'Jour de souffrance' of Het andere leven van Catherine M.

'Al in de eerste jaren van onze relatie gag ik bij drie of vier gelegenheden blijk van jaloezie. Hoewel het allemaal lang geleden is en mijn geheugen een opmerkelijk goede schifting heeft gemaakt, ben ik er zeker van dat ik in geen van die gevallen bang was voor de rivaliteit van een vrouw die mooier was dan ik of beter presteerde in de seksuele arena. Ik was geschokt door de aanwezigheid van een indringster. Ik voelde me in de belachelijke situatie, maar dan duizend keer erger, van iemand die vrolijk reageert op een glimlach of kushand die vanuit de verte door een vriend wordt geworpen, en zich dan ineens realiseert dat het gebaar bestemd was voor degene achter haar. Zo ontdek je niet alleen dat je niet de enige bent die een band met hem heeft, maar ook dat hij je soms niet ziet, en dat je moet wijken voor een ander.' (pag. 45)

Een fragment uit 'Jaloezie', het nieuwe boek van Catherine M. In de maanden na de publicatie van haar eerste boek, 'Het seksuele leven van Catherine M.' keerde één vraag in de reacties van de lezers steeds terug: 'Hoe ging u om met jaloezie?' Catherine Millet besefte dat haar volgende boek op die vraag een antwoord moest bieden. 'Jaloezie' is weerom het werk van een scherpe observator, die meticuleus en genadeloos haar eigen gevoelsleven blootlegt, en dit vormgeeft via soms vergezochte, maar rake beelden. Een vreemde mengelmoes van egodocumentaire, kunstkritiek en filosofie, die ook al eigen was aan het eerste boek van Millet. Maar dit boek is zoveel interessanter. Omdat de vertelster zichzelf hier in een positie plaatst die naakter is dan naakt. Omdat ze niet anders kan, allicht, als ze haar natuur gehoorzaamt. En dit vanuit een dubbele masochistische reflex: enerzijds via de exegese van de affaires van haar echtgenoot (via notitieboekjes, foto's, brieven en andere sporen die hij achteloos achterlaat), die haar zowel pijn als deugdpijn bezorgen, het dwangmatige opzoeken en herhalen van die pijn, de pijn van de jaloezie, van gevoel weg te ebben uit het brandpunt van de aandacht van degene die je het meest na staat. Anderzijds door het openlijk etaleren van deze neurose en de mentale zelfverminking die ze zichzelf steeds opnieuw toebrengt, het sans gêne opschrijven van datgene wat niet mag gezegd worden - de libertine die enkel zichzelf een libertijnse levenswandel toestaat maar gruwelt bij datzelfde bij haar geliefde(n) - en het te grabbelen gooien van die ellende voor het hele (inter)nationale lezerspubliek. Een moed die door haar zelfvernederend karakter wellicht zowel respect als minachting zal uitlokken. Een moed waardoor dit boek van Millet alweer een mijlpaal is waar je niet omheen kunt.

'Omdat ze niet werden belemmerd door allerlei bijkomstigheden, net als de meeste relaties waaraan de partners maar een deel van hun tijd besteden of overspelige relaties die oppervlakkig blijven, hadden deze parallelle levens voor mij een aantrekkingskracht die leek op die van dagdromen; ze waren een tussenvorm: ze gaven de mentale beelden vastheid zonder de scherpte van de alledaagse werkelijkheid.' (pag. 40)

~ 'Jaloezie' in de sensOtheque