Monday, June 24, 2013

Voed het verlangen

Houdt u van stout en stijlvol? Dan is Salon Désir misschien wat u zoekt. Een nieuwe webshop met klassevolle lingerie, prikkelende accessoires (zweepjes, maskers, handboeien, collars, noem maar op) en allerlei welriekend lekkers om het lijf te verwennen. Salon Désir is een vermetel nevenproject van Tom De Bruyne en Astrid Groenewegen, oprichters van het goedboerende Amsterdamse reclamebureau SUE. Dat in deze cabardouche een vrouw aan het roer staat, zie je bijvoorbeeld aan de manier waarop de sensuele setjes gerangschikt zijn. Wat zijn uw ‘body wishes’? Wilt u dat deinend achterwerk bedekken, of misschien dat flubberende buikje? Wilt u de boobs accentueren of net de poep in de spotlights zetten? Daar heeft Salon Désir allemaal aan gedacht. Ook leuk: de sectie ‘looks & moods’. Boudoir lady, Royal romantic of Playfully naughty? Er is voor elk wat wils. Wie écht zeker wil zijn checkt de ‘Men’s Top 7′. Kwijlende blikken in de bedstee verzekerd.

www.salondesir.com

Tuesday, May 14, 2013

Samen op de solotoer

Masturberen, dat is zowat het meest intieme dat er is. Iets wat we van kleins af stiekem doen, als de nood het hoogst is, ver weg van vreemde ogen. Hoog tijd om dat taboe te doorbreken, want samen op de solotoer gaan is niet alleen leerrijk maar ook erg opwindend.

Door Annelies A. A. Vanbelle - uit GDL magazine

Er was die vriendin die vertelde hoe haar geliefde haar keer op keer – mits vakkundig vingerwerk – spuitend deed klaarkomen, en ons hiermee allemaal liet likkebaarden. Er was die andere vriendin die bekende hoe ze ervan houdt om naar haar man te kijken terwijl hij de hand aan zichzelf slaat, en hoe die man zelf hier minstens evenveel van geniet. Zijn gespierde lichaam, en hoe hij zichzelf ondanks de gêne over de drempel helpt, dat is haar kick. Een andere – voorbeeldig getrouwde vrouw – onthulde de kunsten van haar geheime minnaar, die ze voorlopig alleen via de telefoon kent. Hoe hij haar uitgekiende scenario’s toefluistert en daarbij geniet van haar geluidjes. Ze rijdt zichzelf naar een hoogtepunt, terwijl hij aan de andere kant van de lijn luistert. En hoe ze daarbij duizelt van genot, telkens weer.  
De bekentenissen deden me denken aan een liaison die ik ooit had met een dominant en avontuurlijk specimen. Hij stond erop dat ik me bevredigde terwijl hij toekeek, en had daarbij één speciale eis: ik moest hem aankijken op het moment suprême. Geen sinecure, als je bedenkt hoe diep je op dat ogenblik in jezelf weggedoken bent. Maar hij leerde me wel wat overgave is, en hoe het verkennen van grenzen je seksleven kan bijkruiden.

Is solo slim?
De tijden waarin we negatief denken over masturbatie zijn stilaan aan het wegebben. Her en der duiken zelfs onderzoeken op die aantonen hoe heilzaam het kan zijn. Het traint de bekkenspieren, het is werkzaam tegen hoofdpijn, het zou volgens sommige studies bij mannen prostaatkanker en bij vrouwen candida tegengaan, het is goed voor de algemene conditie en door de endorfinerush de perfecte stressverlichter.
Blind, doof of  epileptisch worden we er in elk geval niet meer van. Er rest nog een zekere schaamte, maar vrouwen durven onder elkaar al eens redekavelen over welk hulpstuk – Matryoshka, Lelo of Jimmyjane – hen het efficiëntst naar ongekende hoogten brengt. Deze series van schoonheden liggen ook openlijk te blinken in de winkel. Dat was twintig jaar geleden nog niet het geval.
Nog steeds echter wordt onanie gezien als een noodoplossing, een surrogaat voor the real thing. Iets wat je in je eentje doet, als je geen partner hebt, of als die even op het foute moment de deur uit is. Zonde! Want ook binnen een relatie kan masturbatie een mooie rol spelen. Het kan een voorspel zijn, een interludium of je kunt all the way gaan en zo tot een climax komen. Je kunt speeltjes inzetten of gewoon gaan voor puur natuur. Je kunt het met jezelf doen terwijl je partner toekijkt, of je kunt de hand van de ander leiden en laten voelen hoe hard/zacht, snel/traag je het graag hebt. Op die manier is het niet alleen een extra sensatie, maar ook educatie. Je leert het lichaam van de ander kennen op een speelse, sensuele manier.

Sans gêne?
Helemaal spannend is natuurlijk om de hand aan jezelf te slaan, terwijl je partner toeschouwer is. Voor sommigen is dat echter een te bruuske ruk uit de comfortzone. We zijn grootgebracht met veel schaamte rond dit subject, en dan kan het doen voor publiek – ook al is het iemand die je door en door kent – een te grote stap zijn.
Eerst alleen oefenen kan daarom een goeie oplossing zijn: met jezelf vrijen dus terwijl je je inbeeldt dat de ander aanwezig is. Een blinddoek omdoen als je het de eerste keer samen doet, of het licht doven kan ook een hulp zijn. Of er samen over praten, zodat je comfortabeler wordt met het onderwerp: wanneer deed je het voor de eerste keer? Waar was dat? Hoe vaak deed je het vroeger? En nu? Op welke manier? Enzovoort. Forceer niets, er zijn veel tussenstapjes die je kunt nemen. Te snel gaan kan ook een emotioneel litteken nalaten.
Als je eenmaal de kaap genomen hebt,  kan samen masturberen ervoor zorgen dat je in je relatie een nieuw level van intimiteit bereikt. Alles loslaten, je overgeven in het bijzijn van je geliefde, is heel bevrijdend. Je geeft hem of haar inkijk in een heel privaat deeltje van jezelf. En dat brengt jullie nog dichter bij elkaar dan al het geval was. Wat dacht je bijvoorbeeld van ‘synchroon masturberen’? Ga gezellig samen in bed liggen en beroer jezelf terwijl je elkaar in de ogen kijkt. Stoute, stimulerende woordjes fezelen mag ook. Laat de energie en de lust laten aanzwellen, en dan, precies op hetzelfde moment: pats, boem, vuurwerk!! Nog iemand die iets tegen soloseks heeft?

Sybille Vanweehaeghe, seksuologe: 
“In mijn praktijk merk ik dat zo’n 80 à 95 procent van de mensen het doodnormaal vindt om over masturbatie te praten, en er ook geen bedreiging in ziet voor de relatie. Voor zij die er wel moeite mee hebben, blijkt zowat alles wat met seks te maken heeft moeilijk bespreekbaar en met taboes omweven. Dan krijg je het fenomeen van de vrouw die haar masturberende man betrapt, en het aanvoelt als overspel. Of de man die onzeker wordt als hij vermoedt dat zijn vrouw masturbeert, omdat hij denkt dat het aan zijn bedroevende prestaties ligt.
“Niets is natuurlijk minder waar. Men is het er steeds meer over eens dat masturberen heel gezond is, al hoeft niet iedereen het er openlijk in de relatie over te hebben. Als je dat stukje liever privé houdt is dat ook ok. Je hoeft niet alles aan de ander te vertellen. Overspel kan het echter nooit zijn, want masturbatie speelt zich zuiver af in de fantasie, terwijl met echte ontrouw een reële partner is gemoeid. Masturbatie is een ode aan je eigen lichaam. Jezelf verwennen is een vorm van zelfrespect. Heel bijzonder wordt het als je het inbouwt in een vrijpartij met je partner. Dan geef je je zeer intiem bloot in een mooi spel van vertrouwen, van geven en nemen.  Je voedt op een zeer innige manier je seksleven. Hoe meer je jezelf durft te zijn, hoe rijker en intenser jullie samenzijn kan worden.
“Masturbatie kan, los van het plezier dat je er samen aan kunt beleven, nog in een hele hoop andere situaties nuttig zijn. Bijvoorbeeld voor koppels met een verschillende seksdrive. Dan moet de partner met het hogere libido minder zijn partner ‘lastigvallen’. Of wanneer de vrouw herstelt van zwangerschap, of een van beiden door ziekte niet kan vrijen. Voor vrouwen met vaginisme is masturbatie met de partner vaak zelfs de enige vorm van seks die ze hebben, omdat penetratie te veel pijn doet. Ze hebben veel intimiteit, maar geen coïtus. Samen met soloseks experimenteren kan hun seksuele relatie dan weer vlot trekken.
“Ook voor jongeren is wederzijdse masturbatie vaak een vorm van exploratie, een logische tussenstap voor ze overgaan tot echte betrekkingen. Het is heel mooi als ze die ervaringen samen kunnen delen, en samen op weg gaan. In ieder geval: masturbatie is niét alleen voor pubers, niét asociaal en géén, zoals men vroeger wel eens zei, verspilling van sperma in de kolenbak. (lacht)”

Het grote Sexpert-onderzoek 
De universiteiten van Gent en Leuven werkten de voorbije maanden aan Sexpert, een representatieve studie waarbij 1832 Vlamingen tussen 14 en 80 jaar werden ondervraagd over hun seksleven. Hieruit bleek o.a. het volgende:
*        82,1 procent van Vlamingen heeft ooit al eens gemasturbeerd. 94,1 procent van de mannen, en 70,2 procent van de vrouwen. In de laatste zes maanden heeft 72 procent van de mannen en 48 procent van de vrouwen minstens één keer gemasturbeerd. Het meest wordt er gemasturbeerd in de leeftijd van 14-17 jaar, en ook altijd meer door mannen dan vrouwen.
*        De grootste groep mannen masturbeert één tot meerdere keren per week. Bij vrouwen ligt de frequentie lager: hier doet de grootste groep (ongeveer één op de drie vrouwen in totaal) het één tot meerdere keren per maand. Tussen vrouwen van verschillende leeftijden blijken er geen verschillen, tussen mannen wel: oudere mannen (vooral vanaf de leeftijd van 50 jaar) masturberen minder frequent dan jongere mannen.
*        Mannen en vrouwen zonder partner masturbeerden de voorbije zes maanden opvallend vaker (17 procent meer) dan zij die wel een partner hebben. Masturbatie blijkt dus te compenseren voor de afwezigheid van seks met een partner. Bij vrouwen speelt dit partnereffect sterker dan bij mannen.
*        Bij de groep die seksueel actief is, bleek 82,6 procent van de ondervraagden de laatste zes maanden het aanraken of stimuleren van de geslachtsdelen (waarmee dus ook wederzijdse masturbatie wordt bedoeld) in hun seksspel te hebben opgenomen. Het vaakst gebeurde dit in de groep tussen 18 en 39 jaar. 

De Sexpert-studie werd uitgevoerd door de UGent, de KULeuven en UZGent in opdracht van het IWT (Agentschap voor Innovatie door Wetenschap en Technologie).

(dit artikel verscheen in GDL januari-februari 2013)

Grote fantasieën...klein hartje?

Je droomt ervan dat hij je neemt met geweld. Je wil dat zij geniet van een fikse portie billenklets. Je wil vrijen met een volslagen vreemde. Maar: je wil ook je relatie niet kwijt. Hoe voer je deze grote fantasieën in het klein uit en worden je dromen toch een beetje werkelijkheid?

Door Annelies Vanbelle - uit GDL magazine

Geloof nooit je geliefde als hij beweert dat jij zijn natste droom bent. Geloof haar niet als ze zegt dat ze alleen maar jouw tedere zoenen wil, en verder niets. Tenzij je in het allerprilste tortelduifstadium van je romance bent, is dit een leugen, niet meer dan vriendelijk gevlij. Iedereen koestert, ergens in een donker achterafhoekje van zijn psyche, een stiekeme fantasie die het daglicht niet mag zien. En iemand zonder verborgen verlangens, die veinst.
Nochtans is het geen schande. Een felle seksuele verbeeldingskracht heeft zelden iets te maken met een opgedroogde relatie, of beddendood. Hoe vaker men vrijt of masturbeert, hoe meer die seksuele energie, en dus de goesting wordt aangezwengeld. Meer seks betekent meer zin. Clandestiene fantasieën zijn dus niet voorbehouden aan eenzame zielenpoten.
In die fantasieën zijn we zelden voornaam. Vaak zijn de scenario’s die we bedenken een beetje stout, behoorlijk fout of zelfs volstrekt pervers. Ik heb de ranzigste, bizarste bekentenissen aangehoord van respectabele, hooggeplaatste mannen. Er was er eentje die helemaal opgewonden werd van de geur van menstruatiebloed. Er was een ander die erop kickte dat vrouwen met zijn dure sportwagen heen en weer over zijn voeten reden. En nog een ander trok heimelijk, als vrouwlief ’s avonds was gaan slapen, panty’s aan over zijn onthaarde benen, omdat hij zo genoot van dat gevoel.

Communicatie!
Zo gek moet het natuurlijk niet worden. Zelfs al zijn jouw fantasieën meer voor de hand liggend, niet altijd zit je partner erop te wachten. Soms kun je er hem of haar ronduit mee choqueren. Sommige verlangens blijven daarom ook best waar ze vandaan komen: veilig verstopt in je verbeeldingswereld, ver weg van de werkelijkheid.
Wil je ze toch echt gaan uitvoeren, al is het in een beschaafde versie, leg dan enige voorzichtigheid aan de dag. Je wil niet dat je partner afkeer voelt, of zich voorgoed van je afkeert. Het is verstandig om te beginnen met lichte hints of open vragen. Blijven doorbomen of je zin doordrijven is nooit een goed idee. Geef je partner de tijd om na te denken en te beslissen of jouw vermetel idee echt wat voor hem is.
Als hij het niet ziet zitten, probeer je er dan bij neer te leggen. Jullie kunnen eventueel zoeken naar een alternatief, of naar een zachter compromis. Als jullie wel beslissen om de fantasie samen in realiteit om te zetten, zorg dan dat je alles op voorhand goed hebt doorgepraat. Communicatie is een onmisbaar goed als jullie samen onbekend terrein willen gaan verkennen. Hoe je zo’n exploratie tactvol kunt aanpakken, schetsen we aan de hand van vijf mogelijke, lekker verdorven verlangens.

1. Zweepjes en kettingen
Hoe het niet moet: Mijnheer droomt ervan om haar te domineren. Hij schuimt het internet en seksshops af naar speeltjes allerhande. Na verloop van tijd heeft hij heel wat gestockeerd in zijn nachtkastje: zweepjes, knevels, klemmetjes, kettingen. Wanneer mevrouw de grote lenteschoonmaak doet, schrikt ze zich een beroerte.
Hoe het wel kan: Praten is belangrijk, maar soms zeggen lichaamssignalen zoveel meer. Probeer spelelementen uit de bdsm-cultuur bijna ongemerkt te integreren in je liefdesspel en kijk hoe je partner reageert. Knijp eens zacht in haar tepels, en als je ziet dat ze verstijft: hou op. Volgt er echter genotvol gekreun, knijp dan steeds harder. Idem dito voor billenkoek: begin met een voorzichtige tik, en als je ziet dat ze geniet, schakel over naar een echte spanking. Wat betreft mijnheer: als je vermoedt dat hij misschien wel droomt van een meedogenloze meesteres, bind hem dan eens vast met een sjaaltje (je hoeft niet meteen handboeien boven te halen) of gebruik het als blinddoek. Volgt er instant respons (jij weet wel in welke regionen), dan heb jij misschien de sleutel tot zijn fantasieën gevonden.

2. De vriendelijke verkrachter
Hoe het niet moet: Zomaar tijdens het avondeten: “Schat, ik zou graag eens verkracht worden.” Want iemand die van nature heel zacht is, kan zich wellicht niet inleven in deze vorm van geweld. Verkrachting roept bij veel mensen instant walging op. Hou daar rekening mee.
Hoe het wel kan: Check eerst of die man van je iets van dominantie in zich heeft. Als lijkt te kunnen tippen aan het temperament van Jack The Ripper, praat dan vooraf alles door. Je houdt er wel van om overweldigd te worden, maar je houdt misschien niet van pijn. En je kunt wel zeggen dat hij helemaal loos mag gaan, maar verdraag je dan ook dat hij het anaal doet? Zo’n zaken spreek je best af. Je partner moet ook snappen dat het hier om een spel gaat, en dat je dit uiteraard nooit ofte nimmer in het echt wil meemaken. Een stopwoord is daarom geen overbodige luxe.

3. Verkleedpartij
Hoe het niet moet: Als mevrouw thuiskomt van haar yogaklas, kruip jij rondjes rond de keukentafel met een varkensmasker aan en een ponytail in je poep.
Hoe het wel kan: Samen fantaseren over verschillende rollen die jullie kunnen aannemen, kan op veel manieren. Je hoeft niet altijd meteen een doktersjas of een schooluniform aan te trekken. Misschien hebben jullie wel een favoriete film en nemen jullie even de gedaante aan van jullie favoriete personage (bij voorkeur het koppel dat uitkomt bij stomende seks, natuurlijk). Of hij zit op kantoor en belt een sekstelefoon, terwijl jij aan de andere kant van de lijn zit. Soms is het zelfs genoeg om samen een scenario te bedenken, alleen al dat kan heel opzwepend zijn.

4. Vrijen met een vreemde
Hoe het niet moet: Je drinkt je lazarus en papt op café aan met de eerste de beste griet, om ’s ochtends in haar bed te ontwaken, en thuis je valies aan de voordeur te zien staan.
Hoe het wel kan: Je spreekt met je partner in de lobby van een hotel. Jullie doen alsof jullie elkaar nog nooit hebben ontmoet. Het is de eerste date, en eigenlijk kennen jullie elkaar van een bedenkelijke site, waar gebonden mensen elkaar vinden voor een vluggertje. Of nog spicier: zij is de luxeprostituee die je bij de escortservice hebt besteld. In de hotelkamer vrijen jullie de pannen van het dak. Misschien had je zelfs eerst een lapdance besteld. Belangrijk: gescheiden terug naar huis rijden, en daar doen alsof er helemaal niets is gebeurd!

5. Bospoepers
Hoe het niet moet: Je gaat op een zomeravond naaktzwemmen in een meertje in je buurt, maakt je bikini los en schurkt sensueel tegen elkaar aan tot… de spotlights en de megafoon van de politie op je gericht zijn (helaas: écht gebeurd). Of: Je laat je partner alle hoeken van de tuin zien, terwijl je vrome én praatgrage buurvrouw de haag een snoeibeurt geeft (voorlopig…euh…nog niet echt gebeurd).
Hoe het wel kan: Ben je in voor wat exhibitionisme en hou je van de curieuze ogen van voyeurs, hou je verlangen dan voor op vakantie. Daar zijn zwembaden, stranden, bioscopen, clubs en bosjes genoeg om je eens helemaal goddeloos naakt te tonen of en plein public aan elkaar te pulken. Het publiek hoef je toch nooit meer te zien, dus dat is al een roddel minder in je dorp. Héél erg leuk: vrijen met je hoteldeur of –raam wagenwijd open, zodat het kamermeisje of een toevallige passant elk moment kan binnenpiepen en meegenieten.

Populaire mannenfantasieën 
×          Een trio (meestal 2 vrouwen en 1 man)
×          Vrijen met een prostituee
×          Een fris bloempje ontmaagden
×          Vrijen op gedurfde locaties (en daarbij betrapt worden)
×          Toekijken hoe een vrouw stript
×          Gedomineerd worden (of domineren)
×          Rollenspelen (zij is de verpleegster of het dienstmeisje)

Populaire vrouwenfantasieën 
×          Seks met meerdere mannen (of vrouwen)
×          Verkracht worden
×          Vrijen met een vrouw
×          Vrijen met een volslagen vreemde
×          Gedomineerd worden (of domineren)
×          Betaald worden voor seks
×          Naakt zijn en bekeken worden

(dit artikel verscheen in GDL april-mei 2013)

Friday, January 04, 2013

Wednesday, October 17, 2012

Seks was anders...in andere tijden


Hoe zat het met het seksleven van onze voorouders? Waren ze ook zo’n hete brokken of kenden ze een puriteinse pudeur? Hielden ze van een goeie fellatio of deden ze het liever braaf in de missionarishouding? Vrijden ze met mannen of met vrouwen of met allebei? We verzamelden voor u een aantal opmerkelijke seksfeiten én –mythes uit de geschiedenis.

Door Annelies Vanbelle - uit GDL okt/nov 2012

Op zijn Grieks
Laten we beginnen met een danig geil volkje, de Grieken. Van vrouwen werd aldaar een strenge zedigheid verwacht, maar mannen mochten zich te goed doen aan de wildste uitspattingen. De uitdrukking ‘op zijn Grieks’ komt natuurlijk ergens vandaan. Dat men in Hellas graag langs de achterdeur binnenkwam is algemeen geweten. Top of the bill was immers de pederastie. Onder het mom van een opvoedkundige relatie vermeiden mannen zich met de jongeheertjes van jongeheertjes. Terwijl men zijn pupil morele en culturele waarden probeerde bij te brengen, werd er naar hartenlust aan de jonkies geprutst. Pater Versteylen heeft het hier ook geprobeerd, maar liep keihard tegen de lamp. Ook Gie Laenen en Roger Vangheluwe hadden in het Oude Griekenland wellicht meer hun gading gevonden. Andere tijden, andere zeden, dat is wel het minste wat je hier kunt zeggen.

Wees geen slappeling
Ook in het oude Rome golden er andere mores voor mannen dan voor vrouwen. Zij mocht braaf thuis aan de haard blijven en bleef maagd tot aan de huwelijksnacht. Voor hém was zowat alles toegelaten, zolang hij maar de actieve, nemende partij was. Onvrije mannen en vrouwen, slavinnen en prostituees, een Romein op zijn plaats probeerde het allemaal uit, als een seksbelust roofdier dat geen compassie had met zijn prooi. Want dat was het grootste taboe toentertijd: hartstochtelijke liefde. Een man die emotioneel afhankelijk was van een vrouw, gold als een slappeling. Zelfs je vrouw strelen was een teken van zwakte, en een beetje lachwekkend. Orale verwennerij moest een vrouw al helemaal niet verwachten, want ook dat maakte van een man het voorwerp van spot. Anderzijds werd van vrouwen ook niet verwacht dat ze hun echtgenoot op tijd en stond een pijpbeurt gaven. Daar zorgden meer infame schepsels als hoeren en slavinnen voor. Een blowjob stond zelfs een beetje geboekstaafd als afdankertje voor oude mannen die niet zo goed meer konden. En de vrouwen thuis? Die bleven dus een beetje op hun honger zitten. Het laatste wat die hitsige antieken van een huwelijk verwachtten was dat het seksueel bevredigend zou zijn. De weelde aan niet zo verboden vruchten buitenshuis smaakte zoveel rijker. Bijdehante jongens, die Romeinen.

De geile keizers
Ondertussen ging het er in de keizerlijke vertrekken van het oude China al even losbandig aan toe. De cijfers spreken tot de verbeelding. De befaamde ‘Gele Keizer’, die een sekshandleiding schreef waarin hij het vrouwelijke orgasme promootte, zou 160 jaar zijn geworden. De man zou de liefde hebben bedreven met meer dan duizend maagden. Hoe vaker men van bil ging, hoe langer men leefde, dat geloofde men toen. Ook zijn jongere collega Sui Yang To wist een aardig rondje te rollebollen. Van vrouwenvlees kon hij nooit genoeg krijgen. Want naast zijn hele schare koninginnen en adjunct-koninginnen, madames en meiden (3000!), koesterde hij een zwak voor maagdelijke tienermeisjes. Voor hen ontwierp hij de speciale ‘maagdenrolstoel’, een martelding waarin zijn slachtoffers bij het neerzitten onmiddellijk werden vastgeklemd, met de benen gespreid, klaar om het keizerlijke zaad te ontvangen. Maar niet alleen de mannetjes hadden daar in het Oosten last van overmaatse goesting.  Prinses Shan-Yi liet haar een speciale sponde maken waarop ze dertig mannen tegelijk rond haar lijf kon laten krioelen. En keizerin Wu Ze Tian gooide het na een korte carrière als non en concubine over een heel andere boeg: ze omringde zich met een grote harem van mannen.

Loslopende bruiden
Inmiddels in onze contreien deed men alles om de lusten van de middeleeuwse vrouw te beteugelen. In 1289 maakte Paus Bonifatius zich zelfs zorgen om het libido van de toen nog rondtrekkende nonnen. Hij besloot kloosters op te richten, zodat hij deze ‘loslopende bruiden van God’ achter slot en grendel kon steken. Amen en uit was het met hun onkuisheden, al bleven de gevolgen van hun seksuele onthouding niet uit. Sommigen richtten zich voor hun wellust tot elkaar, maar dat bracht niet genoeg soelaas. Kloosterlingen werden en masse psychotisch, als bezeten door de duivel. Ze maakten waanzinnige gebaren en obscene bewegingen die je niet meteen van een vroom zustertje zou verwachten. Verder vielen ze ook in groten getale ten prooi aan borstkanker, omdat ze seksueel inactief waren en nooit zoogden. Laat het voor ons een les wezen: dat we zoveel mogelijk toegeven aan de verlangens van het vlees. Want het is niet goed voor lichaam en geest, dat Zesde Gebod.

Pas op voor de eunuch
We hebben er misschien een liederlijke voorstelling van, maar voor de meeste vrouwen was een harem ook niet minder dan een gevangenis. De kans dat je ooit in de slaapkamer van de keizer of de sultan werden ontboden was gering, en voor de rest leidde men een saai bestaan. Geen wonder dat sommigen hun toevlucht zochten tot de eunuchen. Deze bestonden in twee soorten: ontdaan van de testikels, of helemaal lidloos, waarbij penis én ballen werden afgesneden. Af en toe was er een eunuch die nog een erectie kon krijgen, en die wisten de hunkerende dames natuurlijk snel te vinden. Maar ook de ongelukkigen die van al hun edele delen waren beroofd, trokken zich uit de slag: er waren genoeg hulpmiddeltjes op de markt om de haremvrouwen mee te vermaken. O, en de reden waarom deze mannen werden ontmand? Dat was niet zozeer omdat de keizer zo bezorgd was om het stiekeme plezier van zijn vrouwen, maar vooral omdat hij zeker wou zijn dat zijn nageslacht zijn genen droeg.

De heer eerst!
Films als ‘Braveheart’ maken gewag van het ‘droit du seigneur’, het recht van de heer om tijdens de eerste huwelijksnacht de maagdelijkheid van zijn onderdanen te testen, alvorens de verse echtgenoot aan de slag mocht. Volgens historici is daar echter weinig van aan. Wat wel bestond was een soort huwelijksbelasting, een som die een boer of lijfeigene moest betalen als hij wou trouwen. In recentere tijden bleek men echter niet zo voorbeeldig: David Van Reybrouck schrijft in ‘Congo’ dat Mobutu gretig gebruik maakte van zijn ‘ius primae noctis’. Bij zijn rondreizen door het land boden plaatselijke chefs hem steevast een maagd aan. Het was een hele eer voor de familie als een meisje kennis mocht maken met de presidentiële kunsten.

Preutse pianopoten
Ze droegen kuisheidsgordels. Ze omzwachtelden hun tafel- en pianopoten met stof omdat ze te veel aan vrouwenenkels deden denken. Ze waren in navolging van hun koningin het meest reine volkje uit de geschiedenis. Dat is wat wij graag geloven. In werkelijkheid verliep het anders in het rijk en huishouden van Queen Victoria. Haar dagboeken – die postuum eerst zwaar werden gecensureerd door haar kinderen – onthullen dat ze gek was op seks, en dat ze haar eega allerlei vunzige naaktplaatjes toonde. De Victorianen experimenteerden immers naar hartenlust met het nieuwe medium dat toen zijn intrede deed: de fotografie. Alles werd op de lens vastgelegd: van BDSM tot pedofilie, van orgieën tot incest. Als u wil weten hoe tuk ze waren op dit alles, google dan even op ‘Victorian porn’. Wedden dat zelfs u gaat blozen?
En die poten? Wel, dat is een fabeltje, ontsprongen aan een boek van ene Captain Frederick Marryat, die een satire schreef op de al te puriteinse Amerikanen. De poten werden alleen omzwachteld om het goedkope hout van sommige meubelen te verhullen.

Lekker lijfgeurtje
Tot slot nog een uitsmijter. Voor u de volgende keer uw centen geeft aan een duur parfum, bedenk dan dit: in vroegere tijden smeerden vrouwen een vleugje vaginaal vocht achter de oren om het manvolk te lokken. Zelfs vele bordeelmeisjes heden ten dage kennen dit gebruik nog steeds. Het meest gegeerd is het sap dat u verliest tijdens de eisprong, dat bevat de meeste feromonen. Zelfs Napoleon wist al hoe verleidelijk zo’n natuurlijk lijfgeurtje kon zijn. Zijn geliefde Joséphine droeg hij op: “Was je niet, ik kom naar huis!” Hoe meer ze geurde naar zweet en andere bedenkelijke luchtjes, hoe lekkerder de kleine generaal (die overigens niet zo klein was) het vond!

Bronnen: Wikipedia, ‘Ons seksboek’ Goedele Liekens en ‘De geschiedenis van de erotiek’ Jan Willem Geerinck

Tuesday, October 16, 2012

Boekenbeurs!

Annelies Vanbelle signeert en stempelt 'Bitterzoet' en 'Gezegend Zij' voor u op de boekenbeurs. 
Woensdag 31 oktober en zondag 4 november, telkens van 14 tot 17 u. 
Stand Uitgeverij Van Halewyck, 318/319. 
Wees welgekomen!

Wednesday, September 26, 2012

2X liefdesbijbel

Binnenkort is er in Gent geen mens meer zonder degelijk lief. 2 felle Gentse madammen werkten aan hun een eigen liefdesbijbel. 

Rika Ponnet (van relatiebureau Duet) schreef 'Blijf bij mij: hoe we in relaties strijden voor macht en intimiteit'. Ze omschrijft haar boek als 'een vernieuwende en verhelderende kijk op relaties, met praktische tips en adviezen' en focust o.m. op de diverse hechtingsstijlen die we hanteren in relaties.

Patricia van Lingen (van de School voor Relaties) gaf haar praktijkervaring dan weer vorm in 'Relateren kun je leren: hoe ontwikkel je een liefdevolle relatie'. Haar boek is een opvallend pleidooi om opnieuw vrouw te durven zijn, en dat, o dat, kunnen wij alleen maar toejuichen. Daarom trakteren we u alvast uit een treffende inleidende passage uit het boek:  

"Elk boek, elk tijdschrift dat je openslaat herhaalt het als een mantra: Werk Aan Je Relatie. Want zonder al dat harde werken kun je die beklijvende romance wel vergeten en beland je nooit in het liefdeswalhalla. En daar loopt het juist mis. Je kunt niet aan een relatie werken. Je kunt alleen maar aan jezelf werken. Geloof me, dat is al heel wat. Vele vrouwen klagen dat hun man niet spiritueel genoeg is, niet mans genoeg, niet ontwikkeld genoeg, niet grappig genoeg, niet sexy genoeg, niet spannend genoeg. Maar ben jij wel een cadeau om mee te leven? Ben jij een meerwaarde of put je hem uit met jouw verlangens, verwachtingen en eisen? We willen de perfecte man, terwijl we zelf verre van perfect zijn. Focus dus op jezelf en ontwikkel jezelf, dan zal ook je relatie langzaam evolueren. Het een leidt onvermijdelijk tot het ander. Door zelf te groeien, groeit ook je relatie. Want pas als je écht van jezelf houdt, kun je ook van je partner houden of toelaten dat hij je met liefde overstelpt. Pas als je een liefdevolle relatie met jezelf hebt, kun je dus ook een liefdevolle relatie met je partner aangaan."

Op naar de boekhandel dus. Beide relatiehandboeken zijn uitgegeven door Lannoo en liggen in oktober in de rekken.

Wednesday, September 19, 2012

Salon Désir

Tom De Bruyne en Astrid Groenewegen van reclameagentschap SUE uit Amsterdam werken aan een prikkelend nieuw nevenproject. Salon Désir wordt een online lingerieboetiek die als hogere ambitie heeft het verlangen te voeden en ondeugend gedrag uit te lokken. Vanaf november gaat de shop live. 

Hier kunt u alvast intekenen: http://signup.salondesir.com/

Friday, September 14, 2012

Openlijk seksueel wezen

Zeer raak opiniestuk over 'Vijftig tinten grijs' van Lisa De Bode in De Morgen vandaag:

"Maar James' zonde lijkt onvergeeflijker voor criticasters dan Brusselmans' wellustige oeuvre, wat ik als vijftienjarige bakvis verslond, en niet wegens haar literaire kwaliteiten. Of platter dan Houellebecq's illustere seksscènes in dat andere internationale kassucces, waar elementair genot voor de vrouwelijke protagonisten een secundaire aangelegenheid was. Waarom?

Virginia Woolf, feministisch icoon van de vorige eeuw, beschreef de taak van de schrijfster als een onthuller van wat echt is. Misschien is dat wel de sleutel tot het succes van deze trilogie, die ons beeld van een zogenaamd kuise realiteit in vraag stelt, en een herziening van het rollenpatroon plastisch aan de man - of vrouw, liever - brengt.

De vrouw als openlijk seksueel wezen, en niet als loutere receptor. Een vrouw die de lusten van haar innerlijke godin volgt, niet haar verstand - zoals schrijfster Annelies A.A. Vanbelle eerder in deze krant poneerde. En daarmee maatschappelijke conventies, blootgelegd in Betty Friedman's The Feminine Mystique in de jaren zestig, maar nog steeds niet ontmanteld, aan haar kinky laars lapt."


Lees hier de volledige tekst:  http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1500918/2012/09/14/Fifty-Shades-of-Grey-feministisch-manifesto.dhtml 

'Vijftig tinten grijs', the sequel


Maandag 27 aug was ik om middernacht te gast bij Hautekiet op Radio 1 om het over het succes van 'Vijftig tinten grijs' te hebben. Ik mocht debatteren met Knack-journaliste Katrin Swartenbroux (van deze sympathieke column) en ook Etienne Vermeersch liet zijn stem horen. De professor, die het onlangs in  DSweekblad zo aandoenlijk had over de ontroering en de mystiek die in BDSM kan schuilen, heeft helemaal begrepen waar de aantrekkingskracht (en het succes) van de trilogie volgens mij in schuilt. 
Niet in de seks of de BDSM (dat dient slechts als lokaas), maar in het feit dat het hier om een passioneel liefdesverhaal gaat. Het boek appelleert aan het ‘moeder-Teresacomplex’ in de vrouw: het verlangen de foute man tot een goed mens te maken. Want dé grens die totnogtoe (ik zit halverwege het tweede boek) wordt verlegd is niet zozeer die van het meisje, maar die van de getraumatiseerde man die Christian Grey is: hij laat zich aanraken op zijn gehavende plekken, hij perst ‘ik hou van je’ uit zijn mond. En daar bezwijkt het rijk der vrouw voor. Dát is de werkelijke drive in het boek.
Anastasia Steele gelooft immers dat ze deze zieke man (zonder ziel, zonder empathie, een 'schim', een lege huls), zodanig kan voeden dat ze hem de liefde leert verdragen. Dat ze hem zelfs liefde leert geven, zonder dat hij helemaal verkrampt. Daarom ben ik benieuwd hoe de trilogie zal aflopen. Op sprookjesachtige wijze (hij wordt een lieflijk wezen dat helemaal is bekeerd) of precies het tegendeel: zij die inziet dat de man niet tot geestelijke gezondheid te bewegen is, en kiest voor haar vrijheid. Beetje gehavend ook, maar wijzer en voor het leven gevaccineerd tegen dergelijke verslavende fabeldieren. Het zal een heel interessant licht werpen op wat Erika Leonard met dit boek bedoeld heeft.
Aan eenieder die in dit boek een onderdrukking van de vrouw ziet, en een passionele klets op de poep al een uiting vindt van huiselijk geweld, wil ik overigens nog dit zeggen: Anastasia geniet ten volle, kiest met veel graagte voor deze deugdpijn, smeekt uiteindelijk zelfs om een pak rammel. Ze ontdekt gaandeweg iets in zichzelf waar ze het bestaan niet van had kunnen vermoeden: de vrouw die geniet van de agressie van het mannetjesdier, en hoe bevrijdend dat kan zijn. 
Her en der weerklinkt de feministische kritiek dat vrouwen hier niet mogen van houden, en dat er ook in de bedstee sprake moet zijn van gelijkwaardigheid. Bemerkingen als die van Rika Ponnet: 'Ik vind het wel verbazingwekkend dat de aloude fantasie van onderwerping het na zoveel jaren emancipatie nog altijd doet. Het bewijst nog maar eens dat sommige patronen maar erg langzaam veranderen' houden onrechtstreeks in dat in bed ook de ratio, de beleefde omgangsvormen, een ethisch besef zou moeten heersen. Ik vraag u: zijn al uw verlangens zo politiek correct? Zijn het in uw donkerste fantasieën allemaal voorbeeldige, propere mensjes? 
Dergelijke kritieken gaan voorbij aan het feit dat heel wat vrouwen (en uiteraard ook mannen) in bed houden van het onderworpen zijn. De beneveling van de bedpret heeft immers weinig uitstaans met het werkelijke leven (en maar goed ook). Je kunt perfect de geslaagde carrièrevrouw zijn maar in bed opteren voor weerloosheid. Misschien zelfs des te meer: het controleverlies als stressrelease. Even de teugels los, even vrijaf van al dat ‘moeten’. Als het feminisme ergens zou moeten voor pleiten is het voor respect voor ieders geaardheid: ook voor zij die zich met veel graagte laten takelen en knevelen. Bepalen waar een ander mag van genieten, is dat niet het einde van de beschaving? 
Voor een gezonde dominant is het onderwerpen van een intelligente, knappe vrouw ook zoveel uitdagender dan het kneden van een brave seut. Dát is waar voor Christian Grey de verslaving in schuilt: Anastasia Steele is mondig, triggert hem en biedt weerwerk. Hij krijgt haar maar niet onder de knie. Uiteindelijk wordt hij ontmaskerd, herleid tot wat hij werkelijk is: een mishandelde jongen die voor het leven getekend is, die geen grip krijgt op wat anderen beweegt en diep vanbinnen heel onzeker. De kritiek dat Steele maar een naïef studentje is houdt dan ook geen steek. Ik vraag me af hoe gerijpt al die criticasters zelf waren op hun twintigste. Nooit in de val gelopen van zo’n gevaarlijke charmeur? 
Dat is overigens nog iets wat voor veel ergernis zorgt: de karakterschets van deze man. Schande spreekt men over het feit dat de miljoenen lezeressen vallen voor een dergelijke demon. Ten eerste: het is niet omdat men graag een verhaal leest, dat men ook het hoofdpersonage van deze roman ís (of moeten we nu elke man zien als de seriekiller in een thriller?). Ten tweede: mochten in boeken enkel personages aan bod komen die politiek correct zijn, zou er in onze bibliotheken niet veel meer overblijven.
Nog zo’n kritiek die volgens mij geen steek houdt, is de irritatie van de highbrows over het weinig literaire karakter van het boek. Ik weet niet hoe opgewonden u raakt van ‘een zuil van vlees die in een vochtige spelonk’ glijdt, maar het metaforisch gedoe in veel hoogstaande romans weet mijn zinnen alvast niet te bekoren. Zeg maar gewoon kont, pik, kut en naaien denk ik dan. Het taalgebruik van E.L. James is misschien iets minder plat, maar toch voldoende direct om meteen die onderbuik aan te spreken.
Dezelfde lezers ergeren zich aan de vele herhalingen in het boek, de steeds terugkerende synoniemen en taalfouten. Net die voorspelbaarheid en die herhaling zijn dé kenmerken van porno. En ook van deze lieflijke versie, de mommy porn. En voorts: ik heb nooit iemand horen zaniken over hetzelfde euvel in andere kleppers, genre Harry Potter of Bridget Jones. Wat speelt hier? Toch nog een zekere preutsheid, een poging om via taalkritiek de duistere almacht van de erotica af te wenden? Waarom moet precies dit boek zo streng beoordeeld?
Tot slot: als mijn eega na een drukke werkdag zapt naar een doordeweekse actiefilm, zit ik daar een beetje verbaasd én vertederd naar te kijken. Ik begrijp helemaal niet dat hij zich niet stoort aan de schabouwelijke acteerprestaties en de malle effecten, maar ik vind hem aandoenlijk. Een oermannetje quoi, die diep in zich nog iets heel basaals heeft dat blindelings wordt aangetrokken door al die vechtlust. Wel: dezelfde vertedering zouden wij vrouwen mogen verwachten als we des avonds, na een lange dag vol deadlines en kindergekwetter, nog even wegzwijmelen bij ‘Vijftig tinten’. Fout op zoveel vlakken, maar vakantie voor de hersenen. Met een scherp randje evenwel.
 
P.S. Wie dan toch stijlvol over de knie gelegd wil worden, schenk ik nog even mijn top zeven:
- 'Gordon' van Edith Templeton
- 'Nothing natural' van Jenny Diski
- 'In Zijn handen' Marthe Blau
- 'Vrijages' van onze eigenste Vlaamse Pia Fraus
- 'Pijn' van Helmut Krausser
- 'Venus im pelz' van Leopold von Sacher-Masoch
- 'Secretary' film van Steven Shainberg

Waarom 'Vijftig tinten grijs' wél een goed boek is

(opiniestuk uit De Morgen, 20 aug 2012)
 
Er is weer eens een hype. En uiteraard haast een bepaalde intelligentsia en een horde feminazi’s zich weer eens om het aardigheidje zo snel mogelijk af te maken (what’s new?). Want Vijftig tinten grijs moet zo snel mogelijk in de coulissen worden gezet. Het boek is ‘een slecht geschreven stationsromannetje’. Zo, daar zijn we weer uit. En die 13 miljoen hitsige vrouwen hebben het bij het foute eind. Zij dwalen.
Laat me daarom maar eens een knuppel in het hoenderhok gooien: Vijftig tinten grijs is wél een goed boek. Het is niet zomaar een stationsromannetje (zie verder) en het is niet slecht geschreven. Wat is dat overigens, ‘slecht geschreven’? Kan een boek ‘slecht geschreven’ zijn als het miljoenen vrouwen moeiteloos 1500 bladzijden meeneemt? Misschien moeten we onze standaarden dan maar eens aanpassen. Ik begrijp het best dat de literaire wereld zich bedreigd voelt door dat soort successen, maar men moet het spel wel fair blijven spelen. En die veel te strakke, zwarte designbril af en toe durven af te zetten.
Gek genoeg heb ik nog niet veel tegenwerpingen gehoord uit de hoek van zij die echt te klagen hebben: bdsm’ers. Want à la façon Christian Grey wordt het allemaal wel een erg slap spelletje. Tegenover elke zweepslag staan zevenhonderd tedere kusjes. Je zult het met dat soort van sentimenteel schuldgevoel niet ver brengen in de scene.
Tegelijkertijd is het ook dat wat het boek uniek maakt: nooit eerder bevond een boek zich zo op het snijpunt tussen romantiek en kinky, tussen zacht en hard. Histoire d’O meets chicklit en dat is bij mijn weten pionierswerk. Dat is niét voor de zoveelste keer van hetzelfde laken een broek, Erika Leonard doet hier wel degelijk iets opmerkelijks. Meer dan het puritanisme Europa binnen te sleuren, smokkelt ze bdsm de mainstream in. Legt ze bepaalde taboe’s bloot. Of waren we vergeten dat drie op de vijf vrouwen wel eens fantaseert dat ze verkracht wordt?
Een stationsromannetje zou ik de turf daarom niet durven te noemen. Dat geldt enkel als je je laat verblinden door het laagje aan de oppervlakte. Ja, de snoodaard in het boek is schandalig rijk, goddelijk knap, bezit een helikopter en een privéjet, is de baas van een miljardenimperium, kiest de meest fijnbesnaarde muziek om haar te behagen en blijkt dan zelf ook nog eens een begiftigd pianist. Mét melancholisch kantje uiteraard, vanwege zijn problematische jeugd (ook dat nog, moeder Teresa’s aller landen). En ja, het juffertje draagt vlechtjes, weet amper een pc te bedienen en is euh tja - nog maagd. In de typering van haar personages is E L James er ver over gegaan. Dat had wat gedoseerder gemogen.
Maar onder dat schijnbaar sprookjesachtige zit een verhaal dat zo echt is, dat ik nooit geloof dat Erika Leonard het niet zelf heeft meegemaakt, in één of andere vorm. Ze heeft het goed verdoezeld, dat wel. Want onder de aperte clichés zit een man die voor een doorsnee lezeres misschien niet zo makkelijk te behappen valt: zoon van een heroïnehoer, als kind ondervoed wellicht en met littekens van uitgeduwde sigarettenpeuken op de torso, gedropt in een al te perfect adoptiefgezin en daarna een domina die hem een lesje en een vorm van liefde leerde. De enige vorm van liefde die voor hem draaglijk leek. Nu is hij onderhevig aan moodswings, een ziekelijke controlfreak en stalker, en in zijn ziel zit een peilloze tristesse.
Vlakke personages? Waar halen de critici het. Dit is meer info dan een mens wil hebben. Toch voor de goede verstaander. Ook de ‘onderdanige’ van dienst, Anastasia Steele, is minder op haar mondje gevallen dan de commentaren laten uitschijnen. Zij leidt, als het erop aankomt, zoals in elk goed bdsm-verhaal. Zij kiest vrijwillig voor haar beproevingen. En ze wordt er nog lekker geil van ook. Traditionele seks is het niet. Rolbevestigend evenmin. De rollen worden immers steeds weer omgekeerd. En een naïef wicht is ze allerminst. Hoe kun je anders verklaren dat ze voeling heeft met, ja zelfs begrip voor, de verknipte persoonlijkheid die Christian Grey is? Daar heeft een mens al heel wat empathie en inzicht voor nodig. Ze weet hem dan ook op gepaste tijde richting shrink te sturen. Daar kan Pauline Réage nog iets van leren.
Laat u dus niet bedotten door de vlechtjes en de helikopter, Vijftig tinten grijs is wel degelijk een heel bijzonder boek. Niet in het minst omdat het toont hoe verschrikkelijk fijn sensualiteit kan zijn. Hoe heerlijk geladen de sfeer kan zijn tussen een man en een vrouw. Wat ze samen kunnen bewerkstelligen als ze ontbranden. Hoe lekker seks is. Hoe je je er kunt in verliezen. En ook toont het boek (en hoe grensverleggend is dat?!): dit is wat vanille je nooit kan brengen.
Vijftig tinten grijs is geschreven vanuit een (onder)buikgevoel en dat is misschien wat die cerebrale critici het meest tegen de borst stoot. Als het om seks gaat knappen we niet zozeer voor de mooiste zin of de mooiste man. Dan gelden er andere wetten. En dat heeft Erika Leonard heel goed begrepen. Anastasia Steele is helemaal niet ‘de patrones van een nieuwe generatie onderdanige vrouwtjes’, ze is de heldin die deze generatie vrouwen weer in contact bracht met hun onderbuik – of om het in termen van het boek te zeggen: met hun innerlijke godin. Vijftig tinten grijs heeft vermoedelijk al meer gedaan voor het ontwaken van de hoer in elke moeder dan om het even welk sekshandboek. Daarom wens ik elke vrouw haar eigen Christian Grey toe. En als dat te hoog gegrepen is: deze trilogie.

P.S. Mocht u een man zijn, dan kan ik u dit boek eveneens aanraden. U zult het langdradig gezanik vinden (zo zijn wij wijven nu eenmaal), maar het geeft u tevens een unieke inkijk in de vrouwelijke psychologie. Wij willen niet minder dan dat u van ons een hobby (en nog liever een Passie, een Obsessie) maakt. Het is maar een tip. En oh, nog eentje: zij komt altijd eerst klaar.