer waren er in werkelijkheid niet. Ze blijken geheel ontsproten te zijn aan de fantasie van Balthus, en daardoor des te metaforischer.

Odile Emery (geboren in 1931, als Odile Bugnon) is nu 78 jaar. Ze was een vooraanstaande gaste op de opening van de grote overzichtstentoonstelling van Balthus op 16 juni vorig jaar in Martigny, Zwitserland.

Balthasar Klossowski de Rola (Balthus)
‘Les Beaux Jours’
1944-46
Olie op doek

(dit stuk verscheen in De Morgen Wax op 12 sept 2009)

TicKL Erotic Cabinet #4

2009-09-16T19:43:00.004+02:00

TicKL #4. The Dickstravaganza Issue.

Puur. Sensueel. Intiem. TicKL is het onafhankelijke en kinky magazine van Carmen De Vos. Een boekje vol wufte Polaroids en verrassend zwoele confidenties. Een erotisch kabinet dat swingt als een Afrikaanse tiet. Geil maar hartverwarmend. Huisvlijt naast professionaliteit. TicKL is ontluisterend wellustig, resoluut kunstig en tegelijk zeer geestig; het resultaat van een wulps verbond tussen Polaroid en erotiek.

We blow minds, and we are good at it!

De TicKL-poel van verderf werd deze keer met graagte gevuld door onder andere Michaël Borremans die ons in 15 eigenzinnige Polaroids leert hoe zijn verfkwast te beroeren. Liliane Vertessen voert ons terug naar de zalige jaren ’70 alwaar ze zich geheel genotziek in spannende pakjes placht te wurmen. Frédéric Fontenoy ontvangt ons in zijn privé-bordeel aan de rand van de stad en het splinternieuwe talent, de heer Thomas Zamolo, bewijst met zijn beeldverhaaltjes dat zijn geest zo ziek is als die van de rest van ons.

Meer dan 20 oververhitte artiesten en schrijvers (waaronder sensOtheques bloedeigen Rafaela met een allersappigst verhaal) portretteren zichzelf in hun eeuwige toegeven aan lust.

Wie kan daaraan weerstaan? U toch niet.

16 euro (excl. portkosten), bestel hier of mail je gegevens naar info@sensOtheque.com

Plaisir d' amour, chagrin d'amour

2009-09-14T09:09:00.002+02:00

Over het verdriet van de liefde

‘Plaisir d'amour ne dure qu'un moment, chagrin d'amour dure toute la vie’. Brigitte Bardot, Mireille Mathieu, Nana Mouskouri en vele anderen plengden hun liefdesverdriet in dit achttiende-eeuws liedje, waarin een zekere Sylvie haar liefde vergelijkt met een beminnelijk beekje, dat immer zal blijven stromen. Helaas, voor de onfortuinlijke manspersoon die haar begeert: het beekje stroomt zoals tevoren, maar de poëtische deerne heeft haar hart aan een ander verloren. En zo gebeurt wat velen van ons telkens opnieuw overkomt: we verdrinken in iemands blik, tillen elkaar op en gaan blind geloven in een hemelhoog sprookje. Tot de eerste barstjes verschijnen, het ideaal zijn glans verliest en het sprookje vaak van klatergoud blijkt te zijn. Regelrecht van de hoogste extase naar de diepste wanhoop. We krijgen geen brok meer door de keer, laten onze slaap en worden huilerige hoopjes ellende. Waarom doet het zo gemeen veel pijn als we ontwaken uit de idylle?

Veel therapeuten weigeren patiënten te behandelen die in de acute fase van hun verliefdheid zitten, omdat ze te waanzinnig zijn om iets mee aan te vangen. Dat is begrijpelijk. De al te opwekte stemming, het ferm opgekrikte eigenbeeld, de niet te blussen levenslust, die gepaard gaan met verliefdheid, zijn soms al te gek voor woorden. Maar ook de keerzijde van de medaille, het diepe dal van liefdesverdriet, zorgt ervoor dat ons geestelijk evenwicht geheel zoek is. Het veroorzaakt eindeloos gepieker, een verlies van levenslust en eigenwaarde, en een totaal dooreengehaspelde identiteit. Zielen die vertoeven in een verliefdheidswaan bevinden zich in een psychische wildwaterbaan waar bipolaire stoornissen een puntje aan kunnen zuigen.
Verliefdheid en psychische aandoeningen zijn volgens wetenschappers chemisch inderdaad moeilijk van elkaar te onderscheiden. Zo onderzocht Donatella Marazziti, hoogleraar aan de universiteit van Pisa, de biochemie van heftige verliefdheden. Ze vergeleek het serotonineniveau van de verliefden met dat van een groep lijders aan dwangneurosen en met een neutrale controlegroep zonder afwijkingen. Serotonine is een van de bekendste neurotransmitters bij de mens. Er wordt vermoed dat mensen die lijden aan dwangneurosen een verstoorde serotoninebalans hebben. Het bleek dat het serotoninegehalte bij zowel dwangneurotici als verliefden veertig procent lager lang dan bij de controlegroep. Wat mogelijk betekent dat verliefdheid en dwangstoornissen neerkomen op een gelijkaardig chemisch profiel. De preoccupatie van een verliefd iemand met het object van zijn liefde heeft inderdaad veel van doen met het gedrag van dwangneurotici. Verliefden fixeren zich op hun geliefde en blijven alles wat met hem of haar verband houdt steeds maar malen en herhalen. De ontmoetingen spelen zich af in hun hoofd in repeatmodus en ze zouden een bericht van hun beminde wel tientallen keren herlezen.

De liefdesverdrietconsulent
Het spreekt voor zich dat als de liefdesrelatie plots een einde kent, de chemische balans in het hoofd en lijf danig van slag is. Een afgebroken verliefdheid creëert een heuse afkick. Verliefdheid gaat immers samen met een wervelwind aan stimulerende stoffen in de hersenen. Bij een verbroken liefde verdwijnen die stoffen plotseling en dat laat ons geheel ontredderd achter. De persoon waarop je je een lange tijd hebt geconcentreerd, onttrekt zich plots aan je vizier, en dat zorgt voor aardig wat desoriëntatie en verdriet. Met je geliefde verlies je ook een deel van jezelf. De rozige bril waardoor je de wereld bekeek, zakt plots van je neus, en alles ziet er anders uit. Zonder liefde lijkt de wereld hard, kil en eenzaam.
Nederlander Roel van Duijn zag in al die minnepijn braakliggend terrein. In een vorig leven was hij politiek actief (o.a. Provo, de Kabouterpartij en De Groenen), maar toen hij na een verbroken relatie verzonk in een bodemloos vat van liefdesverdriet, besloot hij zichzelf te genezen door een boek te schrijven. Dat werd ‘Liefdesverdriet’, waarin hij elf modellen voorstelt om je verloren liefde te overwinnen, van praten met lotgenoten tot het op zoek gaan naar een ander. Sindsdien werpt van Duijn zich op als de voorlopige enige echte ‘liefdesverdrietconsulent’ in Nederland, die ondertussen honderden wanhopige zielen over de vloer kreeg. Hij pleit ervoor om liefdesverdriet te gaan zien als een heftige ontregelende aandoening waarbij een mens wel wat professionele hulp en liefdevolle aandacht kan gebruiken. De omgeving doet er vaak meesmuilend over - want zoveel wanhoop en verdriet is ongemakkelijk en ongepast in een prestatiemaatschappij waar ratio de boventoon voert - maar volgens van Duijn kun je liefdesverdriet vergelijken met een echte depressie. Zelden zijn mensen somberder, tot aan het suïcidale toe, dan wanneer ze lijden aan lovesickness.
Roel van Duijn vindt daarom dat liefdesverdriet maatschappelijk erkend moet worden als een ernstige kwaal, waarvoor het zelfs mogelijk moet zijn ziekteverlof te nemen. Vooraleer hij zijn doel bereikt is er allicht nog veel werk aan de winkel. Want of bedrijven daarvoor openstaan is nog maar de vraag. Denk maar aan de relatiehopper, die om het half jaar van liefje wisselt. Zou een werkgever dan nog evenveel begrip hebben voor dat tomeloos verdriet? Wellicht niet. En hoe diep gaat de tristesse? Is dit niet bij iedereen verschillend? Een relatie van twintig jaar zal ongetwijfeld pijnlijkere wonden achterlaten, dan een romance van een paar maanden. Bovendien gaan we er allemaal verschillend mee om. Uit een onderzoek dat van Duijn liet uitvoeren in samenwerking met de Universiteit van Amsterdam bleek alvast een duidelijk onderscheid tussen de omgang van mannen en vrouwen met verbroken relaties. Mannen koesteren langer hoop dat het weer goed komt, en blijven langer terugverlangen naar hun geliefde dan vrouwen. Vrouwen zijn doorgaans kraniger, realistischer en koesteren minder vaak hoop op herstel.

Vrouwen praten, mannen drinken
Er blijkt dan ook een duidelijk verschil in de ontsporing die liefdesverdriet veroorzaakt bij mannen en vrouwen. Gert ter Horst, neurobioloog aan de Rijksuniversiteit Groningen, stelde vast dat mannen vaker hun toevlucht zoeken in drank en drugs, terwijl liefdesverdriet bij vrouwen de deur wagenwijd openzet voor een depressie. Vrouwen zijn volgens hem gevoeliger voor stress en depressies door de hormonale schommelingen waaraan ze onderhevig zijn, die een invloed hebben op het functioneren van hun brein. Hierdoor mondt liefdesverdriet bij vrouwen twee tot drie keer vaker uit in een depressie dan bij mannen. De uitgelezen remedie bij vrouwen om de neerslachtige gevoelens tegen te gaan is praten en knuffelen. Vrouwen kunnen stress perfect counteren als ze zich sociaal geruggensteund en geborgen weten, bij mannen maakt dit geen verschil uit, ondervond Gert ter Horst. Praten over liefdesverdriet heeft voor vrouwen dus een positief effect, zolang het maar niet uitmondt in een ellenlange klaagzang die nimmer een einde kent. Want dan deinst zelfs het liefste luisterend oor terug. Liefdesverdriet is iets wat snel irriteert, door de pathetiek en de paniek die ermee gepaard gaan, en die voor een nuchter iemand totaal uitzinnig lijken.
Nochtans hebben we hier niet zomaar te maken met een banaal staaltje aanstellerij. Uit onderzoek van de Universiteit van Amsterdam blijkt immers dat een kwart van de mensen met liefdesverdriet kampt met symptomen die verwant zijn aan een Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS). PTSS wordt vastgesteld wanneer er sprake is geweest van een abnormale menselijke ervaring waarbij iemand getuige of slachtoffer is geweest van de dood of een ernstig fysiek letsel. Hiervan is bij liefdesverdriet uiteraard geen sprake, maar uit dit onderzoek blijkt dat PTSS-symptomen zoals slaapproblemen, prikkelbaarheid of woede-uitbarstingen en concentratieproblemen zich evengoed voordoen bij liefdesverdriet. Bij de helft van de ondervraagden waren de stresssymptomen in meer of mindere mate aanwezig, en in een kwart van de gevallen zelfs in ernstige mate. De stressstoornis bij liefdesverdriet lijkt in heftigheid op die na een trauma.

Een gebroken hart
Dat we dus niet lichtzinnig moeten omgaan met dat gekneusde hart van onszelf of beminde, blijkt uit deze bevindingen, maar ook uit de drie graden van liefdesverdriet die consulent Roel van Duijn onderscheidt, van gezond verdriet tot dodelijke wanhoop. Eerstegraads liefdesverdriet gaat volgens hem gepaard met weemoed en spijt, met intens gemis, maar ook met opluchting: tijd voor een nieuw hoofdstuk in het leven. Tweedegraads verliefdheid is beklemmender: de verliefde lijdt aan fantoompijn. De gedachten aan de ander houden niet op, het verdriet achtervolgt hem en wordt een obsessie. De pijn behouden betekent immers dat er tenminste nog ‘iets’ rest met de ex. Het laatste en ernstigste stadium is de derdegraads verliefdheid, die kan leiden tot zelfmoord en zelfs hartaandoeningen, ook wel het ‘broken heart syndrome’ genoemd. Dit syndroom lijkt op een hartaanval: pijn op de borst, kortademigheid en vocht in de longen. Hoewel de meeste aanvallen van het ‘broken heart syndrome’ omkeerbaar zijn, in tegenstelling tot een echte hartaanval, kun je dus werkelijk sterven aan een gebroken hart. Volgens cardiologen zou een kwart van de hartaanvallen hun oorsprong vinden in een mentaal lijden, zoals depressie of liefdesverdriet.
Het blijkt dus dat chagrin d’amour niet alleen een heel leven kan duren, maar ook kan leiden tot de dood. Of we hierom moeten nalaten ons hart te verliezen? Laten we geen gehoor geven aan dit doemscenario, en ons laven aan de woorden van Bataille: “Ik hoop dat ieder mens zich in zijn leven eens radicaal verliest, al is het maar één keer.”

(uit De Morgen Wax 12/09/09)

Verliefd, verdoofd, verzot

2009-09-14T09:02:00.003+02:00

Over de waanzin der verliefdheid

Als hij ons aanraakt, gaan alle haartjes op onze huid terstond rechtop staan. Als de gsm overgaat, en zijn naam verschijnt, maakt ons hart een bokkensprong. Elk samenzijn is euforisch, elke verwijdering een regelrechte kwelling. We slapen en eten amper, voelen een ongekende energieboost, zijn levenslustiger en creatiever dan ooit. Dat de rest van de wereld ons meewarig aankijkt, kan ons geen zier schelen: het leven is mooier dan ooit tevoren, en niemand zal deze idylle verstoren. In nuchtere toestand lijken dergelijke uitspattingen krankzinnig, terwijl ieder van ons de gekste dingen heeft gedaan uit liefde. Waarom kunnen we die chemische storm die verliefdheid ontketent zo moeilijk weerstaan? Wat drijft ons in deze verliefdheidsval?

Wie een panoramisch beeld wil van verliefdheid moet er ‘Uit de taal van een verliefde’ (1977) van Roland Barthes eens op nalezen. In meer dan tachtig hoofdstukken ontleedt hij met een haarscherp mes de veelgelaagde gedachte- en gevoelswereld van de verliefde ziel. Zelden heeft iemand dit fenomeen zo nauwgezet met een vergrootglas bekeken. In prozaïscher bewoordingen komt verliefdheid echter hierop neer: een gevoel waarbij je aandacht volledig is gericht op één iemand. Je waarneming versmalt en wat zich in je omgeving afspeelt is van ondergeschikt belang. Bij de aanblik van je geliefde voel je vlinders in de buik. Je hart gaat sneller kloppen, je hebt knikkende knieën en trillende handen. De ander is uniek, onvervangbaar en bovenal ontzettend knap. Je zou elkaar wel elke dag de kleren van het lijf willen rukken. Als je geliefde even niets van zich laat horen, ligt je maag in een knoop en voel je een misselijk makende leegte. Je bent vaak verward en afwezig, en kunt je moeilijker concentreren op je job en andere dagdagelijkse zaken. Welkom in de hemel en de hel, in het heerlijke maar bedrieglijke universum der verliefdheid.

Want het motortje van de liefde, eenmaal op gang gekomen, begint ijlings nieuwe en steeds aantrekkelijker eigenschappen bij de geliefde te ontdekken. Een half woord van hem is genoeg om wijde velden van kennis en inzicht te suggereren – en waarom ook niet: zo’n onbekend terrein laat zich nog eindeloos bevolken met illusies zonder dat ze op weerbarstige feiten stuiten. (Renate Rubinstein in ‘Liefst Verliefd’)

Sukkel wordt prins
Volgens Ad Vingerhoets, hoogleraar psychologie aan de universiteit van Tilburg, is de evolutionaire functie van verliefdheid misschien de volgende: een tijdelijk stopmechanisme dat ervoor zorgt dat we ophouden met het zoeken naar de ideale partner. “Als je op zoek gaat naar de mooiste en liefste, kun je
wachten tot je een ons weegt”, zegt hij. “Als gevolg van verliefdheid stellen we ons tevreden met minder dan het ideaal en zijn daar toch gelukkig mee. Grofweg gesteld wordt de sukkel getransformeerd in de prins op het witte paard.” Verliefdheid maakt blind. De minder goede kanten van de ander worden wijselijk aan je blik onttrokken.
Uit hersenonderzoek blijkt dat deze aantasting van het beoordelingsvermogen een biologische oorzaak heeft. De activiteit van de amygdala, de amandelvormige kern in de hersenen waar gezichtsuitdrukkingen en angst worden verwerkt, blijkt tijdens een verliefdheid sterk geremd. Dit zorgt ervoor dat we onze waakzaamheid verlagen, waardoor we iemand sneller gaan vertrouwen, een essentiële vereiste bij het scheep gaan met een relatief onbekende. Volgens Gert Holstege, neurowetenschapper aan de universiteit van Groningen, is verliefdheid dan ook voornamelijk te duiden als een verlaging van het angstniveau. Het is dezelfde angstverlaging, dezelfde roes, die op te wekken is met alcohol en druggebruik.
Het neurologisch beeld in de hersenen van een verliefdheid ligt dan ook dichter bij basale verlangens als honger, dorst en drugverslaving, dan bij emoties als opwinding of affectie. Een verliefde is een verslaafde: hij teert op de ander als een drug. Na een paar dagen verwijdering duiken ontwenningsverschijnselen op, en dan moet er weer dringend worden gekonkelfoesd om de roes te voeden. Hersenwetenschappers debatteren momenteel over het feit of verliefdheid neurologisch gezien het dichtst aanleunt bij manische-depressie of compulsief-obessieve stoornis. Met beide ziektebeelden vertoont verliefdheid veel gelijkenissen: de extreme moodswings van een bipolaire stoornis, de fixatie op de geliefde en het obsessieve checken van e-mails en sms’en van de dwangneuroot.

‘Ik heb vaak bedacht,’ schrijft Benjamin Constant in zijn Journal, ‘ dat liefde niets te maken heeft met de persoon op wie men verliefd wordt. Het is een behoefte van het hart die zich periodiek doet gelden, bij langere tussenpozen dan fysieke behoeften, maar op dezelfde manier.’ (Renate Rubinstein in ‘Liefst Verliefd’)

Liefde gaat door de neus
Verliefde mensen zijn goed gek, maar wat trekt precies deze kermis op gang? Waarom zijn de trekken van de ene mens zo bevallig, terwijl de ander ons Siberisch koud laat? Waarom zijn er mensen waar we simpelweg niet omheen kunnen, die op ons een aantrekking uitvoeren die alle rede overstijgt? Hiervoor zijn een aantal mogelijke verklaringen. In de eerste plaats moeten we openstaan voor verliefdheid. Er zijn nu eenmaal periodes in ons leven waarin we de spanning die een nieuwe liefde met zich meebrengt kunnen missen als kiespijn, en periodes waarin we zuchten naar net die specifieke prikkeling. Zonder die zucht, zonder die ontvankelijkheid, zal er allicht weinig gebeuren. Waar we niet naar verlangen, dient zich ook niet aan.
Daarnaast hebben mooie mensen sowieso een voorsprong: ze hebben een symmetrisch gezicht, en symmetrie suggereert gezondheid, dus gezonde genen voor het nageslacht. Maar even zoveel keren vallen we op degene die bij onze gehele peer group geboekstaafd staat als schreeuwlelijk. Wat dan? Allicht past die man of vrouw op de een of andere manier in de ‘liefdesmal’ die we onbewust en sinds onze prilste jeugd hebben ontwikkeld. Deze liefdesmal zou worden bepaald door onze vroegste levenservaringen, het karakter van onze ouders en bijvoorbeeld de sfeer in huis. Iemand die precies voldoet aan deze mal vinden we aantrekkelijk en dat vergroot de kans dat we op hem of haar verliefd worden.
Een niet te veronachtzamen rol speelt ongetwijfeld ook de geur. Liefde van mannen gaat door de maag, liefde van vrouwen door de neus, zegt men wel eens. Vrouwen en mannen scheiden geurende lokmiddelen af (feromonen). Iedereen heeft een unieke set aan feromonen en receptoren. Past een bepaald feromoon bij onze receptor, dan werkt de geur als katalysator op ons zenuwstelsel en is onbewust de keuze voor een partner gemaakt. Volgens Ad Vingerhoets blijken vrouwen aan de lichaamsgeur van een man te kunnen ruiken of het immuunsysteem van de desbetreffende man wel ‘deugt’, of hij een
afweersysteem heeft dat hun eigen verzameling immuniteitsgenen zo goed mogelijk aanvult, wat er doorgaans op neerkomt dat het zoveel mogelijk van hun eigen immunologisch profiel verschilt. Opvallend is ook dat vrouwen die de anticonceptiepil innemen steevast kiezen voor partners met een gelijkaardig immuunsysteem. Vanuit evolutionair oogpunt is de pil dus geen goed idee.

Het volgende stadium kan twee kanten op: moedeloosheid of de ware liefde, in beide gevallen is de pure, simpele verliefdheid over. De perfecte, hoewel zoals later bleek op duizenden misverstanden gebaseerde, harmonie van huid en hoofd, die glans die de belofte van nog hogere toppen van eensgezindheid op de al aanwezige wierp, zijn over. En, nietwaar, dat is maar goed ook. (Renate Rubinstein in ‘Liefst Verliefd’)

Een chemische storm
Eenmaal ons oog is gevallen op de juiste partner, vallen we ten prooi aan een wervelende chemische storm. Verliefdheid triggert een krachtige cocktail van hormonen en neurotransmitters in ons brein en lijf. Er ruist tienmaal zoveel adrenaline door onze aderen en het hormoon cortisol helpt deze razernij gaande te houden: ons hart pompt sneller en lichaamstemperatuur stijgt. In het deel van de hersenen dat ons instinct en gevoel regelt zorgt de stof phenylethylamine (PEA) voor een liefdesroes. Deze lichaamseigen stof lijkt op amfetamine en heeft ongeveer hetzelfde effect. Dat we tot midden in de nacht op kunnen blijven en onvermoeibaar zoenen en stoeien, hebben we te danken aan de neurotransmitter dopamine, die door PEA wordt opgewekt. Dopamine is betrokken bij het beloningssysteem in onze hersenen en circuleert als mensen heftig verlangen naar iets, zoals bij drugverslaving of gokverslaving. De positieve signalen die we van onze partner ontvangen ervaren we als ‘beloning’. Het heeft een verslavend effect op ons: we willen steeds meer en steeds weer.
Dopamine zorgt op zijn beurt weer voor de aanmaak van ‘oxytocine’, een liefdeshormoon dat naast seksuele opwinding ook tederheid en intimiteit oproept. Oxytocine en vasopressine (de mannelijke variant) zorgen voor de hechting aan de andere sekse. Onderzoek met muizen wees uit dat de diertjes met het hoogste gehalte aan oxytocine en vasopressine het meest monogaam waren; muizen met een lager gehalte aan deze hormoonstoffen hadden een meer polygame levenswandel. Deze knuffeldrugs creëren een gevoel van rust, verbondenheid, seksuele bevrediging en onderdrukking van sociale angst.
Ad Vingerhoets: “De omslag van verliefdheid naar liefde wordt hiermee gemarkeerd. De stoffen dopamine en noradrenaline zijn dan veel minder aanwezig. In de vroege fase – de eerste twee tot drie jaar – zorgen deze juist voor de bij verliefdheid horende euforie en uitgelatenheid.” Net als bij drugs treedt bij verliefdheid na verloop van tijd dus gewenning op. Op een gegeven moment is de dosis PEA niet hoog genoeg meer om de passie brandende te houden. Na zo’n achttien maanden tot vier jaar dooft de verliefdheid uit, en komen rustgevender stofjes op de voorgrond. Als het goed is gaat verliefdheid dan over in liefde, maar lang niet altijd. Evengoed rest niets meer van de extase van weleer, en gaat elk zijns weegs. Om ernstige beslissingen te nemen over ons liefdesleven (zoals bvb. een scheiding), wachten we dus maar beter tot de chemische storm wat is overgewaaid en de waanzin wat is geluwd. Want voor je het weet ligt een schreeuwlelijke sukkel naast je in de bedstee in plaats van die prinsheerlijke partij van eertijds.

Meer weten?
· ‘Uit de taal van een verliefde’, Roland Barthes, Uitgeverij IJzer, 2002 (oorspronkelijke titel: Fragments d'un discours amoureux)
· ‘De ondraaglijke lichtheid van de liefde’, Ad Vingerhoets & Magda van Tilburg, Uitgeverij Donker, 2005
· ‘Tot over je oren: verliefdheid en seksualiteit in de hersenen’, Gert ter Horst & Gert Holstege, 2008, Luisterwijs (2 luistercd’s)
· ‘Liefst Verliefd’, Renate Rubinstein, Uitgeverij Maarten Muntinga, 1983

(uit De Morgen Wax)

'Crush' ~ Paul Kooiker

2009-09-04T15:29:00.004+02:00

Tentoonstelling 5 september – 22 november 2009

Museum Boijmans Van Beuningen presenteert de nieuwe foto-installatie 'Crush' van Paul Kooiker in de Willem van der Vorm galerij. Naast dit werk toont het museum tevens de fotoserie Room Service uit 2008. In zijn installaties laat kunstenaar Paul Kooiker de bezoeker meegluren, maar hij bepaalt de afstand tussen bezoeker en voorstelling. In zijn werk toont hij zich een meester in het afwisselen van het cliché en het onverwachte.

'Crush' bestaat uit twintig zwart/wit foto’s op groot formaat (210x160 cm). Crush is het nieuwe werk van Paul Kooiker en is het vervolg op Showground uit 2004. Opnieuw gebruikt hij zijn studio als locatie en fotografeert hij naakte modellen. De werken wekken de illusie gemaakt te zijn op een plaats delict: vluchtig genomen foto’s met een laconieke nervositeit. De aangetroffen omgeving lijkt duister en voelt als een in paniek verlaten slagveld of een landingsbaan na een drukbezochte vliegdemonstratie. Attributen als kussens, meubels en een stofzuiger liggen verspreid en modellen zijn in een benarde houding aan hun lot overgelaten. De fotowerken laten het moment zien voor het vallen van een onheilspellende stilte.

Beeldend kunstenaar Paul Kooiker (Rotterdam, 1964) won in 1996 de Prix de Rome en ontving dit jaar de A. Roland Holstprijs voor zijn oeuvre. Vanuit zijn fascinatie voor voyeurisme, schaamte en clichés legt Kooiker obsessieve beeldenverzamelingen aan, waarmee hij de toeschouwer in verwarring brengt.

~ Museum Boijmans Van Beuningen

~ A. Roland Holstprijs

~ http://www.paulkooiker.com/

'Monogaam' Marek van der Jagt

2009-08-25T10:24:00.006+02:00

De ware liefde is altijd één. Net als God. We kunnen besluiten in hem te geloven of hem afdoen als illusie. Maar over één ding heerst opmerkelijke eensgezindheid: het aantal. Eén. Wie beweert in vijf met elkaar concurrerende goden te geloven, komt te laat. Zijn religie is een eenzame. Als hij naar de kerk wil zal hij in zijn woonkamer moeten blijven.
Wie beweert over vijftien ware liefdes te beschikken of zelfs maar drie, kan op onze afkeuring rekenen. Een boetedoening in het openbaar of anders in kleine kring is het minste wat we verwachten. Ik was fout, ik heb spijt, ik heb me vergist, vergeef me, het bekende theater. En als de veelvraat een vrouw is dan zullen de straffen nog zwaarder uitvallen.
Kennelijk zijn wij zo bevreesd voor de ontrouw van de vrouw dat wij een heel arsenaal aan wapens hebben om haar af te schrikken. De voorbeelden van overspelige vrouwen in de literatuur die bestraft worden met de dood, al dan niet zelfgekozen, zijn overvloedig. Met een overspelige man loopt het ook wel eens slecht af, maar zijn enige straf is vaak een lichte dosis melancholie. En soms zelfs dat niet.
Misschien zijn mannen banger voor een overspelige vrouw dan vrouwen voor een overspelige man, en waarschijnlijk hebben die mannen daar goede redenen toe. (pag. 8-9)

Het doel is slechts de opwinding in de ogen van de ander te zien, de zenuwtrek rond de mond, de angst voor het naderende einde, en dat alles verraadt het succes van de operatie: de ander, mijn liefje, gelooft dat buiten Don Juan geen leven meer mogelijk is. Zij denkt dat ik haar leven zal leiden. En Don Juan geeft haar ook nog het idee dat ze het zelf leidt, dat leven, oftewel de voordelen van de slavernij zonder de nadelen van de openbare vernedering.
Alles wat je hoeft te doen is je benen te spreiden, te knielen voor de open haard, je mond te openen, in één woord: genieten. En alles wat je dan nog wilt is toekomst, maar begeerte verdraagt geen toekomst. Terwijl je je benen spreidt, ben je al verleden tijd.
Don Juan biedt je een verrukkelijk uitzicht op de dood. Je hoeft er niet eens voor te sterven om er toch van te kunnen genieten, je hoeft alleen je benen te spreiden. Je hoeft hem alleen je leven te geven, en in ruil daarvoor heft hij dat leven van je op, maakt het tot het zijne. Twee lichamen, één leven. (pag. 42-43)

Haar liefde was een facultatieve, ik had haar niet verslaafd aan mij kunnen maken en juist daarom kon ik naar haar blijven verlangen. Juist omdat ik de minachting steeds weer in haar ogen zag, kon ik haar blijven respecteren, juist omdat ik wist dat ze weer zou gaan, bleef ik gespitst op ieder woord en elk detail. Ik kon mij hechten, omdat zij zich niet hechtte. (pag. 53)

(drie fragmenten uit een essay van Marek van der Jagt - Arnon Grunberg: 'Monogaam', Boekenweekgeschenk 2002, Uitgeverij De Geus)
Don Juan

Caren van Herwaarden

2009-08-21T09:43:00.003+02:00

Meer prachtige aquarellen van Caren van Herwaarden op http://www.cvanherwaarden.nl/

Ami Faytchevitz

2009-08-12T21:12:00.005+02:00

This beautiful watercolor image by the gifted Tel Aviv artist Ami Faytchevitz we spotted here: http://mooonriver.blogspot.com/2007/11/ami-faytchevitz.html

This is the personal blog of the artist: http://amifaytchevitz.wordpress.com/

Sue Williams

2009-08-10T16:15:00.006+02:00

Sue Williams is a lecturer at the University of Wales, Cardiff & Swansea, as well as being a guest lecturer for other universities and conferences. Sue is involved in numerous artist-led initiatives. She was shortlisted for the Artes Mundi prize in 2006. Sue's work is a passionate response to the human condition; exploring notions of gender, sexuality and notions of desire. Her work is in a number of public collections including the National Museums & Galleries of Wales, Welsh Assembly Government and numerous and private collections throughout the UK and Europe.

'Sue Williams makes gutsy oil paintings, with dripping paint and lots of sex. Think female Basquiat. It's the sort of painting where the artist calculatedly combines nimble draughtmanship with sloppy brushwork.' (Review of Artes Mundi 2Ben Lewis - The Sunday Telegraph12 March 2006)

'She creates dialogues between the genders. Men are not necessarily accused of causing the sexual exploitation of women, rather she questions the female stereotypes that have been created by both genders, and how these stereotypes reinforced in the glamorous worlds of the advertising, music and high fashion have been readily accepted, especially by women.'.. 'Williams's work will add to our understanding of humanity but during the journey be prepared for a bumpy ride.' (Western Mail 04 April 06)

~ Sue's website & gallery: http://www.nomorepink.com/reviews.html
~ Nice interview with the artist: http://www.lacan.com/lacinkVII12.htm

Het mooiste naakt

2009-07-30T17:45:00.005+02:00

The fall of Man, Hendrik Goltzius, 1616

In de schilderkunst kom je veel meer vrouwelijk dan mannelijk naakt tegen. Weelderige vormen domineren, het vijgenblad komt er bekaaid af.
Wat is het mooiste naakt in de Nederlandse schilderkunst? Is dat een gespierde vrouw met stevige billen die op de fiets op weg is naar vioolles? Of gaat de voorkeur toch uit naar het lome type vrouw met weelderige vormen dat op bed ligt, verdiept in een boek? Dat het een vrouwelijk naakt wordt, lijkt al bij voorbaat vast te staan in de verkiezing die de redactie van het tijdschrift Oog, het publieksmagazine van het Rijksmuseum in Amsterdam heeft georganiseerd. (...) Van Gelder, hoofdredacteur van Oog: „In fundamentalistische kringen, en dan bedoel ik niet alleen de islam maar ook het christendom, is er de roep om naakt te verbieden in de openbare ruimte. Maar tegelijkertijd is het ook een verworvenheid van de jaren zestig dat we veel vrijer met naakt omgaan. Dat roept spanningen op. Dat bracht ons op het idee om een verkiezing te organiseren wat mensen nu het mooiste naakt in de geschiedenis van de Nederlandse schilderkunst vinden.” Zo’n verkiezing past volgens Van Gelder ook bij de doelstelling van Oog om mensen te bewegen met andere ogen te kijken naar kunst."

Hier zie je de collectie schilderijen + de vijf werken die het uiteindelijk hebben gehaald: http://www.oogvoornaakt.nl/

Link over de wedstrijd in Trouw: http://www.trouw.nl/cultuur/beeldendekunst/article2793652.ece/___Het_mooiste_naakt_van_Nederland__.html?all=true

TIPS !

De Groene Amsterdammer geeft een overzicht van 'Sexy Zomertentoonstellingen': http://www.groene.nl/bericht/2009-07-13/Sexy_zomer-tentoonstellingen en focust in haar #28 op 'Sex': http://www.groene.nl/2009/28

En nog een mooie link ivm feministen en belangrijke vrouwen: http://www.absolutefacts.nl/vrouwen/index.htm

Leonor Fini

2009-07-27T22:27:00.006+02:00

L' entre deux (1967)

Raised in the "Bohemian" salons of a radically changing Europe between the two World Wars, her precociousness manifested in the creation of a persona of incredibly strong will and intense sensitivity. (...) Leonor Fini has always gone her own way. The only internationally recognized female artist before the 1970's who was not aligned with a male artist of greater fame, she made a name for herself by sheer dint of talent and force of personality. She would not make allowances for mediocrity for herself any more than she would accept it from others. Asking Picasso why he kept doing the "same old s---" and telling Andre Breton to commit an impossible act upon himself are only two examples of Fini's independent nature and her refusal to 'behave.' (read more)

~ Leonor Fini at SoHo's Most Exciting Figurative Art Gallery

~ Official Leonor Fini website

~ Leonor Fini at Wikipedia

Arrived yesterday, as a birthday present, a study of Leonor Fini's work by Constantin Jelenski (1968). More info: see here. From the same generous giver I also received some time ago 'Histoire d'O' illustré par Léonor Fini (see here).

A sensual summer!

2009-06-29T08:49:00.005+02:00

Rafaela & sensOtheque

wish you

a very sensual summer!

See you back here in August,

and in the mean time...

Let the senses rule!

X

http://vintagelovelies.com/

Rijp en overheerlijk

2009-06-24T11:39:00.005+02:00

Vier vrouwen boven de veertig praten openhartig over hun lijven & sensualiteit op leeftijd

Door Rafaela / foto's carmendevos

Een spreekwoord zegt: ‘Mannen zijn als goede wijn: hoe ouder, hoe beter.’ Wat vrouwen betreft is de tand des tijds minder genadig: rimpels, grijze haren en rondingen, ze staan in schril contrast met het volmaakte vrouwbeeld dat nog steeds hoogtij viert. Uit onderzoek blijkt echter dat vrouwen boven de veertig een positiever zelfbeeld hebben dan hun jongere seksegenoten, en gemakkelijker overweg kunnen met de sporen die de jaren hebben nagelaten. Wij nodigden vier rijpere vrouwen uit tot een openhartig gesprek, én een intieme fotosessie. Hoewel ze misschien knapper waren toen ze jong en strak waren, druipen hun foto’s en getuigenissen van een soort innerlijke kracht. Uitstraling, heet dat dan. Of hoe vrouwen met het aantikken van de tijd steeds nader tot zichzelf komen, en dat net hun begeerlijkheid uitmaakt. Een portret van vier vrouwen die mooier worden met de jaren.

Miet Crabbé, 54
“Ik ben blij met hoe ik eruitzie. Er is sinds mijn jonge jaren naar mijn gevoel weinig veranderd aan mijn lichaam. Het is interessanter geworden, omdat het nu een geschiedenis heeft. Ik heb vijf kinderen gebaard en elk kind heeft gezorgd voor wat fijne blauwe lijntjes op mijn benen. Voor de rest zijn er geen sporen van die zwangerschappen. Striemen heb ik nooit gehad. De vroedman zei dat mijn lichaam en huid gemaakt leken om kinderen te baren, alles nam zonder moeite zijn oorspronkelijke vorm terug. Ieder kind heb ik minstens twee jaar gezoogd en ook mijn borsten zien er nog ongeveer hetzelfde uit als toen ik nog geen kinderen had.
Alles wordt zachter met de jaren. Mijn huid is minder strak, en ik ben wat te dik nu, maar ik besef veel beter dan toen ik jong was hoe mooi ik wel gevormd ben. Mijn lichaam is goed geproportioneerd, mijn huid is aangenaam om aan te raken. Ik voel me aantrekkelijk en ik heb de indruk dat mannen nog altijd appetijt voelen voor mij. Zelfs jonge mannen (lacht). Ik voel het, en soms wordt het me ook expliciet gezegd. En dat doet deugd. Het maakt me mooier, zelfbewuster, sterker. Ik hou wel van de zuiderse cultuur waarin wat makkelijker gecomplimenteerd wordt, of gefloten op straat. Waarom zou je je inhouden om een ander iets liefs te zeggen? Ik merk dat ik hoe langer hoe gevoeliger word voor woorden.
De manier waarop ik naar mijn lichaam kijk, beïnvloedt ook mijn seksualiteitsbeleving. Soms kan ik in een sensuele sfeer komen alleen al door mezelf in de spiegel te zien. Ik wíl mezelf ook mooi vinden. Als je merkt dat je ouder wordt is dat soms wennen: er komen her en der wat rimpels, je wordt grijs, alles gaat wat hangen. En je beseft dat het beeld van vroeger nooit meer terugkomt.
Je schoonheid is veranderlijk. Ik zoek ernaar, want het is iets belangrijks voor mij. Als ik me niet op een bepaalde manier mooi voel, dan functioneer ik niet goed, op geen enkel vlak. En met diezelfde milde ogen kijk ik ook naar andere vrouwen. Veel vrouwen zijn te kritisch voor zichzelf. Ze meten zich complexen aan en zorgen ervoor dat mannen hen ook zo gaan beoordelen. Terwijl mannen met een gezonde lust veel verschillende types vrouwen aantrekkelijk kunnen vinden.
Er wordt gezegd dat een vrouw haar seksuele hoogtepunt kent rond haar veertigste. Ik geloof dat dat wel klopt, de pure drang vermindert immers na de vijftig. Maar ik kan nog steeds hevig verliefd worden, en smachten. Hele sterke gevoelens hebben, totaal, geestelijk én lichamelijk. En dan is alles weer net als toen ik zeventien was…”

Annick Ruyts, 45
“Ik ben wel tevreden met hoe mijn lichaam er nu uitziet. Ik heb een zeer vrouwelijk lichaam en hou daar wel van. Het wordt hier en daar wat slapper, maar ik leer het steeds beter kennen en luister er ook beter naar. Ik ben vooral heel blij met de kracht van mijn lichaam: er is veel mee gebaard, gevreeën, gefeest, gerookt, ook gesport, het reist de wereld rond, leeft onregelmatig, heeft vorig jaar de Mont Ventoux opgefietst en staat er toch nog altijd sterk en krachtig. Vijf jaar geleden is mijn baarmoeder verwijderd, dat was een zware operatie, ik ben toen erg ziek geweest. Maar nu ben ik beweeglijker en sportiever dan ooit. Ziekte leert je zorg dragen en beseffen dat het snel kan keren. Ik ben verre van perfect, maar toch hou ik steeds meer van dit lichaam.
Ik heb me nooit zo mooi gevoeld als tijdens mijn zwangerschappen. En dat moederlijke vertaalt zich ook in mijn lichaam: borstvoeding heeft mijn borsten veranderd en mijn buik minder strak gemaakt, maar ook een intimiteit gegeven die erg intens was. Nu ik ouder word ben ik nog steeds ontzettend dankbaar dat mijn lijf me kinderen heeft gegeven. Ik heb een groot warm lijf dat veel kan geven. Dat heeft het moederschap me duidelijk gemaakt.
De relatie met mannen verandert als je ouder wordt, je wordt soms onzichtbaar voor hen. Maar ik geloof wel dat je sommige mannen eerder aantrekt met je persoonlijkheid en charisma dan met een perfect uiterlijk. Mijn seksleven is nog nooit zo goed geweest als nu. Door de aanvaarding van mijn lichaam kan ik complexlozer van seks genieten dan toen ik veel jonger was. Als je je lichaam heel goed kent, kan je er beter mee spelen en laten spelen.
Het zou zeer stom zijn om als vrouw van vijfenveertig te gaan concurreren met jongere vrouwen, ik ben in mijn leeftijd gegroeid en mijn lichaam ook. Mijn kinderen worden langzaam volwassen, ik schuif een plaats op, en doe dat met plezier om ruimte te maken voor hen. Ik was vroeger waarschijnlijk knapper, nu ben ik vollediger. Ik geloof dat met het ouder worden het innerlijk van een persoon mee zichtbaar wordt. Holle mensen worden lelijk oud, als je persoonlijkheid hebt, krijg je vaak een meer karaktervol uiterlijk en dat is zeer aantrekkelijk.”

Veerle Schoepen, 49
“Er is door de jaren heen veel veranderd aan mijn lichaam. Ik ben geëvolueerd van superslank tot mollig, er zit nu veel meer vrouw aan mij (lacht). Ik heb littekens van een knieoperatie en heb heel lang gewacht om die ingreep te laten uitvoeren, zelfs tot ik noodgedwongen in een rolstoel terechtkwam. Maar nu ik weer de vrijheid heb om te gaan en te staan waar ik wil, geef ik niet meer om die littekens. Ik ben meer dan een paar ongeschonden benen. Ik kan nu ook weer Cubaanse salsa dansen. Salsa is voor mij een soort van hoofse hofmakerij. Als ik dans met een goede danspartner kan ik uiting geven aan mijn sensualiteit en voel ik mij aantrekkelijk.
Wat de aandacht van mannen betreft is er niet erg veel veranderd. Er zijn nog altijd meer mannen in me geïnteresseerd dan dat ik er wil. Ik heb ontdekt dat er heel wat mannen zijn die een ronde, rijpe vrouw aantrekkelijk vinden. Aan mijn seksualiteitsbeleving ontleen ik een goed gevoel over mijn lichaam, wat dan weer een bron van genot is voor mij en mijn partner. Ik ben een laatbloeier op seksueel gebied. Het is zeker niet zo dat mijn hoogtepunt al voorbij is, het gaat eigenlijk nog steeds in stijgende lijn.
Ik ben nu niet even mooi als toen ik jong was, maar zeker nog mooi. Wel ben ik veel minder preuts geworden. Toen ik twintig was, had ik er moeite mee mezelf volledig naakt te tonen aan mijn partner, terwijl ik de ideale maten had. Nu ben ik mollig en heb ik totaal geen remmingen meer. Toen ik jong was betekende ‘mooi’ voor mij ‘perfect’. Nu besef ik dat ‘niet perfect’ soms echt mooi kan zijn, en dat het ook allemaal afhangt van de ogen die het bekijken en van je persoonlijkheid. De jaren vormen je, en geven je een warme uitstraling waardoor eventuele onvolkomenheden worden geminimaliseerd.”

Sjé Stevens, 55
“Over het algemeen ben ik tevreden met hoe mijn lichaam er nu uitziet, behalve wat betreft mijn buikstreek. Sinds mijn jongere jaren ben ik zowat vijftien kilo aangekomen. Vooral na mijn zwangerschappen zijn er een aantal kilo’s blijven hangen. Tijdens de seks stoort mijn slappe buik me soms. Maar ik heb het geluk dat ik een fantastische, sensuele man heb die mij altijd het gevoel geeft dat ik zijn godin ben.
Rond mijn achtenveertigste waren mijn borsten zeer zwaar, en zo buiten proportie dat ik op medisch advies een borstverkleining heb ondergaan. Een erfenis van mijn oma, die even rijkelijk was bedeeld. Die ingreep zou ik iedereen die in hetzelfde schuitje zit kunnen aanraden, wat een bevrijding (lacht)!
Ik vind mezelf niet uitgesproken knap, maar ik mag er zeker zijn. Ik voel me heerlijk vrouwelijk rond en ik oogst nog altijd veel bijval, zowel bij jonge als oudere mannen en vrouwen. Misschien ligt dat ook aan mijn open, enthousiaste en eerlijke manier van omgaan met mensen. Na een nogal nare echtscheiding ben ik ooit naar een fotograaf gestapt en heb me uitgebreid mooi en redelijk naakt laten fotograferen. Dat had ik toen voor mezelf nodig want mijn zelfvertrouwen had een enorme mokerslag gekregen. Ik ben met de foto's nooit naar buiten getreden, ze waren puur voor mezelf en insiders. Nu zou ik daar geen behoefte meer aan hebben. Ik hoef mijn kleren niet uit te trekken om me sexy te voelen.
Sommige oudere vrouwen hebben die speciale uitstraling waarin ze uitdragen dat ze genieten van het leven. Als ik de foto's van mezelf zie als tiener en jongvolwassene dan zie ik een hele mooie vrouw, maar ik voelde me toen veel onzekerder. Nu ik dertig jaar ouder ben en absoluut niet meer de ideale maten heb, voel ik me eigenlijk pas écht vrouw. Ik merk dat het lichaam niet het belangrijkste instrument is om sensueel over te komen. Je brein, je subtiele taal, je glimlach zijn zoveel krachtiger en dat geeft je een comfortabele rust.”

(verschenen in De Morgen Wax op 20 juni 2009)

Vuilbekkende vrouwen

2009-06-15T09:19:00.005+02:00

Over oversharing en het koketteren met taboes

Smegma, sperma, slijm, menstruatiebloed, kak, pis, prut: alles passeert tegenwoordig de revue in de schrijfsels van vrouwen. Na de recente golf van bevrijding op seksueel gebied (Belle de Jour, Catherine Millet, Marthe Blau, Florence Ehnuel én hier te lande overtuigde stoeipoezen als Amelie O. en Murielle Scherre) lijken we te zijn aangekomen bij de laatste taboes. Louis Paul Boon liet Mieke Maaike vrank en vrij obsceniteiten debiteren, en in Pasolini’s Salò vertellen courtisanes scabreuze en scatologische verhalen, maar het bleef bij fictieve figuren, en wel opgevoerd door mannen. Nooit eerder waren vrouwen in boeken en blogs zo schaamteloos open over de vunzigheden van het lichaam. Vanwaar deze trend? Over het afleggen van de laatste schaamte.

Onlangs een vrouwenonderonsje. Een fotografe, een modeontwerpster, een actrice, een paar leden van het journalistieke gild. In een paar uur tijd werden er de volgende onderwerpen doorgejaagd: het nut van inlegkruisjes, de hoeveelheid slijmverlies (‘ik moet mijn onderbroeken soms uitwringen’), hoe te masturberen, clitorale en vaginale orgasmen, de bedenkelijke trend van de gladgeschoren venusheuveltjes (en wat mannen daar precies in aantrekt: kinderlijkheid? Controle en overzicht? Hygiëne? Beetje teveel naar porno gekeken?), pijpen als traktatie, doorslikken als héél speciale traktatie, hoe heerlijk het is te kussen met een man zonder tanden, én oraal verwend te worden door zo’n man, de ellende van blaas- en vaginale ontstekingen, en hoe die te bezweren. Oudere generaties zouden allicht eens slikken bij deze sliert van openhartigheid. Zelfs tijdgenoten van het zedige soort zouden het misschien vuilbekkerij noemen, en bepaald onwelvoeglijk. Maar hoe bevrijdend was dit alles, het vrijmoedig delen van de geneugten en malheurs der vrouwenlijven.

Gek genoeg weerspiegelde deze temporele microkosmos, dit gezelschap van gelijkgestemde vrouwen, een trend die al een tijd aan de gang is in blog- en boekenland. De spits werd vorig jaar afgebeten door Charlotte Roche en haar gecontesteerde ‘Vochtige streken’ (‘Feuchgebiete’). Haar personage Helen Memel windt geen doekjes om haar viscerale fixaties en beschrijft uitvoerig haar aambeien die ‘woekeren als bloemkolen’ (en waardoor ze naderhand in het ziekenhuis belandt - de setting van dit boek), en het extra genot dat ze haar verschaffen bij seks, naar het schijnt een ‘geweldige seksuele sensatie’. Ook koestert ze de gewoonte een melange van lichaamssappen achter het oor te strijken als persoonlijk odeurtje. Even ‘met de vinger in de kut graaien’ maakt elk posh parfum overbodig en werkt des te beter.

Even ongegeneerd waren de bekentenissen van sommige bloggers op Jezebel (een hotspot voor alles wat seks, celebrities en fashion betreft): plastische en gedetailleerde uitlatingen over schimmelinfecties, seks tijdens de bloederige dagen en vrouwelijke ejaculatie. Een van de bloggers, Moe Tkacik, schreef een levendig verslag over haar worsteling met een tampon die tien dagen lang bleef zitten. Er kwamen een aantal negatieve reacties van lezers die zich stoorden aan haar vrijpostigheid, maar de vermakelijke manier waarop ze haar verhaal deed werkte voor velen bevrijdend en er volgden een resem bekentenissen in dezelfde trant.

De blogspot van Jezebel is een voortrekker in deze nieuwe trend van ‘oversharing’ (de neiging om veel, zoniet alles met iedereen te delen), maar ook elders vind je dezelfde onbeschaamde uitingen over de lusten en lasten van het vrouw-zijn. In Elle magazine schreef auteur Miranda Purves een brutaal stuk over hoe de geboorte van haar kind er nog steeds voor zorgt dat het verkeer in haar vagina vlotter verloopt dan ze wel zou willen. Amelie O., die in Goedele de kolommen vulde met hetzelfde euvel, kan hiervoor gerust gelden als een Vlaamse pendant.

De menstruatiemonologen
Durven te zeggen waar je mee worstelt, de moed hebben te zeggen dat je je als vrouw soms lelijk en vies voelt, je zwakheden en onzekerheden durven te signaleren, het is niet het soort bevrijding waar de vorige generatie feministen op wachtte, maar het is wel realiteit. Zelfs de libertijnse Catherine Millet laat zich in haar laatste boek ‘Jaloezie’ van haar gênantste kant zien. In één genadeloze geut zelfanalyse krijgen we de schaduwzijde te zien van het seksueel losbandige leven dat ze jarenlang met overtuiging leidde, of beter ‘leed’, want de afgunst en nijd die ze voelt bij de affaires van haar man zorgen voor de ene crisis na de andere. De vrijgevochten Catherine Millet toont hiermee haar mentale vilbeluik, geeft inkijk in wat eigenlijk niet mag getoond worden, namelijk dat libertinage samen kan gaan met redeloze aanvallen van jaloezie en paranoia. Sommigen zullen het zien als een vorm van openbare zelfvernedering, het koketteren met het taboe als een perverse vorm van aandachttrekkerij, anderen zullen haar loven voor haar openheid, een confessie die heilzaam is voor zij die zich in een gelijkaardige situatie bevinden.

Diezelfde missie dreef ook de achttienjarige Rachel Kauder Nalebuff, die de (eerste) menstruatie, ‘het laatste taboe’, van de sluier van schaamte wou ontdoen. In ‘My little red book’ (knipoog naar Mao), dat ondertussen een wereldwijd succes kent, assembleert ze een patchwork van 92 vrouwengetuigenissen over die eerste keer dat hun onderbroek rood(bruin) kleurde, en hoe ze hierbij allemaal, op een paar uitzonderingen na, ‘schaamte’ voelden. Nalebuff vertelt haar eigen verhaal van een ongemakkelijke waterskisessie met een paar vellen keukenpapier als eerste redmiddel tussen de benen, maar laat bijvoorbeeld ook haar tante Nina aan het woord, die voor het eerst vertelt over hoe ze ontsnapte aan het naakt fouilleren door de nazi’s door de plotse komst van haar maandstonden. ‘My little red book’ bevat verhalen van vrouwen uit alle hoeken van de wereld (van de VS tot Turkije, van Ghana tot India) en alle socio-economische gelaagdheden. Grootmoeders en tieners, ondernemers en dichteressen, bekende schrijfsters en nobele onbekenden, ze doen allemaal hun boekje open over hoe ze die eerste keer geen doekje vonden voor het bloeden. Troostend en bevrijdend, opnieuw, want de paniek waarmee we dachten alleen te zijn blijkt weer maar eens van iedereen. Om dat effect kracht bij te zetten, opende Rachel Kauder Nalebuff een website, waar iedere vrouw onbeschroomd haar menstruatiemonoloog kan posten.

De koningin van de schaamteloosheid
Eenzelfde catharsiseffect heeft Charlotte Roche op het oog met de (overdreven?) mededeelzaamheid van haar hoofdpersonage in ‘Vochtige streken’. Lezen dat ze zich moeilijk kan bedwingen als ze bij iemand een mee-eter ziet blinken, dat ze als revolte tegen de tamponindustrie zelf tampons rolt van toiletpapier, dat ze de gebruikte tampon van haar vriendin zorgvuldig inspecteert en hoertjes bezoekt om de diversiteit aan kutjes te bestuderen: het is misschien allemaal iets te doortastend, maar niettemin herkenbaar. En haar ‘pamflet’ (want om als literair werk te worden beschouwd heeft het net iets te weinig om het lijf) raakt aan een dualiteit waar veel vrouwen heden ten dage mee worstelen: de dagelijkse realiteit van hun lijven, die nu eenmaal heel wat onwelriekende substanties produceren (en best wel meer dan die van mannen) en het ideaalbeeld dat de reclame ophangt van feeërieke deernen die de klok rond naar rozenblaadjes geuren. Een spanningsboog die moeilijk vol te houden is.

Hoog tijd om daar een flinke ruk aan te geven, vond Charlotte Roche, en de hygiënemaffia een poepje te laten ruiken. Gek genoeg stoot de ‘koningin van de schaamteloosheid’ hiermee op nogal wat ongenoegen van de oude garde feministen (ook wel ‘second wave’ genoemd). Zij vinden het werk van Roche en consorten (want er zijn in Duitsland in diezelfde periode een aantal boeken verschenen met dezelfde toon) te zeer op zichzelf gericht, en gespeend van de maatschappijkritiek waar ze zo prat op gaan. Het gros van de huidige lichting feministen (de derde golf dus) draagt Roche echter op handen als protagonist en zielsverwant, en beschouwen haar onverbloemde ontboezemingen als een manifest voor een nieuw en uitgesproken feminien bewustzijn. Een bewustzijn dat aardser en complexloos is, dat gekruid is met humor en sexappeal en zich niet beklaagt over de mannelijke ondeugden. Een vrouw-zijn ook dat niets te maken heeft met de vreugdeloosheid en de slachtofferrol die sommigen sinds de tweede feministische golf met zoveel graagte vertolken. Enige valse noot in dit verhaal: mannen vinden het boek van Roche doorgaans wansmakelijk en/of ridicuul. Als dit maar geen reden blijkt om over te gaan tot een vierde, reactieve golf van feminisme.

Meer lezen:
* ‘Vochtige streken’, Charlotte Roche, De Bezige Bij, 2008
* http://jezebel.com/
* ‘Jaloezie, het andere leven van Catherine M.’, Catherine Millet, De Bezige Bij, 2009
* ‘My little red book’, Rachel Kauder Nalebuff, Twelve Books, 2009
* http://www.mylittleredbook.net/

(verschenen in De Morgen Wax op 13 juni 2009)

Mea Vulva

2009-06-04T09:54:00.005+02:00

In het Rivierenhof in het Antwerpse district Deurne loopt nog tot 7 juni de tentoonstelling "Mea Vulva: een ode aan de vagina". Die expo toerde eerder al in Nederland rond en zorgde daar voor heel wat controverse. Aan Mea Vulva werken meer dan dertig Nederlandse en Belgische kunstenaars mee. De werken variëren van schilderijen tot beeldhouwwerken en er werd zelfs speciaal een "Vulva-lied" gecomponeerd. De artiesten klagen door erg grafisch te werken de zogenaamde designervagina aan. Meisjes van 15 à 16 jaar oud trekken immers steeds vaker naar de plastisch chirurg om hun schaamlippen te laten aanpassen aan de schoonheidsidealen die ze zien op tv of in roddelbladen.Tegelijk wil de expo aandacht vragen voor de vrouwenbesnijdenis, die in België en Nederland blijft bestaan, ondanks een verbod erop. Concreet is Mea Vulva een ode aan de natuurlijke vagina, zonder chirurgische ingrepen. (belga/mvdb)

http://www.meavulva.nl/

Mieke Drossaert 'Colourfullpeople"

2009-05-27T12:54:00.005+02:00

"Haar schilderijen zijn vooral emotie, een lichte schok die door je heen gaat en die je naar het werk toezuigt om het van dichterbij te bekijken en dan weer afstand te nemen, naar een ander schilderij gaan kijken en terug te keren naar dat ene, de titel nog eens lezen en je af vragen welk verhaal hier achterzit. Je houdt van de kleuren, omdat ze precies passen in je eigen wereld, omdat ze de kleuren zijn van je lievelingsmuziek. Je zou het zo van de muur willen plukken en mee naar huis nemen, omdat je er elke dag wil van kunnen genieten. Zo kijk je naar haar werken: met de ogen van iemand die net ontdekt wat liefde op het eerste gezicht betekent..." (over het werk van Mieke Drossaert op Uit in Vlaanderen)

Meer werk van Mieke Drossaert vind je hier, op haar website. Het is nog tot 31/05 te zien in Entrepot Louisastraat 18, 8400 Oostende.

'Jour de souffrance' of Het andere leven van Catherine M.

2009-05-20T16:27:00.005+02:00

'Al in de eerste jaren van onze relatie gag ik bij drie of vier gelegenheden blijk van jaloezie. Hoewel het allemaal lang geleden is en mijn geheugen een opmerkelijk goede schifting heeft gemaakt, ben ik er zeker van dat ik in geen van die gevallen bang was voor de rivaliteit van een vrouw die mooier was dan ik of beter presteerde in de seksuele arena. Ik was geschokt door de aanwezigheid van een indringster. Ik voelde me in de belachelijke situatie, maar dan duizend keer erger, van iemand die vrolijk reageert op een glimlach of kushand die vanuit de verte door een vriend wordt geworpen, en zich dan ineens realiseert dat het gebaar bestemd was voor degene achter haar. Zo ontdek je niet alleen dat je niet de enige bent die een band met hem heeft, maar ook dat hij je soms niet ziet, en dat je moet wijken voor een ander.' (pag. 45)

Een fragment uit 'Jaloezie', het nieuwe boek van Catherine M. In de maanden na de publicatie van haar eerste boek, 'Het seksuele leven van Catherine M.' keerde één vraag in de reacties van de lezers steeds terug: 'Hoe ging u om met jaloezie?' Catherine Millet besefte dat haar volgende boek op die vraag een antwoord moest bieden. 'Jaloezie' is weerom het werk van een scherpe observator, die meticuleus en genadeloos haar eigen gevoelsleven blootlegt, en dit vormgeeft via soms vergezochte, maar rake beelden. Een vreemde mengelmoes van egodocumentaire, kunstkritiek en filosofie, die ook al eigen was aan het eerste boek van Millet. Maar dit boek is zoveel interessanter. Omdat de vertelster zichzelf hier in een positie plaatst die naakter is dan naakt. Omdat ze niet anders kan, allicht, als ze haar natuur gehoorzaamt. En dit vanuit een dubbele masochistische reflex: enerzijds via de exegese van de affaires van haar echtgenoot (via notitieboekjes, foto's, brieven en andere sporen die hij achteloos achterlaat), die haar zowel pijn als deugdpijn bezorgen, het dwangmatige opzoeken en herhalen van die pijn, de pijn van de jaloezie, van gevoel weg te ebben uit het brandpunt van de aandacht van degene die je het meest na staat. Anderzijds door het openlijk etaleren van deze neurose en de mentale zelfverminking die ze zichzelf steeds opnieuw toebrengt, het sans gêne opschrijven van datgene wat niet mag gezegd worden - de libertine die enkel zichzelf een libertijnse levenswandel toestaat maar gruwelt bij datzelfde bij haar geliefde(n) - en het te grabbelen gooien van die ellende voor het hele (inter)nationale lezerspubliek. Een moed die door haar zelfvernederend karakter wellicht zowel respect als minachting zal uitlokken. Een moed waardoor dit boek van Millet alweer een mijlpaal is waar je niet omheen kunt.

'Omdat ze niet werden belemmerd door allerlei bijkomstigheden, net als de meeste relaties waaraan de partners maar een deel van hun tijd besteden of overspelige relaties die oppervlakkig blijven, hadden deze parallelle levens voor mij een aantrekkingskracht die leek op die van dagdromen; ze waren een tussenvorm: ze gaven de mentale beelden vastheid zonder de scherpte van de alledaagse werkelijkheid.' (pag. 40)

~ 'Jaloezie' in de sensOtheque

Een masterclass in de sensualiteit

2009-05-04T21:11:00.008+02:00

copyright carmendevos
Een intiem gesprek met David M.: een ongewone gigolo, leermeester in de bedstee en zieltjeszalver
In onze zoektocht naar een mannelijke escort om te interviewen stootten we steevast op dezelfde types: zonnebankbruin, strak in het pak, gel in de haardos, pornofilmfähige lijven. En ze heetten haast zonder uitzondering David (merci Michelangelo). Geen van deze reeks pseudo-adonissen prikkelde ons voldoende tot een gesprek. Tot we ons het verhaal herinnerden van een vriendin, die uit nieuwsgierigheid en in tijden van sip singleschap contact opnam met een gigolo. Slechts één ding had hij gemeen met de anderen: ook zijn nick was David. Voor de rest vertelde ze dat hij een onopvallende man was. Niet uitgesproken knap of goedgebouwd. Iemand die je niet eens zou opmerken in het straatbeeld. Maar deze David bleek een duivel in een doosje: in bed bracht hij haar naar ongekende hoogten. En hier zitten we nu, face à face met de man die het kan. Een praatvaar met mooie, melancholische ogen die duizend gedachten verraden en een aandoenlijke, haast te lieve lach.

Toen ik je contacteerde drukte je er op dat je geen gigolo was zoals de anderen. Wat onderscheidt er jou, behalve je niet bijzonder afgetrainde en gepolijste lijf, van andere gigolo’s?
Ik denk dat vooral mijn benadering anders is. Eigenlijk zie ik mezelf ook niet echt als gigolo. Ik heb een gewone, goedbetaalde job en de ontmoetingen met vrouwen zijn voor mij dus geen financiële noodzaak. Ik verdien er eigenlijk zo goed als niets aan. Ik doe dit vooral omdat ik zo van mensen, en van vrouwen in het bijzonder houd, omdat ik hen wil tonen wat mooie seks is, wat sensualiteit is. Ook ligt de frequentie waarmee ik vrouwen ontmoet te laag om er echt iets mee te verdienen. Soms ontmoet ik eenmaal per week een vrouw, soms eenmaal in de maand, soms houd ik er een paar maanden mee op, als ik een vaste relatie heb of even moet herbronnen en tot rust komen. Dit werk kan zeer uitputtend zijn, vooral emotioneel. Veel vrouwen die bij mij komen zijn beschadigde vrouwen, incestslachtoffers of vrouwen die worden misbruikt, die in gewelddadige relaties zitten. Dat soort vrouwen heeft er helemaal geen idee van hoe mooi en liefdevol seks kan zijn. Ik probeer hen dat opnieuw leren, ik probeer de connectie tussen seks en liefde opnieuw te herstellen, een verbinding die bij vrouwen in die situaties vaak verbroken is.

Je zalft dus niet alleen het lijf maar ook de ziel. Voel je je niet veeleer therapeut dan gigolo?
Het is zeker zo dat een mannelijke escort een heel ander soort werk verricht dan zijn vrouwelijke collega’s. Mannen zijn veel directer wat seks betreft. Ze verwachten dat zo’n escortemeisje haar werk goed doet, op het moment dat de nood het hoogst is, en daarmee is de kous af. Echt contact vindt er meestal niet plaats tussen een escortemeisje en een klant, het is vluchtig en van voorbijgaande aard. Bij mij verloopt dat geheel anders. Vaak gaan er maanden mailen of bellen over vooraleer ik iemand echt ontmoet. Tegen dan weet ik ongeveer met wat voor vrouw ik te maken heb, en waarom ze mij contacteerde, waar haar noden liggen. Vrouwen nemen dan ook zelden contact met mij op voor zuiver amusement, vaak zitten daaronder diepere noden die een psychologische oorzaak hebben. Of het zijn vrouwen, vaak jongere meisjes, die graag iets willen leren, zaken die ze dan op hun liefje kunnen uitproberen, waardoor ze betere minnaressen kunnen worden. Op een dag kwam er een meisje bij me met een merkwaardig plan. Ze blinddoekte me en ik hoorde dat ze naast me plaatsnam. Toen hoorde ik haar bladeren in een boek, en bij elke bladzijde die ze omsloeg verrichte ze een of andere handeling met mij. Ze gebruikte mij dus als levende pop en probeerde allerlei zaken op me uit. Met een leerboekje in de hand trachtte ze zich te verfijnen in het liefdesspel. Zo’n vertederende, veeleer grappige ontmoetingen heb ik dus ook. Door veel te praten probeer ik te ontdekken wat een vrouw precies van mij verwacht. Zelf heb ik een zeer sterk ontwikkelde vrouwelijke kant. Vandaar allicht mijn bovengemiddelde interesse voor vrouwen, en mijn inlevingsvermogen. Ik moet weinig moeite doen om aan te voelen wat er roert in de vrouwelijke ziel.

Je hebt het nu vooral over de vrouwelijke ziel, maar in bed wil het oog toch ook wat. Wat doe je als een werkelijk schreeuwlelijke, onwelriekende cliënte beroep op je kunsten wil doen?
Eigenlijk kom ik dat zelden tot nooit tegen. De vrouwen die naar mij toekomen zijn altijd goed verzorgd, vaak stijlvol en intelligent. Eigenlijk kan elke vrouw die je op straat tegenkomt mijn klant zijn. Het zijn geen buitensporig rijke of marginale vrouwen, gewoon mensen zoals jij en ik. Ik denk dat dat soort vrouwen zich met andere gigolo’s ophoudt, ik ontmoet ze alvast niet. Zaken waar ik echt op afknap zijn vrouwen die geweld zoeken, écht geweld, geen geweld dat onderdeel uitmaakt van een spel, zoals bij sm. Als ik aanvoel dat een vrouw daarnaar op zoek is, moet ik haar teleurstellen. Dan klikt het absoluut niet. Ik heb dat gewoon niet in mij. Op vraag van een paar klanten heb ik mij door de jaren heen wel wat onderlegd in sm, in zweepjes, bondage en dominant taalgebruik, maar het is niet echt mijn ding. Ik doe het vooral om hen te plezieren. Heel zelden komt het voor dat een vrouw mij uiterlijk echt niet aanspreekt, maar zowat altijd vind ik in elke vrouw iets wat ik mooi vind. Ooit ontmoette ik een zeer zwaarlijvige vrouw, en niet echt mooi bovendien, maar ze was zo ontzettend lief en sympathiek dat het mij geen moeite kostte om haar lief te hebben. We hebben een fijne tijd gehad samen. Ik ben geen oppervlakkig iemand en kijk naar andere zaken dan de gemiddelde man, door die jarenlange ervaring. Weet je dat elke vrouw, ook al is ze zestig of zeventig, tijdens de daad de fleur van een jong meisje krijgt, als ze helemaal ontspannen is, en zich verliest in het liefdesspel? Prachtig is dat.

Je spreekt de hele tijd over liefde, over het liefdesspel. Is dat geen vreemd taalgebruik voor iemand die betaald wordt om seks te hebben met vrouwen? Blijft het geen zakelijke verbintenis, after all?
Ik ga eigenlijk altijd voor the real thing. Een kille, berekende job fuck is het eigenlijk nooit. Ik neem mijn tijd om de vrouw in kwestie te leren kennen, en heb na de ontmoeting een paar dagen nodig om af te kicken, om alles te verwerken. Het grijpt zo goed als altijd diep op me in. Dat betekent ook dat het goed is geweest, dat ik die vrouw echt iets heb kunnen geven. Hoewel het stramien van elke ontmoeting grotendeels hetzelfde is, is het toch telkens opnieuw een bijzondere belevenis. Ik probeer telkens te streven naar een echte erotische ervaring en me helemaal te geven. In bed vallen al mijn remmingen weg. Het summum van sensualiteit is echte symbiose, één lichaam worden. Ik mag toch zeggen dat ik daar vaak in slaag en dat vrouwen zo goed als altijd heel tevreden zijn. Vaak gaat een nieuwe wereld voor hen open. Een ontmoeting begint doorgaans met een gesprek in een neutrale omgeving, bijvoorbeeld een hotellobby. Na dit gesprek laat ik vrouwen zelf beslissen of ik hen beval, en of we samen naar de hotelkamer gaan. Als we daar aankomen begin ik meestal met een massage, waarbij ik de vrouwen hun lingerie laat aanhouden. Vrouwen weten waarom ze mij contacteren, maar toch mag dat niet rechttoe rechtaan gebeuren, dat roept alleen maar gêne op. Het moet allemaal een beetje ingekleed en ingeleid worden. Die massage moet ik zelden tot nooit helemaal geven. Meestal voel ik de goesting bij de vrouwen halverwege sterk opborrelen. Ze ontspannen zich en hun dijen vallen open: het signaal om aan het indringender werk te beginnen. Door de jaren heen heb ik zoveel geleerd over het vrouwenlichaam, ik ken heel wat trucjes en speciale plekjes. Vrouwen hebben me ook veel geleerd door openlijk te praten over seksualiteit en hun verlangens schaamteloos te uiten. Ik weet ondertussen precies op welke knopjes ik moet drukken om hen het ultieme genot te verschaffen. Mijn eigen genot is daarbij van ondergeschikt belang. Ik kom eigenlijk nooit meer tot een hoogtepunt, tenzij men mij daar expliciet om vraagt.

Heb jij niet teveel geleerd over vrouwen en al hun slimme streken? Kun je nog verliefd worden op een vrouw, een vrouw echt liefhebben?
Ik zou zelfs durven zeggen dat ik vrouwen nog meer liefheb dan vroeger. Je zou verwachten dat ik ondertussen door de wol geverfd ben, maar ook ik loop nog vaak teleurstellingen op in de liefde. Ik probeer me emotioneel af te schermen van mijn cliënten, maar dat lukt lang niet altijd. Ik ben dan ook al een aantal keer heel erg verliefd geworden. Soms zijn daar vaste relaties uit gegroeid, die helaas nooit zijn blijven duren. De dingen zijn niet altijd wat ze lijken, en achter de façade van een beeldschone, succesvolle vrouw, kan een onoverkomelijk jeugdtrauma schuilen. Door dergelijke ervaringen ben ik misschien kieskeuriger geworden. Zoals elke normale man ben ik echter op zoek naar een zielsverwante, iemand waarmee ik iets duurzaams kan opbouwen, een relatie waarin sensualiteit een mooie plaats krijgt. Totnogtoe heb ik die nog niet gevonden, maar mocht dat het geval zijn dan kies ik onmiddellijk voor haar. Ik heb geen probleem met monogaam zijn en ben de vrouw waar ik voor kies helemaal toegewijd. Door allerlei toevalligheden ben ik in dit aparte bestaan gerold, maar ik ben zeker geen gigolo voor het leven.

(Dit interview verscheen in De Morgen Wax op 2 mei 2009)

Sparky Campanella: 40 over forty

2009-05-01T19:16:00.010+02:00

"Most women over forty are not happy with their bodies. The women in this series, who had the courage to be seen by a 4x5 camera, are no exception. Exhibitionism was not what compelled them to be photographed. Most were terrified of the prospect and had to be cajoled and seduced into posing. Their discomfort at the scrutiny and judgment their bodies were likely to receive was offset by their determination to rise above it. Indeed the very act of showing up for a nude 4x5 portrait at any age over forty is itself a show of strength. These women showed me a sense of self that prevailed with at least a tentative victory over their discomfort at being so clearly seen.

As I was setting up my camera and lights, I asked each woman to write a page or two about how they see themselves sexually and how their sexuality has changed as they’ve grown older. While their bodies are a product of childbirth gravity surgery genetics accidents diet stress lifestyle, their writing reveals that you don’t need a perfect body to remain vivacious. These woman are more sensual, confident, desirable and delicious than ever before in their lives. We all have issues in our life that challenge us, and as we grow older physical issues become more important. Resistance certainly shapes form, much as the vicissitudes of age shape our sexuality." (Sparky Campanella about his project '40 over forty')

De naakte bruid

2009-04-30T17:27:00.006+02:00

'Liefde is aandacht en die krijg je helemaal niet; je bent als een ballon die zich heeft losgerukt uit een vuist die hem vasthield en nu opstijgt en rondtolt aan een veranderlijke hemel.
Je denkt aan andere dingen, in bed, alleen. Die zijn bijna elke nacht bij je, om je in slaap te sussen. Een groep mannen die toekijkt hoe je gepenetreerd wordt door een bezemsteel. Je kent geen van de daders erg goed. Het is nooit intiem of teder. Het wordt gefilmd. Soms kijken vrouwen naar de penetratie, met kaarsen, door dieren; soms doen de vrouwen zelf mee. En de mannen. Handen bewegen zich over je naakte lichaam, duwen je benen uit elkaar, onderzoeken, glijden naar binnen. Bijna iedere avond fantaseer je die dingen om je in slaap te krijgen.'

'De fotograaf was Colombiaan. Hij werd gek van jullie allemaal, wilde dat de groep zich zou ontspannen. Hij vroeg jullie om te denken aan het meest sensuele wat je je maar kon voorstellen en dat hardop te zeggen, waarop er eerst ongemakkelijk werd gelachen, gevolgd door stilte.
Huid tegen huid, zei je vroegere studente ineens. Iemand anders riep ganzenlever. De zachtheid van babydijtjes. Naakt zwemmen, om middernacht. De geur van pas gemaaid gras. Faurés Sanctus. De lach van een vriendin.
Totdat jij nog alleen over was.
De nek van je man kussen, zei je, terwijl hij helemaal opgaat in zijn werk. Je stem stamelend en aarzelend, je blozen diep. De foto werd genomen en toen die werd gepubliceerd stond dat nog allemaal op je gezicht te lezen.'

(2 fragmenten uit 'De naakte bruid', door een anonieme auteur - een vertaling van 'The bride stripped bare')

~ Meer over 'De naakte bruid' in de sensOtheque

Trouw blijven of vreemdgaan?

2009-04-29T16:49:00.006+02:00

Inspirerende aflevering van Café De Liefde over trouw en ontrouw, vreemdgaan met en zonder toestemming:

http://www.cafedeliefde.nl/notes/index/show?noteKey=Trouw_blijven_of_vreemdgaan%3F

Sublime Mistresses

2009-04-28T11:50:00.008+02:00

Een supertip: het bureau Sublime Mistresses waar ook Marije Janssen (Rated X) achter zit: http://www.sublimemistresses.com/

"Sublime Mistresses provides gratifying channels for those who wish to bring their BDSM fantasies to life with a Mistress that pleases the senses and fulfills intellectual and spiritual desires. The Mistresses we have chosen to work with have not only been selected according to their level of expertise, but also because they have a perfect presentation and posses a sincere conviction of the positive outcomes that BDSM can offer. Each Mistress has her own distinctive qualities and the possibilities of services offered are just as diverse as the Mistresses we represent."

Marije Janssen: "Sinds 1 april (keep your jokes to yourself...) is Sublime Mistresses een feit. Sublime Mistresses is het allereerste exclusieve BDSM bureau in Nederland (en zeer waarschijnlijk ook daarbuiten) en ik ben trots om te kunnen zeggen dat ik hier een onderdeel vanuit kan maken, niet voor de schermen, maar zeker daarachter. BDSM is iets dat heftige emoties bij mensen oproept en ik hoop dat Sublme Misstresses daar op haar eigen manier enige nuance in aan kan brengen. Door services aan te bieden die niet direct associaties oproepen met duistere kelders en extreme sexuele activiteiten. Door juist naar buiten te treden als een toegankeijke dienst hoop ik dat het mogelijk is om een klein deel van de vooroordelen weg te nemen en te laten zien dat het geen praktijken zijn waarvoor je je hoeft te schamen.Misschien klinkt dit vreemd aangezien de aangeboden diensten niet gratis zijn (integendeel!). Betalen voor iets dat gelinkt is aan sexualiteit roept voor sommigen automatisch schaamte op. Ook daar kan ik niet in meegaan. Naar mijn mening zijn er uiteenlopende legitieme redenen om te betalen voor sex en ik zie degenen die dat doen niet per definitie als slecht of oneerbaar. In het geval van zoiets kwetsbaars als BDSM vind ik betalen voor kwaliteit helemaal niet slecht. Zeker in dit geval niet. De dames die deel uitmaken van Sublime Mistresses delen een passie en doen aan BDSM omdat ze zich er goed bij voelen.Ik hoop dat Sublime Mistresses drempelverlagend kan zijn voor mensen die het idee hebben dat BDSM wellicht iets is waar ze zich thuis bij voelen, maar nog niet weten hoe en wat ze willen. Die het misschien eng vinden om direct 'het wereldje' in te duiken, uit bijvoorbeeld schaamte of onzekerheid of door de uitgesproken negatieve stempel die deze sexuele voorkeur heeft."

Toch een klein vraagje, Marije: waar blijven die Sublime Masters?!

Temsamani duikt in de erotica

2009-04-28T09:43:00.002+02:00

"Anissa Temsamani (sp.a) brengt in september een verhalenbundel uit over de Wetstraat waarin het niet om politiek maar om erotiek draait. "Voor mijn verhalen ga ik putten uit mijn eigen ervaringen en herinneringen. Het zal gaan over wat ik in de toppolitiek gezien, gehoord en gevoeld heb, maar ik zal niet altijd zelf de hoofdrol spelen. Het worden semifictieve verhalen, half realiteit, half verbeelding (...) Op elke werkvloer hangt er erotiek, en dus ook in de Wetstraat, een heel macho milieu". (belga/vsv) " (uit De Morgen)

Is dit niet het laatste waar we op zitten te wachten? Temsamani & erotische verhalen tot daaraan toe, maar de Wetstraat...?!

http://www.demorgen.be/dm/nl/989/Binnenland/article/detail/831790/2009/04/25/Temsamani-brengt-erotische-verhalen-uit-Wetstraat.dhtml

Is het liefde of verlangen?

2009-04-27T14:01:00.000+02:00

Check het hier: http://www.e-gezondheid.be/liefde-verlangen/echtpaar-psychologie-relaties-14-171-3762.htm

The Sensualist Manifesto

2009-04-22T09:09:00.003+02:00

1. For a true Sensualist the five senses are the highest gift. Experiencing sensual pleasure through savouring, sniffing, observing, listening and touching is their lifelong leitmotiv. Sensualists enjoy poking their noses in their lover’s armpits, love drinking the bodily fluids, revel in the soft scrubbing of skin-against-skin. Sensualists never express the word ‘sex(uality)’. Sensuality however is their mantra, eroticism their adage, tickling their addiction.

2. For a Sensualist lust equals zest for life. No libido means no energy, no creativity, no inventivity. Lust is the catalyst of their lives. They consider love-making as a language, just as fit as any other language to penetrate the darkest regions of somebody else’s mind and soul. Their heated view on things is not restricted to the bedroom. Their entire life is covered with a veil of sensual sensation. Sensualists immediately recognise each other through the poignant, passionate look in the eyes.

3. Sensualists practise slow sex, analogous to slow food, which is also focused on reawakening the senses, slowly and devotedly, by serving quality and originality. Sensualists prefer desire above fulfilment, the endless scrutinizing of each others’ bodies above a quick and simple fuck. The Walhalla for a sensualist is reaching an orgasm without even touching the other. A penetrating look can do so much more than a real penetration. Sensualists invest an abundance of time in letting the longing grow fiercer and fiercer. They drift on the energy that derives from suggestion and abstention.

4. Sensualists dote on slow sex but this doesn’t say anything about the pace of their lovemaking. They are fond of the contrast between fast and terribly slow, between ruthless and soothing, animal and cerebral, intense and superficial, distant and intolerably intimate, between being restrained and eager, between hitting and healing, biting and kissing, sizzling and freezing. It is this entire spectrum of feelings and sensations that oscillatory cranks up their lust.

5. Language is the aphrodisiac par excellence for a Sensualist. Sensualists are word junkies that send each other elongated eropoetic writings. They read arousing literature to each other and poetry compilations are used tot facilitate the traffic between the sheets instead of the habitual lubricant. Sensualists can be touched deeply by one well thought-out sentence and enjoy months of pleasurable old-fashioned correspondence. Tickle their brain (their most erogenous zone) and their bodies react instantly. Though sensualists are cerebral creatures, their sensual summit is situated in animal regions. The utter fulfilment lies in letting the beast go, letting it sweep away the monocracy of the mind. The ultimate objective of a Sensualist is to reach a complete symbiosis with a partner, becoming one body instead of two, no longer knowing where the self ends and the other begins.

6. Sensualists view lovemaking as a form of art, a skill that can be learned and honed through practise, careful observation and discussion. Every new love is a new step in the continuous perfecting of a Sensualists bedroom arts and techniques. Sensualists do not restrain their love lives to one exclusive partner or one sexual orientation. Their sensual explorations are characterised by a diversity of people, bodies, sexual practises and roles. They travel around their lover’s body, map it meticulously, know every inch of it. Sensualists are light-fingered; excel in keeping tongue, timing and rhythm.

7. Sensualists regard the body as one huge erogenous zone. Hands, feet, armpits, kneeholes and earlobes, glans penis and clitoris, nipples and tits: they are all one and the same. Fingers intertwine and almost reach an orgasm, toes are licked as though life depends on it. A Sensualist uses the body as the primal instrument for sensual pleasure; accessories add a nice touch but not really necessary. Much more important than masks, rose petals, candles and electric devices is imagination. Sensualists prefer the suggestive power of fantasy above the brutal in-your-face of pornography.

Would you like to subscribe to this Manifesto? Please join the Facebook group: http://www.facebook.com/home.php#/group.php?gid=52190222407

Please copy paste & spread the word!

~ Het Sensualistisch Manifest in het Nederlands: klik hier

Polyamorie, of het verkwikkende en verraderlijke van meervoudige liefde

2009-04-06T12:29:00.006+02:00

‘En hoe heet dat zegt ge?…’
‘Polyamorie… Dat ge verschillende relaties hebt met verschillende personen…’
‘En uw baas die doet dat?…’
‘Ja, die heeft én een vrouw én ook een vriendin en die twee weten dat ook nog eens van elkaar… Hij zegt: ja, ik zie mijn vrouw graag, ik zie mijn vriendin ook heel graag, waarom zou ik moeten kiezen.’
‘En die zijn vrouw gaat daar mee akkoord? Wat voor een dwaze kalle is dat?…’

- dialoog uit ‘Loft’ (2008) Eric Van Looy & Bart De Pauw -

Het kwam kort aan bod in ‘Loft’, Goedele had het over ‘Vreemdgaan toegestaan’, en het gonst onmiskenbaar her en der door de gangen. Toch repliceert zowat elke gesprekspartner met “Poly…wat?!” als ik mijn geliefkoosd dada op tafel gooi. Daarom, spot op het wat en waarom, op de do’s en don’ts van de nieuwste trend in relatieland: polyamorie, ook wel de ‘nieuwe monogamie’, ‘polyfideliteit’ of ‘consensual nonmonogamy’ genoemd. Allemaal benamingen die worden aangerukt door zij die heden ten dage een manier zoeken om ethisch en fijngevoelig om te gaan met meerdere liefdesrelaties tegelijk.

Die laatste term, ‘consensual nonmonogamy’, dook voor het eerst op in het boek ‘The Ethical Slut’ uit 1997 (nu zowat de bijbel van de polyamoreuzen) waarin sekstherapeute Dossie Easton en schrijfster Catherine A. Liszt pleitten voor het officialiseren van overspel. Volgens hen was het voor vrouwen perfect mogelijk om meerdere liefdesrelaties tegelijk te onderhouden, zonder dat daar per se de negatieve connotatie van ‘hoerig’ gedrag moest worden aan vastgeknoopt. Ondertussen is de trend naar onze contreien overgewaaid en uitgegroeid tot een heuse ‘polyamoreuze’ gemeenschap, met nieuwsgroepen, chatlists, workshops en websites ten overvloede. In de Lage Landen verrichtte vooral Ageeth Veenemans pionierswerk. In haar boek ‘Ik hou van twee mannen’ tracht ze de mythe van de monogamie te ontkrachten en vertelt ze over haar ervaring om van meer dan één persoon tegelijk te houden. "Het bleek te kunnen, twee liefdesrelaties tegelijk zonder liegen en bedriegen. Ik ontdekte dat ik niet de enige was die twee liefdes wilde. Waarom wist ik dit niet eerder?”

Niet zomaar een lekkere wip
Dat is inderdaad waar de term ‘polyamorie’ in essentie op slaat: het onderhouden van meerdere liefdesverhoudingen tegelijk, in alle openheid. Dat kunnen twee of vijf relaties tegelijk zijn, zowel hetero-, homo- als biseksuele relaties, en de klemtoon kan op lichamelijke, emotionele of geestelijke verbondenheid liggen. Waar polyamorie expliciet niét op slaat - en dat hadden de onverlaten in ‘Loft’ niet helemaal begrepen - is op zuiver seksuele of geheime vrijerijtjes, scenario’s waartoe ‘zakenman ontmoet wekelijks jonge gewillige deerne voor lekkere wip’ of ‘vrouw vlucht in liaison met viriele minnaar omdat drukbezette echtgenoot haar veronachtzaamt’ behoren. Vóór alles gaat polyamorie om liefdevolle en langdurige relaties, niet om tijdelijke of onpersoonlijke lustaffaires.
Polyamoreuzen zijn dikwijls meesters in het sociale verkeer, al hebben de meesten ook al een hele weg afgelegd. Doorgaans komt één van de twee partners op de proppen met het verlangen om naast de ‘primaire relatie’ (want zo heet dat in poly-vaktaal) nog andere partners te kunnen zien. Dat worden dan ‘secundaire’ of ‘tertiaire partners’ naargelang de intensiteit en frequentie van de relatie. Vooraleer die nieuwe partners worden ingepast in het raderwerk (want er zijn al snel zes personen betrokken – elke secundaire partner heeft ook weer een partner) wordt grondig overleg gepleegd. Communicatie en openheid zijn onontbeerlijk: alle partners zijn op de hoogte van elkaars bestaan, en er wordt rekening gehouden met ieders verlangens en angsten om elke nieuwe relatie vorm te geven.

De prijs van de passie
Het spreekt voor zich dat wat het vijftal in ‘Loft’ bewerkstelligt, het schoolvoorbeeld is van hoe het net niét moet, maar de film raakt wel een pijnpunt aan in de hedendaagse relatieproblematiek. De stijgende hoeveelheid scheidingen, het niet onaanzienlijke percentage vrouwen en mannen dat zijn geil/heil zoekt in overspel (volgens de laatste cijfers komt vreemdgaan voor in zowat 40% van alle vaste relaties): we kunnen er niet omheen. Ieder van ons die een jarenlange relatie onderhoudt weet dat de lont na verloop van tijd is opgebrand, dat er misschien nog heel veel liefde is, maar zelden nog de sensuele sotternijen uit de beginjaren. En wat moet je dan: langzaam uitdoven of opnieuw het vuur aan de lont steken, ten volle kiezen voor het leven en haar lekkernijen? De snoodaards uit ‘Loft’ kiezen overduidelijk voor het tweede, zij het wel op een niets ontziende manier.
Relatiedeskundige Rika Ponnet maakt brandhout van die ‘nieuwe monogamie’. “We zijn met totaal andere normen en waarden grootgebracht. Overspel doet nog veel pijn. Ik geloof niet in rationeel onderhandelen over zulke emotionele zaken. Je kan niet zomaar de knop omdraaien en een onderscheid maken tussen je lichaam en je hart.' Ze heeft ongetwijfeld gelijk. Zomaar de knop omdraaien en een diep ingesleten concept als monogamie naast zich neer leggen kan niemand. Maar evenmin kunnen we er omheen dat het exclusiviteitscontract dat het gros van ons nog steeds ondertekent in vele gevallen een schijnvertoning is. Hoog tijd dus om het naïeve geloof in het heilige huisje van het huwelijk in vraag te stellen en op een meer volwassen manier te proberen omgaan met onze verlangens.

Lusten en lasten
Polyamorie beantwoordt dus aan een nood die velen voelen om naast het vertrouwde nest ook nog andere zaken te exploreren. Toch is polyamorie zoveel meer dan het ‘Vreemdgaan toegestaan’ waar Goedele het over had. Als polyamorie slechts een vlucht is uit een slabakkend huwelijk, en er eigenlijk nog weinig liefde overschiet voor de primaire partner, zal deze ongelukkig en onvervuld achterblijven. Nieuwe relaties die aan het polyamoreuze raderwerk worden toegevoegd bestaan slechts bij de gratie van gezonde bestaande relaties. Pas als de primaire partners feilloos op elkaar zijn ingespeeld, elkaars gevoeligheden en goestinkjes ten volle begrijpen en accepteren, wordt uitgekeken naar vers bloed. Polyamorie is dan ook niet iets wat is aan te raden in de beginjaren van je relatie, als je razend verliefd bent en verslaafd aan je geliefde, als er nog zoveel te ontdekken is, en nog zoveel op elkaar moet worden afgestemd. De overstap van monogamie naar polyamorie is voor velen een proces van jaren, dat slechts tot stand komt met veel geduld en vele ellenlange gesprekken.
Hierin wijkt polyamorie af van de ‘free love’ in de jaren ’60, waar wildwippen zonder meer was toegestaan, en vrijheid het hoogste goed. Polyamorie is net het tegenovergestelde: je vrijheid bestaat slechts binnen de grenzen van de ander. Binnen elke relatie geniet je van de lusten, maar draag je ook de lasten. De veelheid aan mogelijkheden lijkt voor polyamorie-neofieten soms buitengewoon aanlokkelijk, maar polyamorie is geen hof van Eden, geen luxepraktijk. Meervoudig liefhebben is een echte kunst, en vergt nogal wat mentale veerkracht en een aardige dosis emotionele intelligentie. Een oeremotie als jaloezie overwinnen is immers geen sinecure.
Polyamoreuzen durven meervoudige liefde wel eens als een ‘geaardheid’ te zien: je wordt polyamoreus geboren, het zit in je genen, net als homoseksualiteit. Het is dus geen kortstondige oprisping, je kunt er niet zomaar ‘omheen’. Terwijl sommigen volstrekt gelukkig zijn met een toegewijde één-op-één-relatie, kennen anderen reeds sinds ze ‘relationeel actief’ zijn het verlangen naar een veelvoud aan relaties. Velen zijn tevreden met het vredige coconnetje van hun één-op-éénrelatie en denken er niet aan dit op het spel te zetten. Anderen verlangen wel naar twee of meer geliefden, en zijn beter bestand tegen de onzekerheden die het ‘uitlenen’ van de geliefde met zich meebrengt.

Het jaliefgevoel
Een oud spreekwoord zegt: ‘Als je iets liefhebt, laat het dan vrij. Komt het terug, dan is het van jou. Zoniet, is het er nooit geweest.’ Polyamoreuzen kicken op het genot dat opborrelt als je je geliefde kunt loslaten, als er naast het innig samenzijn in het nest ook ruimte is voor uitvliegen. Ze noemen dat gevoel, naar analogie van ‘jaloezie’, ook wel het ‘jalief-gevoel’ (of in het Engels ‘frubble’), het jubilate dat het hart zingt als je ziet dat de ander geniet van zijn nieuwe verliefdheid, als je ziet dat hij/zij verse energie opdoet. Ze prefereren de ‘verse lucht’ die via de aanvullende relaties wordt geblazen door de primaire relatie boven het verkrampte vasthouden en het bezitterige dat volgens hen eigen is aan monogamie. Elke nieuwe liefde zorgt voor een vermenigvuldiging van hun liefde, en als er een nieuwe liefde in het spel is deelt elke betrokken partner in het genot.
Voor een gekwetst hart dat ooit een keer teveel werd bedrogen, klinkt dit allicht als baarlijke nonsens. Toch bewijzen koppels die polyamorie sinds jaar en dag praktiseren dat er een werkzaam alternatief bestaat voor het haast obligate liegen en bedriegen. Polyamorie biedt nieuwe perspectieven aan voor zij die hun leven op een integere manier willen bijkleuren met in- en aanvulrelaties, zonder het waardevolle te verliezen dat ze jarenlang hebben opgebouwd (een partner waarmee men lief en leed mee deelt, een huis, een sociaal leven, kinderen). Polyamorie laat mensen toe om te houden van twee of meer mensen, zonder dat daarbij de liefde voor deze of gene in het gedrang komt. Voor polyamoreuzen is kiezen geen optie. Omdat kiezen volgens hen altijd een beetje verliezen is, en ze het surplus van het veelvoud aan liefde tijdens hun leven niet willen ontberen. Of zoals de slimme baas in ‘Loft’ oppert: ‘Waarom zou ik moeten kiezen?!’

‘Geen enkele formule biedt een levenslange garantie.’
Polyamorie in de praktijk

Bert en Ada, twee knappe dertigers, zijn twaalf jaar samen en getrouwd. Terwijl we het interview afnemen maakt hun tweejarig zoontje het fraai gerenoveerde Gentse herenhuis onveilig met raceauto’s, vrachtwagens en ander ongedierte op wielen. Klein huiselijk geluk dus. Toch is het leven dat zij leiden niet helemaal doorsnee. Allebei hebben ze sinds enkele jaren een vaste relatie naast hun basisrelatie. Bert koestert zijn minnares Laurien die getrouwd is en ook kinderen heeft. Ada ziet regelmatig haar vriend Vic die op dit ogenblik single is.

Ada: “Van thuis uit had ik een heel burgerlijke moraal meegekregen. Ik nam heel radicale stellingen in over relaties. Voor mij was het een vanzelfsprekendheid dat ik ontmaagd zou worden door de man van mijn leven en samen met hem een ideaal gezinnetje zou opbouwen. In het begin van mijn relatie met Bert kwamen we dan ook voortdurend in conflict met elkaar, omdat het ideaalbeeld van de vrouw-manrelatie dat ik voor ogen had vloekte met de realiteit.
Bert: “Van nature ben ik iemand die de zaken meer bevraagt. Als ik in scenario’s word geduwd die vooraf teveel vastliggen wordt een soort rebellie in mij wakker geschud. Ik doe niets liever dan morrelen aan de zekerheden des levens. Ook aan de evidentie van monogamie en trouw. Ik ben het dan ook die beginnen experimenteren is met extra relaties, maar al snel ging Ada ook op exploratie. Na verloop van tijd overtroefde ze me zelfs, in de zin dat zij verder ging dan ik, waardoor ik uiteindelijk ook weer mijn grenzen durfde te verleggen.
Ada: “We zijn eigenlijk altijd zeer open geweest tegen elkaar, ook over de seksuele component van de andere relaties. Het was echt iets van ons samen, net als de ellenlange discussies die ermee gepaard gingen. Telkens als er een breuklijn ontstond in onze relatie slaagden we er uiteindelijk wel in om weer tot een oplossing te komen. Die oplossing kwam eigenlijk steeds op hetzelfde neer: om samen én gelukkig te blijven, moeten we elkaar loslaten. Stap voor stap zijn we geëvolueerd: van enkel intieme vriendschappen met kussen en knuffelen, tot ‘alles mag behalve penetratie’, tot we uiteindelijk klaar bleken voor the full monty. Nu hoeven we niet meer zo nodig alles te delen. We merken het al snel als de ander een leuke tijd heeft gehad, en genieten daar gewoon van. Want als Bert in een goede stemming thuiskomt na een nachtje met Laurien, maakt dat ook mij gelukkig.
Bert: “We noemen dat ook wel eens ons ‘geluksecosysteem’ waarin de radertjes elkaar draaiende houden en positief beïnvloeden. Toch is het niet altijd eenvoudig geweest. Je kunt je grenzen steeds proberen te verleggen, maar uiteindelijk blijken er toch bepaalde buitengrenzen te zijn waaraan niet mag getornd worden. Als dat toch gebeurt, voel je dat de relatie op het spel komt te staan. Zo blijkt het bijvoorbeeld dat mannen, en dan vooral de minnaars van Ada, het meeste moeite hebben om hun plaats te vinden in een secundaire relatie. Ada is ondertussen als de beste getraind in ‘minnaarmanagement’ (lacht).
Ada: “Onze relatie heeft veel pieken en dalen gekend, maar nu staan we sterker dan ooit. We kunnen enorm genieten van het samenzijn met ons drietjes. Dan schuiven we de rest van de wereld even aan de kant, ook onze vriend en vriendin. En tegelijk ben ik dan ook weer heel blij als ik een avondje uit kan met Vic. Het laat me toe los te komen uit de basisrelatie en de sleur van alledag even achter me te laten. Met hem deel ik niet de dagelijkse kopzorgen. Het is altijd fijn als we samen zijn, terwijl met Bert ook vervelende zaken moeten worden aangesneden. Ondertussen weet ik echter zeer goed dat ik niet in die val mag trappen en denken dat die ander veel verleidelijker is: de relatie met een minnaar staat immers altijd een beetje buiten de realiteit. Het blijft een vorm van escapisme.
Bert: “Ik zou de liefde die ik voor Laurien voel nooit vergelijken met wat ik met Ada heb. Het heeft gewoon een andere plek in het leven. De angst om vergeleken te worden is de doodsteek voor polyamorie. Daarom is het zeker niet voor iedereen weggelegd. Je moet bereid zijn bepaalde premissen in vraag te stellen, en een metadiscussie te voeren over relaties. Soms zijn mensen jaloers als wij over onze bijkomende relaties vertellen, verblind door de mooie kanten ervan. Ze vergeten echter dat wat wij nu beleven slechts het eindproduct is van een jarenlange filosofische discussie. We zullen het daarom zeker nooit prediken als de ideale relatievorm, want geen enkele formule biedt een levenslange garantie.”

(de namen van de betrokkenen werden om privacyredenen gefingeerd)

Meer lezen
* http://bitterzoet.skynetblogs.be/post/1244089/polyamory
* ‘The Ethical slut: a guide to infinite sexual possibilities’, Catherine A. * Liszt, Dossie Easton, Greenery Press (1997). Een vervolg wordt binnenkort verwacht en zou ‘The Ethical Slut: A Roadmap for Relationship Pioneers’ heten.
* ‘Ik hou van twee mannen’, Ageeth Veenemans, Andromeda (2007)
* ‘De prijs van de passie: trouw aan ontrouw’, Wilfried Van Craen, Uitgeverij Van Halewyck (2002)
* http://www.polyamorie.nl/

Het vocabulaire van de meervoudige liefde
* 'Frubble’: het gevoel van warmte en geluk wanneer je ziet dat een van je partners goed kan opschieten met een van je andere partners of een van hun geliefden.
* ‘Wibble’: het tijdelijke gevoel van onzekerheid wanneer je ziet dat een partner zich teder of intiem gedraagt met een andere van zijn of haar partners. .
* ‘Metamour’: om je relatie met een van de partners van je partner te beschrijven.
* ‘NRE’: afkorting van new relationship energy, een term die beschrijft hoe een partner zich gedraagt wanneer hij of zij een nieuwe relatie start met een nieuwe geliefde.

(dit artikel verscheen in De Morgen Wax op 4 april 2009)

'De dynamica van begeerte' Tommy Wieringa

2009-03-14T10:21:00.004+01:00

"We gingen de duisternis van de darkroom in, de vochtige, warme duisternis vol lichamen op zoek naar elkaar. Het duurde even voor mijn ogen gewend waren, voor ik mensen en ledematen kon onderscheiden die verenigd waren tot vreemdgevormde fantasiedieren. Er waren meisjes die vier of vijf mannen tegelijk bedienden, er waren paringen van schitterende jonge mensen wier lichamen glansden in de blauwe schemering, het was superieure seksuele gymnastiek, er was torenhoog genot en de ontregeling van alle zintuigen. Het was de buik van een schip, het was een galei, je hoorde het zuchten en steunen van slaven aan de riemen. En ik, ik roeide mee, geen twijfel mogelijk. Ik bewoog tussen de polen van walging en lust, heen en weer, heen en weer, alle afweer, elke defensie was weerloos in die duisternis van grenzeloze mogelijkheden.
Die nacht lag ik wakker; horror vacui. Ik was terug in de wereld van geruststellende dingen, een schaap dat hoestte in de golvende mist boven het weiland, een paard dat snoof en stampte, maar geruststellen deden ze niet. Ik was het labyrint ingegaan, in de schaduwen was het beest, de Minotaurus, maar er was geen liefdesdaad waarlangs ik de draad naar buiten kon terugvinden. Daar, in het donkere labyrint van Wasteland, ontmoette ik mezelf, de stier-mens, goeddeels blind, door zijn driften geregeerd - tat tvam asi, dat ben jij."

(dit en veel meer moois lees je in 'De dynamica van Begeerte' van Tommy Wieringa)

Wout Muller (1946-2000)

2009-03-12T14:26:00.002+01:00

Recent ontdekt via de blog van Marius Nuy: Wout Muller, Nederlands figuratief schilder overleden in 2000, en exponent van het noordelijk realisme. In zijn vaak ondeugende erotisch getinte schilderijen combineerde Wout Muller het vrouwelijk naakt met fantastische landschappen waarbij borsten en billen met elementen zoals slakken, schildpadden, appels en fallische symbolen te zien zijn. Al in het vroege werk van Muller is het vrouwelijk naakt aanwezig. Vanaf circa 1973 gaan spaarzaam in lingerie geklede vrouwen de boventoon voeren en zullen uiteindelijk Mullers handelsmerk worden. Op bovenstaande twee juweeltjes waren wij instant verliefd. Meer info vind je op de website van Muller: http://www.woutmuller.nl, en meer mooi beeldmateriaal bij de persfoto's.

Zes jaar voor zijn dood verhuisde Wout Muller naar Ierland. Hier vind je meer info over het prachtige huis + expo's: http://www.fairbrook-house.com/. Ook Mullers vrouw Clary Mastenbroek en dochter Tamara Muller waren artistiek actief. In het Nijsinghuis in Eelde schilderde hij een Erotisch Kabinet (foto's ook hier, onder het lemma Wout Muller: http://www.fairbrook-house.com/)

Het Sensualistisch Manifest ofte Het Manifest der Sensualisten

2009-03-02T10:38:00.009+01:00

We willen inspireren en stimuleren, maar ook declareren. Dat er een alternatief bestaat voor lullige pornofilms, voor vlugge zondagsnummertjes, voor de overdaad aan zomaar-bloot. We willen pleiten voor schaarste en fijnzinnigheid, een wulps en wuft tegengewicht bieden voor de seksualisering van de reclame en de pornoficatie van onze communicatiekanalen. Daarom, dit antwoord op de afstomping door het teveel aan prikkels, deze geloofsbrief in het subtiele mechanisme der erotiek. We willen een wereld openen en u voor altijd aansteken en bederven.

1. Sensualisten beschouwen de zintuigen als het hoogste goed. Zinnelijk genot beleven via proeven, snuiven, lonken, luisteren en betasten is hun belangrijkste leidmotief. Ze vermeien zich in de okselgeur van hun geliefde, in het savoureren van lichaamssappen, in de rencontre van huid tegen huid. Het woord seks(ualiteit) nemen ze niet in de mond. Sensualiteit daarentegen is hun mantra, erotiek hun adagium, prikkeling hun verslaving.

2. Voor een sensualist is lust synoniem van levenslust. Zonder libido geen energie, geen creativiteit, geen inventiviteit. Lust fungeert als katalysator van hun bestaan, en als belangrijkste verbindingsstuk tussen mensen. Neuken is net als elke andere taal geschikt om binnen te dringen tot in de donkerste krochten van iemands ziel. Hun geprikkelde blik houdt niet op aan de rand van de bedstee. Het dagelijkse leven is overgoten met een waas van sensuele spanning. Sensualisten herkennen elkaar in één oogopslag aan de ontvankelijke, alerte, immer brandende blik.

3. Sensualisten bedrijven slow sex, naar analogie met slow food, gericht op traagheid, originaliteit en kwaliteit. Meer dan van de vervulling houden ze van het verlangen. Ze verkiezen het koesteren en het eindeloos kijken naar elkaars lijven boven de snelle bevrediging. Het Allerhoogste voor een sensualist is klaarkomen zonder de daad uit te voeren. Een summiere aanraking, een doordringende blik, een suggestief woord kan een plotse explosie veroorzaken. Ze investeren zeeën van tijd in het afstemmen van de geesten op elkaar, in het opbouwen en laten aanzwellen van de goesting. Ze kunnen eeuwen teren op de energie die vrijkomt door te stimuleren en te suggereren zonder te praktiseren.

4. Hoewel sensualisten gericht zijn op slow sex zegt dit niets over het tempo van hun liefdesspel. Sensualisten kicken op het contrast tussen snoeihard en streelzacht, tussen animaal en cerebraal, tussen de tempering en het opdrijven, tussen intens en oppervlakkig, tussen afstandelijk en gruwelijk intiem, tussen ingetogenheid en gretigheid, tussen uitgekiendheid en aanval/overgave, tussen zalven en slaan. Het zijn die schakeringen die in een soort slingerbeweging hun lust aanzwengelen. Combineer een strategisch geplaatste streling langs de bilnaad met een portie genadeloze billenkoek en een sensualist rijst regelrecht hemelwaarts.

5. Taal is het afrodisiacum bij uitstek. Sensualisten zijn woordjunkies die elkaar overstelpen met ellenlange eropoëtische geschriften. Ze lezen elkaar voor uit vuile boekskes en smokkelen poëziebundels bij wijze van glijmiddel tussen de lakens. Ze kunnen binnen de seconde getroffen worden door een rake zinsnede maar evengoed genieten van maandenlang zinnenstrelend geschrijf, van het intelligent geboetseer van zinnen en zintuigen. Bespeel hun hersens (hun meest erogene zone) en hun lijf reageert instant. Als op een vingerknip. Ofschoon sensualisten cerebraal zijn, situeert hun sensuele summum zich in animale regionen. Bevrijd en bevredigd zijn zij wanneer het beest het overneemt en de geest overstemt.

6. Sensualisten beschouwen het minnespel als een kunstvorm, een ambacht waarin je je kunt onderleggen en verfijnen. Elke nieuwe geliefde is een verdere stap in hun persoonlijke scholing. Sensualisten beperken zich dan ook zelden tot één levenslange partner, één geaardheid of één seksuele voorkeur. Hun sensuele beleving wordt gekenmerkt door fusion: ze experimenteren met lijven, sekspraktijken en gedaantes allerhande. Het genot van de ander staat hierbij voorop. Ze exploreren het lichaam van hun geliefde, brengen het in kaart, kennen het tot in de kleinste en fijnste details. Sensualisten munten uit in vingervlugheid, tongvastheid, timing en ritmiek.

7. Voor de sensualisten is het lichaam één grote erogene zone. Handen, voeten, kinnebakken, oksels, buikenpitjes, kniekuiltjes en oorlelletjes: één pot nat, samen met de eikel, de tepels en de clitoris. Vingers verstrengelen en bereiken welhaast een orgasme, tenen worden gelikt alsof het leven ervan afhangt. Een sensualist heeft genoeg aan het lichaam; accessoires en hulpstukken worden slechts in hoge nood aangerukt als onderdeel van het spel, als sfeerschepper, als onderdeel van het Grote Erotische Experiment. Belangrijker dan muziek, kaarsen, rozenblaadjes en elektrische apparaten is fantasie. Sensualisten houden ervan van scenario’s te schrijven in hun hoofd. Ze verkiezen het omfloerste, de suggestie en de kracht van de verbeelding boven het onverbloemde, onomwonden in your face van de pornografie.

Voelt u zich een rechtgeaarde sensualist en wilt u graag dit Manifest onderschrijven? Word lid van de Facebookgroep ‘Het Sensualistisch Manifest ofte het Manifest der Sensualisten’ en we zullen u met veel goesting verwelkomen!

~ Klik hier voor The Sensualist Manifesto (English version)

(een afgeslankte versie hiervan verscheen in De Morgen - Wax van zaterdag 28 februari 2009)

Liefde! Kunst! Passie!

2009-02-12T12:24:00.004+01:00

Vanaf 21 februari t.e.m. 01 juni 2009 loopt in het Gemeentemuseum van Den Haag de tentoonstelling 'Liefde! Passie! Kunst!', waar 17 beroemde kunstenaarsechtparen worden belicht, o.a. Frida Kahlo en Diego Rivera, Camille Claudel en Auguste Rodin, Hans Arp en Sophie Taeuber-Arp, Robert en Sonia Delaunay, Wassily Kandinsky en Gabriele Münter, Natalia Gontscharowa en Michel Larionov, Lee Krasner en Jackson Pollock, Marianne von Werefkin en Alexej von Jawlensky, Niki de Saint-Phalle en Jean Tinguely. Welke ideeën en patronen speelden een rol in de combinatie van kunst en leven voor elk paar, welke mogelijkheden dienden zich aan? Welke afhankelijkheden ontwikkelden zich tussen de partners en welke invloed heeft dit uiteindelijk gehad op hun artistieke productie? Aan de hand van kunstwerken, uit de periode vanaf eind negentiende eeuw tot midden twintigste eeuw, worden de persoonlijke en artistieke relaties van elk kunstenaarspaar zichtbaar gemaakt.

~ meer info Gemeentemuseum Den Haag
~ De tentoonstelling liep eerder in Keulen: meer info & gallery

Textasy - expo Brody Neuenschwander

2009-02-06T12:12:00.003+01:00

Brody Neuenschwander, de man die Greenaway's film 'The Pillow Book' van die prachtige kalligrafieën voorzag, doet Gent aan, met een performance en een expositie.

In de expositie worden hoofdzakelijk nieuwe werken uit Neuenschwanders oeuvre als beeldende kunstenaar getoond. De aandacht gaat vooral uit naar enkele sculpturen – liggende figuren met gekraste en geschreven tekst , al dan niet leesbaar. Het ruimtelijke werk gaat een dialoog aan met enkele collages op papier en schilderijen waarin steeds twee thema's terugkeren. Enerzijds de zwakheid van woorden in communicatie; anderzijds de problematiek van woorden als beeldtaal of de arbitraire relatie tussen vorm, klank en betekenis.
A Brush with Silence is een performance waarbij tien kalligrafen van diverse kalligrafische tradities – Joods, Arabisch, Japans, Chinees, etc – op afzonderlijke tafels te werk gaan. Elke kalligraaf werkt binnen zijn traditie op een groot blad. Op een lege elfde tafel worden de afgewerkte paginas opgestapeld. De opzet is dat de kalligrafen in stilte werken en niet direct in gesprek treden met het publiek. Het publiek kan wel over de schouder met de kalligrafen meekijken en het creatieproces ondergaan.

* Expositie: Hof van Ryhove, van 31 januari tot 15 februari 2009
* Op vrijdag 6 februari vindt de happening/performance 'A Brush with Silence' plaats in het Belfort vanaf 19u30.

~ Meer info bij De Queeste (organisator)

~ Website Brody Neuenschwander

~ The Pillow Book in de sensOtheque

Talk of the Town - Seksuele Moraal

2009-02-06T12:09:00.001+01:00

"Paus Benedictus XVI spreekt zijn bewondering uit voor vrouwen die ervoor kiezen maagd te blijven en roept op tot bescherming van de ‘ecologie van de mens’. Hoe zondig zijn onze zeden? Is onze seksuele moraal iets om gelukkig mee te zijn? Hoe was het vroeger en wat denkt men in andere culturen over eeuwige trouw en scabreuze flirts?
We praten met onze gasten over de kracht van de coup de foudre en over het spel van de liefde. De Gentse lingerieontwerpster en schrijfster Murielle Scherre scoort met haar sexy collectie La fille d’O en schreef eerder over leven en werk in Lingerie en Lollipops. Staf Nimmegeers is priester. Tot 2003 was hij pastoor van de Brusselse Finisterraekerk. Ook was hij enkele jaren senator voor de SP.A. Voor NTGent schreef hij onlangs tien nieuwe geboden, naar aanleiding van de voorstelling Tien geboden.
Servé Hermans en Jeroen Versteele leiden het gesprek, onze huisband met Senne Guns speelt passende songs en daags nadien kan u naar het hilarische Deurdedeurdeur van Skagen: een schets van een theaterfamilie waar promiscuïteit als een zoete sluier overheen ligt. " (bron: NTG)

Op dinsdag 10/2/2009 in NTG Foyer.

Expo Fenomenale Feminateek

2009-01-30T11:12:00.006+01:00

Van 5 tot 15 februari in La Riva (Antwerpen) expo van de Fenomenale Feminateek. Op vraag van Den Tunnel creëerde het Gentse kunstenaarsduo Jon & Ibe een multimediaal (rand)programma rond deze collectie van Boon met lezingen, nocturnes, optredens, bal populaire etc.

Meer info:
* http://www.jon-ibe.be/about/fenomenalefeminateek.html
* http://www.jon-ibe.be/feminateek/
* http://www.dentunnel.be/

~ De Fenomenale Feminatheek in de sensOtheque

Expositie

2009-01-22T10:25:00.006+01:00

Rafaela presenteert

~ Vluchtschrift ~
Tekeningen
Aquarellen
Schilderijen
20 januari ~ 20 maart 2009
Eetcafé De Scheve Lavabo
Bijlokevest 93 ~ 9000 Gent
Open ma tot za ~ 12.00 tot 00.00
Interesse? Contacteer Rafaela:
info@sensOtheque.com

De Schoonheid van de Man: een lofzang

2009-01-19T11:57:00.003+01:00

Het komt maar zelden voor: een boek dat me hevig ontroert, dat elke hartenklop en zenuw beroert, waarbij elke gedachte een aha-erlebnis is, waarbij ik elke zin zelf zou kunnen hebben geschreven. De troost van de herkenning, weet je wel. Zo’n boek is het recent vertaalde ‘De Schoonheid van de man’ van Florence Ehnuel.

Ehnuel is psychotherapeute en filosofe, en woont samen met haar man en vier kinderen in Bordeaux. Nadat haar man bekent een minnares te hebben, en het verlangen uitspreekt om die in alle openheid te kunnen bezoeken, geeft Ehnuel zich op haar beurt over aan een sensueel reveil, een tweede puberteit. Samen met haar vaste minnaar Raphaël exploreert ze alle geneugten van de fysieke rencontre, in het bijzonder het kijken, het genieten van de schoonheid van het mannelijk lichaam, het mannelijk lid.

Naargelang ze met Raphaël vrijenderwijs steeds meer ongekende hoogten en diepten verkent, worden haar gevoel en vrouwelijkheid aangescherpt, en haar lichaam en geest alsmaar ontvankelijker. Stilaan raakt haar hele omgeving geërotiseerd: over haar wereld komt een sluier te liggen van sensuele en seksuele zindering. Haar ogen zijn geopend en er is geen weg terug. Ze heeft begrepen hoe ze zich moet overgeven, hoe overweldigend de extase is waarin lichamen elkaar kunnen brengen, hoe weldadig het totale loslaten. Ze wordt in zekere zin ‘lichtzinnig’ nu ze het juk van het klassieke huwelijksleven heeft afgeworpen. Doch niet zonder haar eigen (bescheiden) natuur te veronachtzamen, want ze zoekt naar liefdevolle, warme ontmoetingen, naar kwaliteit in plaats van kwantiteit.

Met een aantal mannen gaat ze diepergaande, intieme relaties aan. Elk samenzijn, elk ‘gesprek’ (want zo benoemt ze een relatie) staat op zich, verrijkt haar, verhevigt haar (levens)lust. Exclusiviteit is voor Ehnuel geen must, ze beschouwt zichzelf als trouw aan elk van haar mannen, de monopoliesituatie van de monogamie lijkt haar van geen nut. Alleenrecht is geen voorwaarde voor een volwaardige, waardevolle relatie. Tact en veel tederheid moeten volgens haar ruimschoots volstaan om de verlatingsangst waaraan elk van ons wel eens ten prooi valt te bezweren.

Het boekje van Florence Ehnuel is een pleidooi, een manifest haast, een viering van de lust, en daardoor van de levenslust. Een manifest dat ik met veel graagte zou willen onderschrijven. Al te vaak zie ik vrouwen om me heen die er niet in slagen te ontwaken na de jaren van voeden, opvoeden en koesteren. Vergeten dat ze lustrijke wezens zijn, uitgedoofd, een beetje nukkig ook om het tekort aan appetijt dat ze aan hun wederhelft weten te ontlokken. Hun man is niet zelden gereduceerd tot quantité négligable, slechts leverancier van het huishoudgeld, een nuttig instrument als er klusjes moeten worden opgeknapt, maar verder: ontdaan van zijn sexappeal, een onaantrekkelijke homp vlees die teveel plaats inneemt in de zetel, hoogst overbodig. Laat staan dat ze de tijd nemen om zich te vergapen aan het mannelijk schoon over de metershoge haag.

Daarom zou ik willen zeggen: vrouwen, slaap alsjeblief niet in! Kijk eens wat voor een pracht je in huis hebt! Zie je man graag, zie alle mannen intens graag. Houd van die lekkere lijven, verdiep je in de woeste wateren van hun ziel. Sluit je ogen niet, houd je poriën wijd open. Leef, heb lief, heb lust, word buitenmaats verliefd. Snuif, kijk, proef, voel en verlies jezelf. Verlustig je aan de schoonheid van de man. Kijk naar je man, kijk naar alle mannen. Laat je verleiden. De wereld heeft zoveel moois veil voor wie echt durft te kijken.

(verschenen op 19/01/2009 in De Morgen-Wax)

~ De Schoonheid van de Man in de sensOtheque

Over grands amours & kleine vrijerijtjes

2009-01-17T13:27:00.005+01:00

Vanaf vandaag in De Morgen - Wax:

Rafaela, onge-Wax-t, mét vederdekje op de venusheuvel, mét haar op de tanden

tweewekelijkse column op zaterdag over liefde en lust, over grands amours en kleine vrijerijtjes

Voor een preview: raadpleeg hier de online krant

The book of Olga

2009-01-09T11:57:00.003+01:00

'Femme fatale Olga Rodionova is a well-known beauty who moves in Moscow's fashion and jet set circles.When her adoring husband, a powerful Russian oligarch, sought to have special portraits made of his wife, he asked none other than Bettina Rheims - an unusual request for a photographer of Rheims's stature. Rheims was captivated by Olga's unique aura and felt excited by the challenge of finding aesthetic ways of doing the portraits so that they didn't feel like run of the mill pornography. The first shoot took place in Rheims's country home and Olga's husband was so pleased with the images that he suggested they produce a book with Olga as the star. A second shoot followed, in black and white with a sado-masochistic décor and other men and women playing slightly perverse sex games with Olga. A third, Marie-Antoinetteinspired shoot took place entirely in the studio. Rheims succeeded in finding a variety of ways to depict one subject with a continuous freshness and intrigue; The Book of Olga represents the most delectable fruits of her success. With over one hundred images, as well as an introduction by French author Catherine Millet, this unique book is both a love song and an artistic statement.' (Taschen)

~ The book of Olga in the Taschen catalogue

~ The book of Olga in the sensOtheque

2009!

2008-12-31T10:17:00.002+01:00

Rafaela & sensOtheque

wish you

a lustful 2009 !!!

Polyamory/Poly-fidélité/...

2008-12-24T13:28:00.011+01:00

In onze onaflatende zoektocht naar de meest zaligmakende relatievorm (lees: degene die het accuraatst is geënt op onze wisselende én meervoudige verlangens) stootten we onlangs (met dank aan J.) op een alleraardigste tekst n.a.v. het boek/de film 'Sartre Roman'. Naast een aantal pittige weetjes (o.a. dat Sartre een 'mauvais coïteur' was en veeleer een 'un masturbateur de femmes' omdat hij het bewustzijn/de controle niet kon/wou loslaten), lezen we hoe Sartre en de Beauvoir met vallen en opstaan het pad van de polyamorie-avant-la-lettre exploreren. Ze noemden hun pact 'poly-fidélité', en dat kwam neer op de erkenning van hun 'amour nécessaire' ('une estime, une tendresse, une confiance réciproques absolues' - 'ils 's aiment, ils se plaisent, ils ne peuvent pas se quitter'), maar tegelijk een acceptatie van hun honger/hunker naar de wereld, een wereld die ze leren kennen en voeden via hun 'amours contingents' ('car on connaît bien le monde, quand on est un homme, avec les femmes, et quand on est une femme, avec les hommes.').

Dit alles 'sans mentir, sans dissimuler'... Een premisse die door Sartre niet al te nauw wordt genomen. Niet dat hij onoprecht is tegen de Beauvoir, maar af en toe een leugentje om bestwil, daar draaide hij naar het schijnt zijn hand niet voor om. Bovendien had hij er blijkbaar een handje van weg om vanuit een soort vermetel sadisme 'Castor' (nickname van de Beauvoir) in te lichten over alle fysieke en pikante details van zijn vele verhoudingen. En 'veel' waren het er in elk geval. In sommige periodes onderhield hij (en ook letterlijk, want hij stopte ze vaak geld toe) zeven maîtresses tegelijk, en elk van hen kreeg een welbepaalde dag toegewezen waarop ze mocht genieten van de gunsten van de 'meester'. Wee hun gebeente als ze te vroeg of te laat opdaagden, of domweg de verkeerde dag uitkozen voor hun afspraakje, dát kon hij allerminst hebben. En als hij zin had om met één van hen langere tijd in de buitenechtelijke sponde te verdwijnen, dan was Castor zijn perfecte alibi. Een weekje eropuit met haar, betekende vaak vier dagen de Beauvoir, en nog ruimschoots tijd genoeg om zich in alle vrijheid met een ander wijfje te vermeien.

Is dit alles niet mijlenver weg van de geest van polyamorie? Want moet alles niet oprecht en vooral integer zijn, verstoken van blinde lust of eigenbelang? Feit is dat de Beauvoir Sartre vervoegde op zijn sterfbed en hij haar liefdevol toefluisterde: 'Vous êtes une bonne petite épouse', terwijl ze elkaar kusten en elkaars (laatste) warmte zochten. Toch ging het sprookje niet over rozen. Zo kantelde hun 'pacte' haast de monomane/monogame ravijn in toen Sartre een passionele, en voor het eerst écht animale verhouding begon met een Russische roodharige schone, die als tolk fungeerde tijdens zijn verblijven in de Sovjetunie. Hij schreef haar ettelijke lange brieven en 'tombe vraiment très amoureux'. De Beauvoir, groothartig als ze was, accepteert en verteert, en vertrouwt Sartre toe dat deze flamboyante 'Lena' haar best mag opvolgen mocht ze sterven.

Was de leefbaarheid van het 'pacte de poly-fidélité' dan slechts te danken aan de tolerantie en de liefde van De Beauvoir voor haar eeuwig gretige partner-in-crime? Niet echt. Of toch zeker niet uitsluitend. Want ook zij wist haar leven te kruiden met affaires en liaisons, zowel met mannen als vrouwen, en sloot zelfs een pseudo-marriage af met Amerikaan waar ze niet omheen kon: haar grote liefde Nelson Algren. Zijn trouwring droeg ze aan haar vinger terwijl ze Sartre koesterde op zijn sterfbed. Eind goed, al goed dus. Maar we onthouden vooral dat het zelfs voor deze verlichte geesten soms balanceren was op een slappe koord, en dat het weinigen is gegeven om deze subtiele dans te wagen. Om te eindigen met de woorden van Sartre: 'Beaucoup ont essayé, la plupart ont échoué!'

Inspirerende links:
~ Bitterzoet over Polyamory
~ Sartre et Beauvoir, le pacte de poly-fidélité
~ 'Ik hou van twee mannen' Ageeth Venemans
~ The Ethical Slut
~ De Prijs van de Passie
~ Sexpansions: une approche consciente de la sexualité

2X seks in de cinema

2008-12-12T14:37:00.009+01:00

We degusteerden de voorbije week 2 X seks in de cinema: 'Elegy' & 'Wolke 9'. 2X seks op leeftijd ook, want in beide films komt het al dan niet tanende lustleven van ouderlingen aan bod. 'Elegy' is de verfilming van Roth's 'The Dying Animal', van dezelfde scenarist die ook 'The Human Stain' onder handen nam. Ben Kingsley is erg overtuigend als professor-casanova en ook Penelope Cruz slaagt erin haar al-te-mooie snoetje naar de achtergrond te laten verdwijnen door een geloofwaardige vertolking.

Kingsley-Kepesh doet het al jaren op onregelmatige en niet-bindende wijze met zijn leeftijdsgenote Patricia Clarkson (Carolyn), en daarnaast met een volstrekt willekeurige reeks afgestudeerde schoonheden. Tot hij Consuela ontmoet uiteraard, met een respectabele Cubaanse achtergrond, die hem meer boeit dan al het vrouwvolk dat haar voorging. Ze krijgt mythische allures in de film (net zoals in het boek), maar haar rondborstige en veelvuldig in beeld gebrachte schoonheid krijgt een bitterzoet randje wanneer ze ernstig ziek wordt.

Overleeft hun liefde de verminking? Is er meer dan lust? Het zijn de veeleer banale vragen waartoe het veelgelaagde boek van Roth is gereduceerd. Best een onderhoudende film, maar zonder de ranzigheid en de scherpte van het boek, en gespeend van de walging die de narcistische personages van Roth doorgaans oproepen.

Ook 'Wolke 9' kon ons niet echt bekoren. Een trage film, veel te traag, al diende die traagheid allicht om het leven-op-latere-leeftijd extra aan te zetten. We hielden enorm van de beeldtaal (reminiscenties aan Carlos Reygadas), maar het verhaal was toch voornamelijk clichématig. Vrouw wordt passioneel verliefd op andere man, laat haar man die ze ontzettend graag ziet (en waar ze toch een behoorlijk bevredigend seksleven mee heeft) achter voor haar nieuwe amant, waar ze bij gaat wonen. De vlinders dicteren/domineren weer eens het hele plaatje. Als het niet om oudere mensen ging, was hier dus bedroevend weinig bijzonders aan, aan dit verhaal. En wij, als polyamoureuzen, beginnen ons steeds meer te ergeren aan de prototypische patronen waaraan zogezegd alle overspelige liefdes moeten onderhevig zijn...

~ Wolke 9 op IMDb
~ Elegy op IMDb

The forbidden glimpse

2008-12-07T08:19:00.003+01:00

Eric Fischl, 'Bad Boy'

"The exhibition is a unique combination of paintings, sculptures, drawings, prints, photographs and videos that focus on the thematic complex of chastity and lust, seeing and being been, voyeurism and exhibitionism - a complex which is of artistic interest and has its place in the history of art. The show illustrates a thematic area where depictions are still under a taboo: the explicit presentation of sex. Yet the exhibition is not meant to be another study of the erotic in art. Rather, it focuses on specific issues that are raised in visual works of art as they deal with the forbidden glance at sex, usual in a female form." (*)

Definitely not to be missed: Diana + Acteon, The Forbidden Glimpse of the Naked Body, until 15.02.2009, in Museum Kunst Palast, Düsseldorf. At the same time, in the same museum, there's an exibition of new work by our beloved Marlene Dumas.

The visit could also be combined with a trip to Jan hoet's MARTa museum in Herford, where the exhibition Loss of Control, presents some exquisite works by Félicien Rops, and a.o. Antonin Artaud, Hans Bellmer, Louise Bourgeois, Henri Michaux & Adolf Wölfli, all vividly circling around the theme of "the permanent exchange between art and life, between madness and genius, between death and sexuality."

~ More information about Diana + Acteon
~ More info about the Marlene Dumas expo
~ More info about Loss of Control

Sensualitis

2008-11-29T11:09:00.003+01:00

~~~ An strange epidemic has entered the sensOtheque headquarters. Several members of the crew are infected with a severe form of sensualitis. We're in the caring hands of some very respectable doctors, but to cure rapidly we have to explore some untrodden regions of our mind and body. Reality desperately needs us at the moment. Please be patient. We're be back here very soon. When sublimation calls us. When we' ve left the heat of the fight. ~~~

Reading is sexy

2008-11-20T09:31:00.009+01:00

Félix Vallotton "La Lecture abandonnée" (1924)

'Menige vrouw zou zich nimmer aan overspel hebben gewaagd als de rijkelijke mogelijkheden daarvan haar niet waren geopenbaard door een boek.' (*)

Bovenstaand beeld van de Zwitsers-Franse schilder Vallotton vind je terug tussen de 'Lezende Naakten' op deze website: Boekgrrls, maar ook in het boek 'Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk', van Stefan Bollmann, in het Nederlands met een voorwoord van Kristien Hemmerechts, die een intrigerende driehoeksverhouding blootlegt tussen man, vrouw en boek. Hier vind je een mooie inkijk in dit boek: linternaute. Het boek vormt een duo met 'Vrouwen die schrijven leven gevaarlijk', van dezelfde twee auteurs. Beide boeken zijn erg lezens- en bekijkenswaardig.

Meer info over beide boeken vind je in de sensOtheque:

* Vrouwen die lezen zijn gevaarlijk

* Vrouwen die schrijven leven gevaarlijk

Meer lezende vrouwen vind je hier: http://www.lezendevrouwen.blogspot.com/

Zeg kont, pik, kut en naaien

2008-11-14T10:02:00.009+01:00

"Wat ik je altijd al wilde zeggen, maar ik vergeet het steeds: spreek vrijuit, zeg kont, pik, kut en naaien, want je zult alleen door professoren begrepen worden met je gordel in de ring, obelisk in het achterkasteel, prei in de moestuin, grendel op de deur, sleutel in het slot, stamper in de vijzel, nachtegaal in het nest, pijl in de roos, banier in de ravelijn, degen in de schede. En hetzelfde geldt voor de pin, de bisschopsstaf, de pastinaak, de perzik, de kooi, het geval, de ponjaard, de bladen van het missaal, de daad, de je-weet-wel, dat ding, dat gedoe, de strop, de bokking, de korte lans, de peen, de wortel. Waarom noem je de dingen niet gewoon bij de naam en draai je zo om de hete brij heen? Zeg gewoon waar het op staat, en houd anders je mond."
Waarop Nanna terecht opmerkt:

"Weet je dan niet dat beschaafdheid een groot goed is in het huis van gerief?"

Me toegeworpen door carmendevos: 'Zes dagen. Gesprekken over het hoerenbestaan', een godslasterlijk werkje van Pietro Aretino uit 1534. Het is een vermakelijke handleiding tot het hoerendom, waar De Sade's Philosophie dans le Boudoir veel aan te danken heeft.

~ Meer info over 'Zes dagen' in de sensOtheque

Nog twee tips voor avondlijke uitjes:

* Film rouge, een (voorlopig nog) bescheiden festival in Oostende, rond de vijf zintuigen, met o.a. vertoning van kwaliteitsvolle erotische films.

* Uitgelezen - Kontschoppers in Vooruit, met o.a. een bespreking van 'Vochtige streken', de roman van Charlotte Roche die veel ophef oogstte in Duitsland

The Musings and Meanderings of a 21st century Cortigiana Onesta

2008-11-06T22:29:00.007+01:00

polaroid copyright carmendevos

Rafaela proudly presents: the TicKL blog with the promising title 'The Musings and Meanderings of a 21st century Cortigiana Onesta'.

In old times, in Italy, there were two types of courtesans. The first category was the cortigiana onesta, or the honest courtesan, who was cast as an intellectual. The other was the cortigiana di lume, a lower class of courtesan. Although the latter was still considered better than an average working-girl, the former was the sort most often romanticized and treated more-or-less equal to women of royalty. It is with this type of courtesan that the art of "courtisanerie" is best associated. (*)

Be welcome and enjoy Rafaela's filthy pen here.