Het is die geur, die oogopslag.
Het is de troost van de herkenning.
Het is niet slapen, niet eten, niets uitvreten.
Het is daar waar de rede faalt en de redeloosheid het haalt.
Het is die andere wereld. Dat duistere, onkenbare, efemere.
Het is dat wat taal ontglipt.
Het is buitensporigheid, rusteloosheid, schaamteloosheid.
Het is dat wat niet mag. Het is dat wat hij vermag.
Het is haat om zijn bestaan. Het is dat wat niet zou mogen bestaan.
Het is zijn tanden willen voelen. Het is willen bloeden.
Het zijn de tranen die vloeien. Bij slechts één blik.
Het is het spel dat je niet wil spelen.
Het is vrijwillig verdrinken. In zijn oeverloze meren.
Het zijn onstuimige zeeën. Het zijn onbezochte innerlijke steden.
Het is bezetenheid. Het is je laten bezetten. Het is willen bezitten.
Het is een zeef waar alles doorheen valt. Alles wat hij niet is.
Het is zijn stoten, dat rechtstreeks tot je ziel spreekt.
Het is krijgen wat je altijd hebben wilde. En zoveel verloren zijn.
Het is willen vasthouden, en daardoor vernietigen.
Het is obsessie, manische depressie, zielscompressie.
Het is verslavend. Erger dan bittere chocolade, slagroomtaartjes en geestrijk water.
Het is vervoering, verrukking, vertering.
Het is het verlangen te worden verzwolgen.
Het is die ander als pannenlikker van je ziel.
Het is dat heerlijke beliegen. Het is dat al te treffende beeld in de spiegel.
Het is roofbouw, vampirisme, parasitisme.
Het is het Bargoens van verloren zielen, de paso doble van bodemloze wezens.
Het is de waanzin. Het is het vraagteken bij de zin.
Het is een vloek, een virus, een venijn.
Het is de remedie. Voor beddendood, ingeslapen levens en regelteven.
Het is de pantomime van twee hersenschimmen.
Het is de hoop op eindeloosheid.
Het is een ongezonde symbiose.
Het is romantiek, pathetiek, nefast voor de eubiotiek.
Het is het vluchtoord voor hemelbestormers, weekhartigen en extreme geesten.
Het is de belofte van een hof van Eden. Het is de nakende kater.
Het is niet zonder kunnen. En evenmin met.
Het is niets liever wensen. Het is hartsgrondig verwensen.
Het is verlost willen worden, en tegelijk bezeten blijven.
Het is het begeren. Het is de angst.
Het is de hemel. Het is de hel.
Het is ergens tussen God en de duivel.
Het is overmatige liefde. Het is haat.
Het zijn twee lichamen. En slechts één leven.
Het is niet raisonnabel. Maar o zo pardonabel.
Het is…
Passie.
(met dank aan alle gulle getuigen die me hun versie van de feiten leenden)
(verschenen in De Morgen Wax 17 oktober 2009)
Monday, October 19, 2009
Subscribe to:
Post Comments (Atom)


0 comments:
Post a Comment